Οι ευθύνες του προδικτατορικού Ανδρέα Κυκλοφορεί ο πρώτος τόμος μιας εξαιρετικά τεκμηριωμένης, αλλά και με προβλήματα, βιογραφίας του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ Του Νικου Κ. Αλιβιζατου* ΣΠΥΡΟΣ ΔΡΑΪΝΑΣ Ανδρέας Παπανδρέου. Η γέννηση ενός πολιτικού αντάρτη μετ.: Xρήστος Οικονόμου εκδ. Ψυχογιός, 2013 To βιβλίο του Ελληνοαμερικανού δημοσιογράφου Σπύρου Δραΐνα, στενού συνεργάτη του Ανδρέα Παπανδρέου στον Καναδά, στα χρόνια της δικτατορίας, είναι ο πρώτος τόμος μιας εξαιρετικά τεκμηριωμένης βιογραφίας του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Κυκλοφόρησε στα αγγλικά πέρυσι και φθάνει ώς το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Το μεγαλύτερο τμήμα του

ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΑ ΙΔΙΑ !...


Η κατάθεση πρότασης δυσπιστίας ανήκει στο τελετουργικό της δημοκρατίας, που «φυραίνει ολοένα». Δίνει προς στιγμήν την αίσθηση ότι κέντρο της πολιτικής παραμένει η Βουλή. Το σοβαρότερο πρόβλημα της οποίας δεν είναι τα αναθέματα που ακούγονται απ’ έξω περιστασιακά, αλλά ότι το κέντρο ισχύος βρίσκεται πια «κάπου εκεί έξω». Εξω από τα σύνορα ή εντός συνόρων πλην εκτός θεσμών: σε συγκροτήματα συμφερόντων που παρακάμπτουν και περιφρονούν τις θεσμικές μορφές εξουσίας.

Ουδέποτε μεταπολιτευτικά έπεσε κυβέρνηση από πρόταση δυσπιστίας. Αλλά και ουδέποτε ήταν αυτός ο κατεξοχήν αντιπολιτευτικός στόχος· όπως δεν είναι τώρα του ΣΥΡΙΖΑ, όσο καταλαβαίνω. Αντίθετα, συνήθως ο σκοπός ήταν να ξαναδοθεί κάποιος χυμός στο υπό μαρασμό τελετουργικό, στην ίδια τη δημοκρατία. Να υποχρεωθούν να παραστούν στο καταφρονημένο Κοινοβούλιο, έστω για να επαναλάβουν τα γνωστά τους (αλλά πια όχι στην ασφάλεια μιας χαλαρής συνέντευξης), πρωθυπουργοί και υπουργοί που απέκτησαν την κάκιστη συνήθεια της τηλεπολιτικής: να απουσιάζουν συστηματικά από εκεί όπου οφείλουν να δίνουν αναφορά· τη Βουλή. Να ελεγχθούν παρόντες.

Κι ας μην περάσει ούτε λέξη από το τείχος της ακοής τους και από το πάχος της αδιαφορίας τους όχι τόσο γι’ αυτά που λένε στο δεδομένο ύφος τους τα αντιπολιτευόμενα κόμματα όσα για εκείνα που ψελλίζει, αρθρώνει ή ουρλιάζει έξω ο δήμος. Στριμωγμένος, πονεμένος, με την αίσθηση του ματαίου να του κόβει τα πόδια· να του μαυρίζει την ψυχή.

Ο δήμος αυτός, το ξέρει καλά η κυβέρνηση, έχει εκφράσει ήδη τη δυσπιστία του. Με τις κινητοποιήσεις του, που όσο αναντίστοιχες με την οξύτητα των προβλημάτων κι αν θεωρηθούν, δεν επαληθεύουν τα κηνσορικά γραφόμενα για «παραιτημένο λαό, βουλιαγμένο στον καναπέ του». Με τις σταθερές απαντήσεις του σε αλλεπάλληλα γκάλοπ (μιλάω για τα δημοσιευόμενα, δεν υπολογίζω όσα γράφονται για μυστικά κυλιόμενα). Ακόμα και με το ομιλητικότατο 27% της ανεργίας, που υπερδιπλασιάζεται στους νέους.

Δεδομένη είναι και η «νίκη» της κυβέρνησης την Κυριακή. Ο φόβος φυλάει τα έρμα, και πολύ προσεκτικότερα την εξουσία. Η «νίκη» όμως αυτή έχει τα γνωρίσματα των πάμπολλων «εθνικών θριάμβων» που μας έφεραν έως εδώ. Φρόνιμο είναι να το θυμούνται αυτό τη Δευτέρα οι κυβερνώντες.


Παντελής Μπουκάλας

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΩΝ ΟΙΚΩΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ !...


Η υποβάθμιση της Γαλλίας από την S&P δεν αποδεικνύει κάτι για την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, υποστηρίζει ο Πολ Κρούγκμαν, λέγοντας ότι περισσότερο αντανακλά τις ιδεοληψίες των διεθνών οίκων αξιολόγησης.

Ο νομπελίστας οικονομολόγος επισημαίνει ότι σε σχέση με την Βρετανία που έχει υψηλότερη αξιολόγηση από την S&P η Γαλλία είχε με βάση τα στοιχεία του ΔΝΤ καλύτερες επιδόσεις όσον αφορά τη μείωση του χρέους και την αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος. Το χρέος της Γαλλίας προς το ΑΕΠ είναι μικρότερο από αυτό της Βρετανίας και το ΔΝΤ προβλέπει πως η διαφορά αυτή θα διευρυνθεί. Την ίδια ώρα το γαλλικό κατά κεφαλήν εισόδημα έχει μειωθεί λιγότερο σε σχέση με το βρετανικό από τα υψηλά του 2007 και ως το 2018 προβλέπεται πως θα έχει σημειώσει μεγαλύτερη αύξηση.
"Οπότε γιατί υποβαθμίστηκε η Γαλλία ;" διερωτάται ο Π. Κρούγκμαν.

Σύμφωνα με την S&P, σημειώνει, επειδή δεν εφάρμοσε μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα ενισχύσουν την ανάπτυξη μεσοπρόθεσμα. Αλλά, όπως τονίζει, η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει βέβαιη γνώση σχετικά με το ποιες μεταρρυθμίσεις ενισχύουν την ανάπτυξη και σε ποιο βαθμό.

Οι αξιωματούχοι της Κομισιόν μιλούν με μεγάλη σιγουριά για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και τα "υπέροχα πράγματα που επιτυγχάνουν", αλλά υπάρχουν πολύ λίγες ενδείξεις που υποστηρίζουν αυτήν την σιγουριά, επισημάνει.

Σύμφωνα με τον ίδιο κανείς δεν μπορεί να απαντήσει αν οι πολιτικές που εφαρμόζει ο Ολάντ θα οδηγήσουν σε μικρότερη ανάπτυξη από αυτές που προτείνει ο Όλι Ρεν. Όταν η S&P διαμαρτύρεται για την έλλειψη μεταρρυθμίσεων στην ουσία διαμαρτύρεται για την απόφαση του Ολάντ να αυξήσει τους φόρους στους πλούσιους αντί να τους μειώσει, υποστηρίζει.

Οπότε όπως η λιτότητα δεν έχει σχέση με την δημοσιονομική υπευθυνότητα έτσι και η πίεση για “διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις” δεν έχει σχέση με την ανάπτυξη. Και στις δύο περιπτώσεις αφορά την εξάρθρωση του κοινωνικού κράτους, υπογραμμίζει ο Π. Κρούγκμαν.

ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ή 

ΝΑ ΜΗ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ;;; 

(28η Οκτωβρίου: Ημέρα μνήμης)


Να θυμόμαστε ή να μη θυμόμαστε;;; Αμλέτεια η διατύπωση αλλά η απάντηση είναι δεδομένη: ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ!!! Ύπαρξη δίχως μνήμη, ίσον πρόσωπο χωρίς ταυτότητα, άρα χωρίς αυτοσυνείδηση. Κι αν καταργήσω τη μνήμη μου, καταργώ το εγώ μου. Ωστόσο η όλη ιστορία αρχίζει από το περιεχόμενο που πρέπει να έχει αυτό το 'εγώ'. Και νομίζω ότι τα προσωπικά ζητήματα μπορεί να διευθετηθούν. Εκείνα που έχουν σχέση με την πατρίδα, το έθνος, τον λαό, πρέπει να προσέχουμε και να μη τα βάζουμε στον μύλο της λήθης.

Οι εθνικές περιπέτειες είναι συνυφασμένες με την ίδια μας την ύπαρξη. Εδώ που έχουμε φτάσει κάποιιοι λένε ότι δεν πρέπει να διατηρούμε τη μνήμη καταστάσεων που υποβάλλουν το μίσος, που διαιωνίζουν την αντιδικία, ιδίως την εθνική και ίσως να βρίσκω αυτό τον ισχυρισμό λογικό, ευθυγραμμισμένο με το πνεύμα των καιρών. Αλλά πρέπει να πω ότι αυτό το θεωρώ σαν ψυχολογικό αφοπλισμό!!!
......
Ανοίξαμε την αγκαλιά στους εχθρούς μας, καταπίνοντας τα πικρά μας δάκρυα και ξαρματώσαμε από κάθε επιθετική διάθεση και κάθε μνησικακία και μονάχα παρέμειναν ευλαβικές μνήμες, καντήλια αναμμένα... Ξεχάσαμε τ' αδικήματα... Μα τι λέω;;; ΟΧΙ, δεν τα ξεχάσαμε. Η εθνική μας ύπαρξη είναι συνυφασμένη με τους αγώνες των πατεράδων μας σε κάθε γωνιά της τυραννισμένης μας χώρας.
ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ή όποιοι άλλοι, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ, ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ...ΟΧΙ!!!!
Για μυριοστή φορά, ΟΧΙ δεν πρέπει να ξεχνάμε πόσοι άφησαν τα κόκαλά τους στα βουνά μας και στις λαγκαδιές, πόσοι πέθαναν από την πείνα και τις κακουχίες, από την αιχμαλωσία στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, από τα βασανιστήρια στα μπουντρούμια τους... Δεν πρέπει να ξεχνάμε πόσο καταστράφηκε τούτη η χώρα και πόσο υπέφερε ο πληθυσμός της και πόσο εξακολουθούσε να υποφέρει για πολλές δεκαετίες αργότερα.

Αναλογίζεστε πόσες φορές συννέφιασε ο ουρανός για την πατρίδα μας;;; Μπορεί να χορτάσαμε από Ιστορία, αλλά δεν μπορούμε και χωρίς αυτήν. Περάσαμε στρατιωτικά κινήματα, δικτατορίες, εξωτερικές απειλές, πολέμους, κατοχή, εμφύλιο, νιώσαμε στο πετσί μας τη λειτουργία του παρακράτους και του κράτους της Δεξιάς, και τώρα πελαγοδρομούμε, βάζοντας ξανά σε κίνδυνο τη συλλογική Μοίρα.

Νίκος Λαγκαδινός

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟ !...

Καθώς πλησιάζει μία ακόμη εθνική επέτειος είναι ευκαιρία, νομίζω, να ξαναθέσουμε το ερώτημα: Σε τι χρειάζεται μια εθνική γιορτή και τι εξυπηρετεί ειδικά η παρέλαση ;

Η απάντηση, προφανώς, δεν είναι εύκολη. Αν εξετάσουμε όμως τον τρόπο που γιορτάζονται οι εθνικές επέτειοι στη χώρα μας, μπορούμε να βγάλουμε μερικά χρήσιμα συμπεράσματα. Διαχρονικά, οι κυβερνώντες διοργάνωναν - ή μάλλον διεκπεραίωναν - τις παρελάσεις σαν εθνικιστικές φιέστες. Έπρεπε να τις κάνουν και τις έκαναν : Στρατός, σχολεία, γαλανόλευκες, ιερωμένοι, αργία. Το ίδιο και τα τελευταία χρόνια, με λίγες περικοπές λόγω κρίσης.

Ειδικά η συντηρητική παράταξη, και ακόμη περισσότερο η Ακροδεξιά, συνέδεε τις επετείους και με το νικηφόρο αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου. Η Αριστερά, παραδοσιακά αμήχανη σε θέματα πατριωτισμού (ιδίως την 28η Οκτωβρίου λόγω Μεταξά), τις αγνοούσε, ρίχνοντας το βάρος της στη «δική της» γιορτή κάθε 17η Νοεμβρίου. Όταν συμμετείχε, προσπαθούσε να συνδέσει τις εθνικές γιορτές με την Εθνική Αντίσταση, της οποίας και διεκδικούσε το μονοπώλιο.

Καμία πολιτική δύναμη δεν ασχολήθηκε ποτέ με την καλλιέργεια του απλού -αλλά βαθύτατου στην ουσία του -πατριωτισμού. Αυτό ισχύει και για το εκπαιδευτικό μας σύστημα, αλλά και για τα ΜΜΕ. Προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν τον απόλυτο διεθνισμό ή και α-εθνισμό ενός μεγάλου μέρους της Αριστεράς, καλλιέργησαν τον εθνικισμό. Παράδειγμα : η αντικατάσταση του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού έγινε με ένα κατά πολύ χειρότερο, συντηρητικό και εθνικιστικό.

Έτσι αντιμετωπίζεται γενικά η ιστορία και η ιστορικότητα στην Ελλάδα : διχαστικά. Αντί για συλλογική μνήμη, καλλιεργούμε ξεχωριστές πολιτικές μνήμες. Αντί να προβληθούν όσα μάς ενώνουν, προβάλλονται κατά κανόνα διχαστικά στοιχεία. Κωνσταντινισμός - βενιζελισμός, δημοκρατία - μοναρχία, Δεξιά - Αριστερά. Ο καθένας τη δική του αφήγηση, ενώ η ιστορική συνείδηση και η εθνική αγωνία λάμπουν με την απουσία τους. Λείπουν όσα μας ενώνουν.

Αν και μπορεί να φανεί διδακτισμός, ας μου επιτραπεί να υπενθυμίσω πως ο εθνικισμός θεωρεί ότι το έθνος μας είναι ανώτερο από τα άλλα, αν όχι και ανώτερη φυλή, ότι όλη η ανθρωπότητα μάς χρωστάει λόγω αρχαίας Ελλάδας και πρέπει εσαεί να μας ξεπληρώνει, ότι όλα τα στραβά που συμβαίνουν στην Ελλάδα οφείλονται σε ξένο δάκτυλο. Τέτοιες απόψεις, όμως, αποτελούν κράμα αλαζονείας και μεμψιμοιρίας, προδίδοντας έλλειψη ιστορικότητας.

Το 1920 μόνοι μας καταψηφίσαμε τον Βενιζέλο και μετά, βενιζελικότεροι του Βενιζέλου, θέλαμε να καταλάβουμε την Άγκυρα, με αποτέλεσμα τη Μικρασιατική Καταστροφή του '22. Το 1974 στην Κύπρο η (ακροδεξιά και χουντική, αλλά) ελληνική κυβέρνηση έκανε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, ανοίγοντας την πόρτα στα έτοιμα από καιρό σχέδια της τουρκικής πλευράς. Και τώρα, στις μέρες μας, επικρατούν πάλι απόψεις όπως ότι «οι ξένοι φταίνε για την κρίση» ενώ την κρατικοδίαιτη οικονομία που κατανάλωνε περισσότερα απ' όσα παρήγε μόνοι μας τη δημιουργήσαμε - και η ευθύνη των ξένων αφορά τη διαχείριση της κρίσης και πέρα. Δυστυχώς, έτσι μεγαλώνουν οι γενιές των Ελλήνων, μέσα σε εθνικούς μύθους, σε αυτό που έχει αποκληθεί «εθνική μας τύφλωση».

Παρόμοια και ο ισοπεδωτικός διεθνισμός. Δεν αποδέχεται καμιά ιδιαιτερότητα, καμιά εθνική συνείδηση, κανένα κοινό συναίσθημα λόγω γλώσσας και ιστορίας. Αντιμετωπίζει όλη την ανθρωπότητα, επομένως και τους Έλληνες, σα να μη υπάρχουν επιμέρους διαφοροποιήσεις.

Στη μέση στέκεται ο λογικός και μετρημένος πατριωτισμός, που απορρίπτει τόσο τον εθνικισμό όσο και τον διεθνισμό. Καλλιεργεί την αγάπη για την πατρίδα, την ελληνική γλώσσα, την Ελλάδα συνολικά, επειδή συμβαίνει να είναι η δική μας πατρίδα, όχι η ανώτερη ή η καλύτερη. Επίσης, δεν ανθολογεί μόνο τις «μεγάλες στιγμές» και τις μεγάλες επετείους, αλλά καλλιεργεί μια συνολική συνείδηση ιστορικότητας, με τα μικρά και τα μεγάλα, με τα θετικά και με τα αρνητικά. Αυτές τις ημέρες, για παράδειγμα, κλείνουν 71 χρόνια από τη δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν και το τέλος του πολέμου στη Β. Αφρική. Μιλάμε για ιστορικά γεγονότα στα οποία συμμετείχε και ελληνικός στρατός. Ακούσατε τίποτα γι' αυτό; Όχι βέβαια, γιατί δεν έχει περιληφθεί στο αυθαίρετο «corpus» των «μεγάλων στιγμών».

Με τις διεκπεραιωτικές, απαξιωτικές ή ρηχές θεωρήσεις να κυριαρχούν, δεν είναι περίεργο που η Ακροδεξιά προσεγγίζει αυτά τα θέματα καλύπτοντας το κενό - με το δικό της τρόπο φυσικά: τη βία και την τρομοκρατία. Αυτό κι αν είναι αυθαίρετο.

Οι εθνικές επέτειοι έχουν νόημα ενταγμένες σε ένα γενικότερο πλαίσιο ιστορικότητας και ενιαίας, κατά το δυνατόν, πατριωτικής μνήμης. Μακριά από διχασμούς και βίαιες εκδηλώσεις, τις οποίες ο κάθε πικραμένος προσπαθεί να συνδέσει με το σήμερα, μακριά από μονομέρειες και ιστορικές απλοποιήσεις που καταντούν απλοϊκότητες. Στο κάτω κάτω, είναι μια ευκαιρία αναστοχασμού και περισυλλογής, μια ευκαιρία να θυμηθούμε για ποιες αξίες έπεσαν ηρωικά όσοι έπεσαν.

Και στις 28 Οκτωβρίου του 1940, θυμόμαστε όσους έπεσαν, μέχρι και το Μάιο του 1941 (Μάχη της Κρήτης), κατά του φασισμού και του ναζισμού. Η 28η Οκτωβρίου 2013 συμπίπτει με μια προσπάθεια της ελληνικής δημοκρατίας ν΄ αντιμετωπίσει μια νεοναζιστική οργάνωση που κατηγορείται ως εγκληματική. Αυτό είναι ένα σημείο που συνδέει σε κάποιο βαθμό το χτες με το σήμερα, το φασισμό του Μουσολίνι με το νεοναζισμό, την άμυνα της τοτινής Ελλάδας με την άμυνα της σημερινής ελληνικής δημοκρατίας.

Λόγω της οικονομικά ευαίσθητης φάσης που περνάμε, θα ήταν ίσως καλύτερα να μην επαναφερθούν τα τανκς και τα αεροπλάνα στην παρέλαση. Εκτός αν κάποιοι σκέπτονται εντελώς πολιτικάντικα, ελπίζοντας σε ψήφους νοσταλγών της στρατοκρατίας: δηλαδή, ότι με τους ήχους από τις ερπύστριες και τα βουητά στους ουρανούς, «ισοσταθμίζονται» πολιτικά οι πρόσφατες συλλήψεις.

Πάντως, τα άρματα μάχης και τα αεροπλάνα είναι έλασσον θέμα, όχι μείζον. Αυτό που θ΄άξιζε είναι να δούμε και να ξανασχεδιάσουμε τη «μεγάλη εικόνα»: τη σημασία που έχουν οι επέτειοι στη συλλογική μας μνήμη, συμπεριλαμβανομένων των παρελάσεων, σε συνδυασμό με το ρόλο της εκπαίδευσης, των ΜΜΕ και της πολιτικής. Ανάλογα με τα συμπεράσματα μια τέτοιας συζήτησης, θα μπορούσαμε να θεσπίσουμε καινούργιους τρόπους συντήρησης της εθνικής μνήμης, περισσότερο θελκτικούς και λιγότερο φθαρμένους. Δυστυχώς, από τέτοιες συνδυαστικές αναλύσεις και εξαγωγές συμπερασμάτων πάσχουμε πολύ. Γι΄ αυτό κάθε χρόνο, σε κάθε επέτειο, επανέρχονται οι ίδιοι προβληματισμοί.

Ηλίας Μόσιαλος

ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΛΟΦΑΡΟΥΝ ?...


Είναι ένα ακόμα επεισόδιο του vampire θρίλερ “ η καλή τρόικα και η καλή κυβέρνηση” ή αυτή τη φορά η κόντρα δεν είναι για τα μάτια αλλά ενέχει σοβαρούς κινδύνους; Πάντως τα γεγονότα των τελευταίων ημερών και οι αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις κυβερνητικών στελεχών, προεξάρχοντος του πρωθυπουργού που αναφώνησε το δικό του “όχι” σε νέα μέτρα, αν μη τι άλλο δείχνουν ότι κάτι σοβαρό παίζεται στα παρασκήνια.

Μάλιστα δεν είναι τυχαίο πως στις Βρυξέλλες έχει πέσει μια παγωμάρα κι ένας προβληματισμός για το που το πάει η ελληνική πλευρά δοθέντος όπως λένε ,ότι προφορικά είχε συμφωνηθεί η λήψη πρόσθετων μέτρων στην περίπτωση που διαπιστωνόταν δημοσιονομικές τρύπες. Όμως, verba volant scripta manent, διατείνονται στην Αθήνα. Νέα μέτρα και νέο μνημόνιο και να θέλαμε δεν έχουμε την κοινοβουλευτική δύναμη να το ψηφίσουμε. Χώρια που αμφισβητείται το άνοιγμα των 2 δισ. που διατείνονται οι τροικανοί καθώς στην πλατεία Συντάγματος το υπολογίζουν γύρω στα 800 εκατ. ποσό που είναι διαχειρίσιμο λένε.

Δεν ξέρω ποια είναι ακριβώς η αλήθεια ή αν αυτή είναι κάπου στη μέση. Σημασία έχει πως οι σχέσεις της τρόικας με την ελληνική κυβέρνηση είναι χειρότερες από κάθε άλλη φορά. Ούτε ξέρω αν η απειλή πως “ αν επιμένετε σε νέα μέτρα, πάμε σε εκλογές και βρείτε τα με τον Τσίπρα” έχει βάση αλήθειας ή είναι μια ακόμα μπλόφα σε ένα πόκερ όπου χάσαμε όλα τα προηγούμενα “κόλπα”.

Αυτό που πάντως είναι βέβαιο, ότι κάτι μαγειρεύεται ένθεν κακείθεν και σίγουρα δεν προοιωνίζεται κάτι καλό για όλους εμάς τους Πληβείους.(Πατρίκιους μην ψάχνετε κ. Στουρνάρα, είναι είδος προς εξαφάνιση).

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι είτε με μέτρα είτε χωρίς μέτρα ,η κουβέντα που άναψε περιστρέφεται για άλλη μια φορά γύρω από τις συντάξεις. Τώρα αν θα ψαλιδιστούν κι άλλο οι συντάξεις “ρετιρέ” των...1300 ευρώ, αν θα κοπούν οι πρόωρες συντάξεις ή αν θα ανέβουν κι άλλο τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης είναι θέμα ολίγου χρόνου να το μάθουμε. Το σίγουρο είναι ότι το κακό δεν έχει συντελεσθεί πλήρως, καθώς κάποιοι έχουν το...θράσος να απολαμβάνουν παχυλές συντάξεις των 1200-1300 ευρώ όταν η μέση σύνταξη του ΙΚΑ είναι στα 600 ευρώ !

Λεπτομέρεια άνευ σημασίας φυσικά πόσες καταβολές συνεισέφερε στο ταμείο του ο κάθε συνταξιούχος κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου. Αυτά πρέπει να τα ξεχάσουμε και επιτέλους να κτίσουμε ένα κράτος ισότητας, με κομμουνιστικές αξίες όπου ο επιστήμονας θα παίρνει τα ίδια με τον εργάτη, ο διευθυντής τα ίδια με τον αγρότη . Κατάργηση των τάξεων στην πράξη κι έτσι κανείς να μην έχει να ζηλέψει από τον διπλανό του και μέσω της ισομοιρίας να επέλθει και η κοινωνική γαλήνη και ηρεμία!

Πέρα από την πλάκα όμως, γιατί η ζωή παίζει περίεργα παιγνίδια, τα πράγματα δυστυχώς οδεύουν προς μια τέτοια σουρεαλιστική εξέλιξη απούσης της κοινής λογικής. Ακούω βέβαια ,το ισχυρό οφείλω να ομολογήσω, επιχείρημα μα αφού μας έχουν δώσει 240 δισ, τώρα που φθάσαμε στο τέλος θα διακινδυνεύσουν οι δανειστές να τα τινάξουν όλα στον αέρα; Όμως από την άλλη πρέπει να δεχθούμε επίσης πως αν πριν από 3 χρόνια οι Ευρωπαίοι είχαν να χάσουν πολλά από μια ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδος γιατί δεν είχαν κατάλληλους μηχανισμούς αυτοπροστασίας, σήμερα η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική καθώς έχουν στήσει μηχανισμούς απορρόφησης των περισσότερων κραδασμών και επιπτώσεων από ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Επί πλέον σ' αυτή τη συγκυρία, το έλλειμμα ηγεσίας στην Ευρώπη είναι κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανές. Επομένως όλα ανοικτά και πλήρης βεβαιότητα ότι δεν θα πλήξουμε !

Βασίλης Στεφανακίδης

Καναδάς: Η κρίση της Ελλάδας θα κυριαρχήσει στο συνέδριο των Ελλήνων Φοιτητών της Αμερικής

της  Ι. Φραγκούλη

Ο Σύλλογος Ελλήνων Φοιτητών Βορείου Αμερικής σε συνεργασία με τους συλλόγους Ελλήνων Φοιτητών των Πανεπιστημίων McGill και Concordia διοργανώνουν το Σάββατο 26 και την Κυριακή 27 Οκτωβρίου το ετήσιο συνέδριό τους με θέμα: «Η ανθρώπινη μορφή της Κρίσης: Οικονομία και Πολιτική». Ο σύλλογος Ελλήνων Φοιτητών Βορείου Αμερικής περιλαμβάνει φοιτητές Ελληνικής καταγωγής από 43 πανεπιστημιακά ιδρύματα των ΗΠΑ και του Καναδά (Harvard, Brown, Cornell, Columbia, Stanford, University of Pennsylvania, UC Berkley, University of Toronto, York University, Concordia University, McGill University, Boston University, Northeastern, Northwestern, Duke, University of Chicago, Drexel κλπ.)

Το Σάββατο το πρωί κύριος ομιλητής θα είναι ο δρ. Οθων Αξεξανδράκης, βοηθός καθηγητής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο York, ενώ ο πρέσβης της Ελλάδας στον Καναδά Ελευθέριος Αγγελόπουλος και ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ Θάνος Καφόπουλος θα απευθύνουν χαιρετισμούς.

Με θέμα «Μια μέρα στη ζωή...» θα ξεκινήσει το πρώτο πάνελ συζήτησης που θα εστιάσει στην καθημερινή κρίση των Ελλήνων πολιτών με ιδιαίτερη έμφαση στην ανθρώπινη κρίση. Οι ομιλητές θα δώσουν τις διαστάσεις της κρίσης σε οικονομικό, κοινωνικό, ανθρωπολογικό επίπεδο, ενώ θα δοθεί βήμα στους φοιτητές να εκφράσουν τις απόψεις τους για το πώς μπορεί να βγεί η Ελλάδα από αυτή την πολυδιάσταση κρίση.

Οι ομιλητές θα είναι ο δρ. Τζόρτζ Καρλής από το Πανεπιστήμιο της Οττάβα με σπουδές στον Τουρισμό και τον Ελεύθερο Χρόνο, ο δρ. Αναστάσιος Αναστασιάδης, καθηγητής στην έδρα Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου McGill, ο σύμβουλος χρηματιστηριακών επενδύσεων Βασίλης Παπαευγγέλου, ο δρ. Κένεθ Μαντζορίνης διδάκτωρ του Πανεπιστημίου McGill.

Το δεύτερο πάνελ με τίτλο της συζήτησης «Ψευδο-Μέσα» θα ασχοληθεί με την εικόνα της Ελλάδας στα μέσα ενημέρωσης πριν και μετά την κρίση, θα δώσει έμφαση στην διάσταση που υπάρχει ανέμσα στις αναφορές περί της Ελλάδος και της πραγματικής διάστασης των πραγμάτων, ενώ θα προσπαθήσει να προτείνει λύσεις για την αποκατάσταση της θετικής μνείας της Ελλάδας στα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Κύριες ομιλήτριες του εν λόγω πάνελ θα είναι οι δημοσιογράφοι Ι. Φραγκούλη (ανταποκρίτρια ΑΠΕ-ΜΠΕ) και Α. Σάλα (αρχισυντάκτρια του καναδικού CTV News).

Την Κυριακή ο Σύλλογος Ελλήνων Φοιτητών Βορείου Αμερικής θα ασχοληθεί με διαδικαστικά θέματα καθώς και με την εκλογή νέου διοικητικού συμβουλίου.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στις εκδηλώσεις του συνεδρίου περιλαμβάνεται και η προβολή ενός ντοκυμαντέρ για τη Σμύρνη της σκηνοθέτιδας Μαρίας Ηλιού, που θα γίνει στις 25 Οκτωβρίου από την Εδρα Νεοελληνικών Σπουδών «Φρίξος Παπαχρηστίδης» του Πανεπιστημίου McGill.

© ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ.