Μηνυμα του Γ. Παπανδρέου για 

την ημέρα της γυναίκας

Οι δημοκρατικές κατακτήσεις και η ενίσχυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδιαιτέρως τους τελευταίους δύο αιώνες, παρά το γεγονός ότι έχουν συμβάλλει αισθητά στην βελτίωση της θέσης των ανδρών και των γυναικών σε ολόκληρο τον κόσμο, εντούτοις δεν κατάφεραν να άρουν τις ανισότητες που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, ούτε και να αλλάξουν όπως θα έπρεπε αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές, για τη θέση της γυναίκας στον σύγχρονο κόσμο.

Οι ανισότητες διευρύνονται, παρά τις θετικές μεταβολές που παρατηρούνται στο πεδίο οργάνωσης της κοινής μας ζωής, αλλά και της λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών, όπως βεβαίως και της καθημερινότητας.
Οι γυναίκες υφίστανται πολλαπλάσιες επιπτώσεις από τη διεύρυνση των ανισοτήτων, ενώ η βία εναντίον τους, αποτελεί φαινόμενο ανησυχητικό και εντεινόμενο όχι μόνο σε κοινωνίες που χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερες δοξασίες -φυλετικές και θρησκευτικές- αλλά και σε αυτές που χαρακτηρίζονται ανεπτυγμένες.
Με αυτά τα δεδομένα, η σημερινή Ημέρα της Γυναίκας, δεν αποτελεί απλώς μια ευκαιρία προβληματισμού, αλλά δράσης για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της γυναίκας.
Καμία κοινωνία δεν μπορεί να ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον χωρίς την ισότιμη από κάθε άποψη θέση της γυναίκας.
Ο ανθρώπινος πολιτισμός δεν μπορεί να προχωρήσει με εξαιρέσεις και εκπτώσεις.
Πολύ περισσότερο που αυτήν την περίοδο, η ανθρωπότητα βιώνει μια μεγάλη οικονομική κρίση, η οποία πλήττει ιδιαιτέρως τις γυναίκες. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι οι γυναίκες στην Ελλάδα καταγράφουν ποσοστό ανεργίας μεγαλύτερο του 30%, ενώ στην Ευρώπη οι απολαβές τους είναι κατά μέσο όρο 16% χαμηλότερες από αυτές των ανδρών.
Την ίδια ώρα, η συμμετοχή των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, στερώντας τις κοινωνίες από πολύτιμες δυνάμεις αλλά και από την ευαισθησία που έχουμε ανάγκη.
Σε πρόσφατο κοινό μας άρθρο με την Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διενούς Γυναικών, Ouafa Hajji, αναφέραμε μεταξύ άλλων:
“Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, μία στις τρεις γυναίκες παγκοσμίως θα βιαστεί ή θα χτυπηθεί κατά τη διάρκεια της ζωής της. Σε μερικές χώρες, περισσότερες από 7 στις 10 γυναίκες, θα χτυπηθούν, θα βιαστούν, θα κακοποιηθούν ή θα ακρωτηριαστούν. Συχνά, τα θύματα τέτοιου είδους κακοποίησης αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες -απαξιώνονται, κακοποιούνται, εξοστρακίζονται, φυλακίζονται και εκτελούνται- την ώρα που οι δράστες παραμένουν ελεύθεροι. Εκατομμύρια γυναικών υποφέρουν αλλά οι ιστορίες τους δεν λέγονται ποτέ.
Τον περασμένο Δεκέμβριο, ο άγριος ομαδικός βιασμός και η δολοφονία μιας 23χρονης γυναίκας στην Ινδία -δύο μήνες μετά τον πυροβολισμό της 14χρονης Malala Yousafzai επειδή υποστήριζε το δικαίωμα στην εκπαίδευση- προκάλεσε δημόσιες διαμαρτυρίες μεγάλης κλίμακας.
Αυτή η κατακραυγή θα πρέπει να σηματοδοτήσει την έναρξη ενός παγκόσμιου κινήματος για να άρει το πέπλο της σιωπής που σκεπάζει τη βία κατά των γυναικών -η οποία συχνά αρχίζει από το σπίτι- και προστατεύει τους δράστες.
Εν τω μεταξύ, ένα μεγάλο ποσοστό προνομιούχων γυναικών, θεωρούν τον φεμινισμό ξεπερασμένο. Αλλά οι διακρίσεις μεταξύ των φύλων, συνεχίζουν να αγκαλιάζουν όλες τις πτυχές της κοινωνίας. Οι γυναίκες λαμβάνουν ίση αμοιβή και ίσες ευκαιρίες σε ελάχιστες χώρες.
Ο φεμινισμός έχει καθοριστικό ρόλο στον 21ο αιώνα. Η Διευθύντρια της Ένωσης Γυναικών των Ηνωμένων Εθνών, Michelle Bachelet, έχει τονίσει πως «η βία κατά των γυναικών είναι μια απειλή για τη δημοκρατία, ένας φραγμός για μια διαρκή ειρήνη, ένα βάρος για τις εθνικές οικονομίες και μια φρικτή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.»
Οι κυβερνήσεις πρέπει να συνεχίσουν να προωθούν τα δικαιώματα των γυναικών μέσω της νομοθεσίας, ενώ η κοινωνία των πολιτών πρέπει να προωθήσει μια αλλαγή νοοτροπίας που απορρίπτει την περιθωριοποίηση ή την κακομεταχείριση των γυναικών. Μόνο αν επιτραπεί στις γυναίκες να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους, θα εξασφαλίσουν οι χώρες οικονομική και κοινωνική πρόοδο.
Οι ηγέτες διεθνώς πρέπει να δεσμευτούν ότι θα υιοθετήσουν πολιτικές και θα αφιερώσουν τους απαραίτητους πόρους προκειμένου να σταματήσουν οι διάχυτες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις γυναίκες.
Αλλά αν δεν υπάρχει η πολιτική βούληση να θεσπιστεί νομοθεσία που θα επιβάλλεται αποτελεσματικά, οι υποσχέσεις δεν θα έχουν κανένα νόημα.
Παρά το γεγονός ότι 187 χώρες έχουν υπογράψει από το 1979 Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για την εξάλειψη όλων των μορφών βίας κατά των γυναικών, οι στατιστικές δείχνουν μικρή πρόοδο.
Η αλλαγή είναι δυνατή αλλά απαιτεί συλλογική δράση από τη διεθνή κοινότητα προκειμένου να αντιμετωπιστούν συμπεριφορές που οδηγούν στη βία, την καταπίεση και την ανισότητα.
Όλοι οι άνθρωποι αξίζουν δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία.”
Στη Ελλάδα, είναι γεγονός ότι τις τελευταίες τρείς δεκαετίες έχουν γίνει σημαντικά βήματα τόσο στο πεδίο του Οικογενειακού Δικαίου, όσο και σε αυτό της θέσης και του ρόλου της γυναίκας στην καθημερινή ζωή, κοινωνική, οικονομική, πολιτική.
Ωστόσο, οι ανισότητες και τα φαινόμενα που παρατηρούνται διεθνώς, όπως και αυτό της βίας εναντίον των γυναικών, έχουν και εδώ την καταγραφή τους, έστω και αν συσκοτίζονται από ένα πέπλο σιωπής ή αποκρύπτονται πίσω από φαινομενικά “αθώες” εξηγήσεις ή υποκριτικές θεωρήσεις.
Η Ελληνική κοινωνία χρειάζεται ένα άλμα προς τα εμπρός στον τομέα των δικαιωμάτων της γυναίκας.
Απαιτείται βούληση, τόλμη και θάρρος.
Και δράση παντού. Με ουσιαστικές πρωτοβουλίες, θεσμικές παρεμβάσεις, καινοτόμες διαδικασίες. Στην οικογένεια, το σχολείο, τη δουλειά, την κοινωνία των πολιτών, την πολιτική, τα κόμματα.

Πώς η Ελλάδα έχασε πολύτιμο χρόνο στη μάχη κατά των ναρκωτικών – 

τι έλεγε ο Παπανδρέου από το 1986

Τον Ιούνιο του 1986 σε συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου και λίγο αργότερα σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ”, ο Γιώργος Παπανδρέου, υφυπουργός Πολιτισμού τότε, κάνει νύξη για πρώτη φορά στο ενδεχόμενο της αποποινικοποίησης, δεδομένου ότι η πολιτική της σκληρής καταστολής είχε αποτύχει παταγωδώς και στη χώρα και παγκοσμίως.

Έντεκα χρόνια μετά, τον Ιούνιο του 1997σε συνέντευξή του στο περιοδικό “ΚΛΙΚ” διατυπώνει ακόμη σαφέστερα τις απόψεις του:

«Πιστεύω ότι μόνο χωρίς πανικό και φόβο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα. H δίωξη, η αυστηρή ποινή στον έμπορο είναι επιβεβλημένη. Όμως, ο χρήστης αντιμετωπίζεται ορισμένες φορές σαν εγκληματίας, ενώ πρόκειται για «ασθενή». Όποιος είναι εξαρτημένος από τοξικές ουσίες έχει προβλήματα υγείας, προβλήματα ένταξης στην κοινωνία, και σίγουρα η αντιμετώπισή του με κατασταλτικά μέσα δεν λύνει το πρόβλημα. Αντιθέτως, τον αναγκάζει να μπει όλο και περισσότερο στο περιθώριο, να μπλεχθεί με την εγκληματικότητα και, ουσιαστικά, να ταυτιστεί με όλη αυτή τη «μαφιόζικη παραοικονομία».
«Θα σας θυμίσω ότι στις HΠA, επί εποχής Pίγκαν, υπήρξε έντονη καταστολή. Από τη μια, κατάφεραν να χτυπήσουν τη χρήση μαριχουάνας, από την άλλη, όμως, αυξήθηκε η χρήση των σκληρών ναρκωτικών. Ήταν το χειρότερο αποτέλεσμα που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. H θέση της αποποινικοποίησης δεν είναι υπέρ των ναρκωτικών, όπως θεωρούν κάποιοι ηθικολογούντες».
«Πρώτα από όλα, για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, γενικά είμαι κατά της χρήσης των ναρκωτικών, τα οποία αποτελούν τον υπ’ αριθμόν 1 κίνδυνο στις αναπτυγμένες κυρίως κοινωνίες. Ωστόσο, δεν μπορείς να συμπεριλάβεις στην ίδια κατηγορία τις συνέπειες από τη χρήση της κάνναβης μ’ αυτές από τη χρήση των σκληρών ναρκωτικών, όπως είναι η ηρωίνη, το ecstasy, το LSD παλαιότερα κ.λπ.»
«Δεν λέω ότι η αποποινικοποίηση θα λύσει το πρόβλημα. Είναι, όμως, ένα από τα μέτρα που θα συμβάλουν στο να χτυπηθεί η μαφία. Αυτό που θέλω να καταστεί σαφές είναι ότι αποποινικοποίηση δεν σημαίνει διαφήμιση της κάνναβης, δεν λέω, καπνίστε χασίς, το αντίθετο υποστηρίζω: ένας υγιής και ισορροπημένος άνθρωπος δεν χρειάζεται εξωτερικές επιδράσεις —και το εννοώ και για το αλκοόλ και για το τσιγάρο, τηρουμένων των αναλογιών φυσικά— για να αισθανθεί χαρά στη ζωή του».
Διαβάστε εδώ όλη τη συνέντευξη.
Το τι άκουσε ο Γιώργος Παπανδρέου (αλλά και πολλοί άλλοι με παρόμοιες απόψεις) για αυτές τις δηλώσεις δεν περιγράφεται. Δέχτηκε σφοδρές επιθέσεις από όλους εκείνους που προφανώς έβαζαν το κεφάλι στην άμμο μπροστά στο πρόβλημα μιας κοινωνίας που βούλιαζε στα ναρκωτικά.
Λόγω των αντιδράσεων, η Ελλάδα παρέμεινε απολύτως στάσιμη στο θέμα για χρόνια.
Μια άλλη χώρα όμως του ευρωπαϊκού νότου, η - συγκρίσιμη με την Ελλάδα – Πορτογαλία δεν έμεινε στάσιμη την ίδια περίοδο.
Αντίθετα: το 2001 ήταν η πρώτη χώρα που νομοθέτησε την αποποινικοποίηση της ιδιωτικής χρήσης, ενώ ταυτόχρονα έδωσε έμφαση στην πρόληψη και την εξατομικευμένη προσέγγιση του χρήστη ως “ασθενή” και όχι ως “εγκληματία”.
Αποτέλεσμα; Μετά από μία δεκαετία εφαρμογής της νέας αυτής προσέγγισης στην Πορτογαλία, όλες οι εκθέσεις επιβεβαιώνουν ότι:
· Δεν υπήρξε καμία σημαντική αύξηση στη χρήση ναρκωτικών στη χώρα.
· Μειώθηκε δραστικά η χρήση σκληρών ναρκωτικών (π.χ. ηρωίνη), που αποτελούσε τον εφιάλτη (και) της πορτογαλικής κοινωνίας.
· Παρατηρήθηκε αποσυμφόρηση των δικαστηρίων από υποθέσεις χρηστών.
Δείτε για παράδειγμα εδώ.
Γιατί να μην είναι και η Ελλάδα ήδη στη θέση της Πορτογαλίας στο θέμα αυτό;
Γιατί να χάσουμε τόσο χρόνο; Γιατί να χάσουμε τόσες ζωές;
Τον Σεπτέμβριο του 2011, μετά από προεργασία μηνών, η κυβέρνηση Παπανδρέου καταθέτει σε ηλεκτρονική διαβούλευση και στο Υπουργικό Συμβούλιο το σχέδιο νόμου για τον “Νέο Κώδικα Ναρκωτικών”.
Επρόκειτο για ένα άκρως προωθημένο και επαναστατικό σχέδιο νόμου, το οποίο βρισκόταν σε πλήρη αρμονία με τις νομοθεσίες των ανεπτυγμένων, ευρωπαϊκών κρατών. Κεντρικό σημείο αναφοράς αποτελούσε η στροφή στη θεραπευτική αντιμετώπιση του εξαρτημένου χρήστη. Με καινοτομίες, όπως η δυνατότητα χορήγησης μεθαδόνης (ή άλλου υποκατάστατου), ακόμη και σε κρατούμενους για ναρκωτικά στις φυλακές, αλλά και η διεύρυνση των αποδεικτικών μέσων για την κατάταξη ενός κατηγορουμένου στους χρήστες ναρκωτικών ώστε να τύχει των ευεργετικών ποινικών διατάξεων, Προωθούταν η πλήρης αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών και βαριές ποινές προβλέπονταν μόνο σε όσους διακινούν και εμπορεύονται ουσίες.
Για περισσότερα στοιχεία, διαβάστε εδώ.
Δυστυχώς, εκείνο το νομοσχέδιο δεν προχώρησε μετά τις γνωστές σε όλους πολιτικές εξελίξεις των αρχών Νοεμβρίου του 2011.
Επανήλθε ωστόσο λίγο αργότερα επί κυβέρνησης Παπαδήμου, όπου και πάλι δεν προχώρησε εξαιτίας των αντιδράσεων της Ν.Δ. και επί της ουσίας και επειδή θεωρούσε την κυβέρνηση Παπαδήμου ως “ειδικού σκοπού” στη μικροκομματική λογική της άμεσης διενέργειας πρόωρων εκλογών.
Χάσαμε δηλαδή ως χώρα (και σε αυτό το κρίσιμο ζήτημα) ενάμιση, υπερπολύτιμο, χρόνο.
Το νομοσχέδιο επανήλθε και πάλι πρόσφατα (με πρωτοβουλία του σημερινού Υπουργού Δικαιοσύνης) και ψηφίστηκε αυτή την εβδομάδα από το ελληνικό κοινοβούλιο.
Σε γενικές γραμμές το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε τελικά υιοθετεί την προσέγγιση και την στοχοθεσία του νομοσχεδίου της κυβέρνησης Παπανδρέου.
Ίσως όχι με την ίδια ριζοσπαστικότητα που χαρακτήριζε το τελευταίο, αλλά πάντως σε θετικότερη κατεύθυνση σε σχέση με το ισχύον καθεστώς.
Ακόμα και ο Πάνος Καμμένος μίλησε για “νίκη” και “επικράτηση” των απόψεων του Γιώργου Παπανδρέου στο θέμα, κατηγορώντας βέβαια την σημερινή κυβέρνηση για αυτό. Ανάλογες δηλώσεις έκαναν και χρυσαυγίτες.
Αυτό όμως που οι καμμένοι, οι χρυσαυγίτες και όλοι εκείνοι με τα ίδια μυαλά δεν πρόκειται ποτέ να αντιληφθούν είναι πόσο στοίχισε στη χώρα και την κοινωνία της το γεγονός ότι αυτές οι ιδέες δεν επικράτησαν πολύ νωρίτερα, γιατί οι περισσότεροι της λοιδορούσαν.
Και πόσες ζωές θα είχαν σωθεί αν η χώρα απλά άκουγε, έβλεπε και έπαιρνε μαθήματα από την εμπειρία άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

πηγή Smart Post

«ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ» ΕΙΠΕ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Αβραμόπουλος: Σε δέκα χρόνια η κρίση θα είναι ανάμνηση

Στον απόηχο της επίσκεψης του υπουργού Εξωτερικών Δημήτρη Αβραμόπουλου στον Καναδά, η εφημερίδα «Οτάβα Σίτιζεν» δημοσίευσε συνέντευξή του με τίτλο «Ο Έλληνας υπουργός αποκαλύπτει τα σχέδια της ανάπτυξης».

Στη συνέντευξη, ο υπουργός Εξωτερικών λέει ότι η σημερινή κρίση σε 10 χρόνια θα είναι «μία ανάμνηση η οποία θα λειτουργεί αποτρεπτικά στην επανάληψη των λαθών του παρελθόντος και θα μας βοηθήσει να δημιουργήσουμε ένα πιο ασφαλές και με ευημερία μέλλον».

Ο κ. Αβραμόπουλος προέβλεψε ότι η Ελλάδα μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια θα έχει αναμορφώσει τις κρατικές της δομές και θα έχει θέσει ισχυρές βάσεις για βιώσιμη ανάπτυξη η οποία θα βασίζεται στην ανταγωνιστικότητα και τη δημοσιονομική υπευθυνότητα.

Ο Έλληνας ΥΠΕΞ υπογράμμισε πως τα μέτρα λιτότητας είναι αναγκαία αλλά για να είναι επιτυχήθα πρέπει να συνοδεύονται από επενδύσεις που θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη. Ο κ. Αβραμόπουλος τόνισε εξάλλου ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι απασχολημένη με την προώθηση των ξένων επενδύσεων, επισημαίνοντας ότι η ελληνική οικονομία έχει βελτιωθεί δραστικά τους τελευταίους μήνες.

Είπε ακόμη πως η Ελλάδα έχει κάνει πρόοδο στη μείωση του ελλείμματος και ελπίζει ότι σύντομα θα έχει πλεόνασμα. Αναφερόμενος στο θέμα της καταπολέμησης της διαφθοράς, τόνισε ότι η Ελλάδα, σε συνεργασία με την ΕΕ, έχει προχωρήσει στην κατάρτιση σχεδίου για την καταπολέμηση της διαφθοράς το οποίο προωθεί τη συνεργασία υπηρεσιών διοικητικής μεταρρύθμισης, οικονομίας, δικαιοσύνης και δημόσιας τάξης και στοχεύει στην αποτροπή, διάγνωση καθώς και παραπομπή των φαινομένων διαφθοράς.

Σχετικά με την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας ανέφερε ότι γίνονται βήματα προς τη διευκόλυνση των στρατηγικών επενδύσεων, την εξυπηρέτηση των εξαγωγικών δραστηριοτήτων των ελληνικών εταιρειών, καθώς και τον εξορθολογισμό.

Ο κ. Αβραμόπουλος επισήμανε επίσης ότι η συμφωνία ελεύθερου εμπορίου Καναδά-ΕΕ θα ενισχύσει περαιτέρω τους δεσμούς των δύο χωρών, ενώ αναφέρθηκε στη σημαντικότητα της συμφωνίας για την κινητικότητα των νέων μεταξύ Ελλάδας και Καναδά. Ο κ. Αβραμόπουλος προσκάλεσε τους Καναδούς να έρθουν στην Ελλάδα για διακοπές και κάλεσε τις καναδικές εταιρείες να επενδύσουν στην Ελλάδα τονίζοντας ότι επιθυμεί ο Καναδάς να είναι ένας σημαντικός παράγοντας στη νέα ελληνική οικονομία που δημιουργείται.

Είναι γεγονός μεγάλο μια εκδήλωση 

για τον Καραμανλή;;

Στην επέτειο των 15 χρόνων από το θάνατο του ιδρυτή της ΝΔ, το Ίδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλήςδιοργανώνει απόψε στο Μέγαρο Μουσικής ειδική εκδήλωση με προσκεκλημένη την πολιτειακή και πολιτική ηγεσία. ΟΛΟΙ θα πάνε, μη τυχόν και κερδίσουν πόντους στο [δια]κομματικό παιχνίδι. Κι αυτή η περίοδος προσφέρεται. Κι όπως διαβάζω την εκδήλωση «επισκιάζει» η συμμετοχή του Αλέξη Τσίπρα και μάλιστα το ζητούμενο κατά πολλούς είναι το πολιτικό περιεχόμενο της ομιλίας του. Άραγε ο Τσίπρας θα θελήσει να χρησιμοποιήσει το βήμα της εκδήλωσης για μία αντιπαράθεση με τον Σαμαρά, τον οποίο έχει καταγγείλει προσωπικά ότι επί των ημερών του η ΝΔ έχει υποστεί ιδεολογική μετάλλαξη και ουσιαστική αλλοίωση στη φυσιογνωμία που είχε προσδώσει στο κόμμα ο ιδρυτής του. Και είναι γνωστό ότι αυτό το «άνοιγμα» τουΤσίπρα έχει ήδη προκαλέσει τριγμούς στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, παρότι ο ίδιος θα το εξηγούσε ως κλείσιμο ματιού προς τους κεντρώους ψηφοφόρους.

Αλλά γιατί θα πρέπει να τιμούμε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή;;
Κι αυτό το ερωτώ σε μια φάση της πολιτικής μας ιστορίας όπου κι αυτή ακόμη η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την οποία ο Καραμανλής υμνείται και εξυμνείται, έχει μπει πια στο μικροσκόπιο και από πολλούς ελέγχεται!

Με τη συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση κερδίσαμε ή χάσαμε, κερδίζουμε ή χάνουμε;
Ο Καραμανλής είναι αλήθεια ότι δεν έχει κάτι άλλο για το οποίο θα πρέπει να τον θυμόμαστε!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΟΥ....

Γιατί ΔΕΝ πρέπει να τιμούμε τον Καραμανλή -

 τον πατριάρχη της Δεξιάς! 

(Το σημερινό δημοσίευμα αφιερώνεται στη μνήμη του πατέρα μου, που υπήρξε ένας φανατικός δημοκράτης. Δεν θα ξεχάσω την εποχή των Ιουλιανών που μ' έπαιρνε μαζί του στις διαδηλώσεις... Στα μάτια μου, η υψωμένη γροθιά του...)

Όλα τα είχε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε! Και λέω για τη Θεσσαλονίκη, την πόλη που μπορεί να επαίρεται πλέον ότι έχει σε περίοπτη θέση τον ανδριάντα του Καραμανλή. Φρόντισε ο Παπαγεωργόπουλος πριν εγκαταλείψει τον δήμο της Θεσσαλονίκης, να βρομίσει την πόλη με το άγαλμα ενός ανθρώπου που μπορεί να αγαπήθηκε, αλλά συγχρόνως και να μισήθηκε. Ανήκω σ' εκείνους που δεν ξεχνούν. Κι έχω άπειρους λόγους, εγώ ως πολίτης, για να μην ξεχνώ τα έργα και τις ημέρες ενός πολιτικού που ξεπάτωσε την Ελλάδα κι εξαπάτησε τους Έλληνες.

Αν εμείς έχουμε να "θυμόμαστε" πολιτικές εκτροπές και παρεκτροπές, ξέρουμε πολύ καλά ότι ο Καραμανλής ήταν ο ηθικός αυτουργός. Δηλαδή για ποιο λόγο θα πρέπει να θυμόμαστε τον Καραμανλή; Όπως περνάει ο καιρός, οι οπαδοί του το μόνο που έχουν να λένε είναι ότι... μας έβαλε στην Ευρωπαϊκή Ένωση!!! Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι, που έλεγε κι ο πατέρας μου. Δηλαδή, κάτι για το οποίο, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί οι γενικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, χωράει πλέον πολλή συζήτηση. Οι Δεξιοί έχουν κάθε λόγο, γιατί νιώθουν την ανάγκη να πιαστούν από κάπου. Γιατί εμείς οι άλλοι πρέπει να τιμούμε τον Καραμανλή;

Από το 1956 που ουσιαστικά άρχισε η μαζική μετανάστευση, μέχρι το 1960 έφευγαν στην ξενιτιά κάθε χρόνο 100.000 άτομα! Τότε ήταν πρωθυπουργός ο Καραμανλής. Μέσα σε μια δεκαετία (1955-1964) υπολογίζεται ότι εγκατέλειψαν τη χώρα περίπου 600.000 άτομα. Δηλαδή το 7% του ελληνικού πληθυσμού εγκατέλειψε τη χώρα προσωρινά ή μόνιμα. Αυτά τα νούμερα δεν είναι ακριβή, γιατί υπήρχε και η παράνομη μετανάστευση που δεν καταγράφηκε στα επίσημα αρχεία. Η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών ήταν νέοι, που ένα μέρος του -όπως χαρακτηριστικά σημειώνει και ο Κων/νος Τσουκαλάς ("Η ελληνική τραγωδία. Από την απελευθέρωση ως τους συνταγματάρχες")- θα έπρεπε να αποτελέσει το δημιουργικότερο εργατικό δυναμικό. Το βιβλίο του Τσουκαλά διαβάζω και φρεσκάρω τη μνήμη τη δική μου και των αναγνωστών μου. Αλλά αμφιβάλλω αν κινητοποιηθεί η σκέψη εκείνων που εξακολουθούν να αναφέρονται με δέος στον άνθρωπο που εδραίωσε τη Δεξιά στη χώρα μας.

Αργότερα, λοιπόν, ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο και οι ειδικευμένοι εργάτες: το 1961 αποτελούσαν το 49,6% των μεταναστών και το 1962 το ποσοστό έφθασε το 56,2%. Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτής της τάσης ήταν προφανώς ολέθριες, αλλά η Δεξιά την ενθάρρυνε γιατί συμφωνούσε με την πολιτική της. Οι ταραγμένες μάζες των ανέργων εκτονώθηκαν, οι εργάτες των μικρών επιχειρήσεων ελέγχονταν ευκολότερα και τα εμβάσματα των μεταναστών εκάλυπταν το ισοζύγιο πληρωμών και τον παρασιτικό τομέα της οικονομίας: από μακροπρόθεσμη άποψη, το οικονομικό-κοινωνικό οικοδόμημα ίσως κλονίστηκε αλλά στο μεταξύ το κοινωνικό υπόβαθρο της Δεξιάς είχε ενισχυθεί.

Ανοίγοντας τις πύλες στους "προστάτες" η Δεξιά εξασφάλισε την περαιτέρω πολιτική και οικονομική εξάρτηση της χώρας από το ΝΑΤΟ. Η πολιτική της Δεξιάς ανταποκρίνονταν απολύτως στα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας, η οποία επιδίωκε κυρίως να αγκιστρωθεί στα κεκτημένα προνόμιά της δίχως να διακινδυνεύσει άλλο. Η ολιγαρχία διαποτίστηκε από την "ιδεολογία" της Κοινής Αγοράς και προσέβλεπε προς την εποχή που η Ελλάδα θα "κυβερνιόταν από τις Βρυξέλλες". Έτσι, λοιπόν, καμιά κυβέρνηση, οποιασδήποτε απόχρωσης, δεν θα έθιγε τα συμφέροντά της... Τώρα, είναι ν' απορεί κανείς με τη στάση της σημερινής Δεξιάς. Αφού αυτό που επιδίωκε έχει γίνει πραγματικότητα: Η Ελλάδα κυβερνιέται από τις Βρυξέλλες! Τι θέλει και μιλάει;;

Μπορεί κανείς από όσους έχουν μνήμη να ξεχάσει τις παράνομες εγγραφές στους εκλογικούς καταλόγους, τον τεράστιο αριθμό (αναφέρονται 500.000) των διπλοψηφισάντων, τον αριθμό των ανύπαρκτων ψηφοφόρων. Ειδικά στις εκλογές του 1961, εκτός από τη νοθεία, χαρακτηριστική ήταν και η βία που ασκήθηκε συστηματικά στην ύπαιθρο, ιδιαίτερα κατά την προεκλογική περίοδο. Μοιράστηκαν σημαδεμένα ψηφοδέλτια και όσοι τα έπαιρναν απειλούνταν με κυρώσεις, εάν τα ψηφοδέλτιά τους δεν βρίσκονταν στην κάλπη μετά τις εκλογές.

Η χρόνια εξάρτηση των περισσότερων αγροτών από τα χρεοστάσια και τα δάνεια της Αγροτικής Τράπεζας ενίσχυσε την οικονομική εξάρτηση των αγροτών από το κράτος, σε συνάρτηση και με τη δυνατότητα της χωροφυλακής να επιβάλλει πρόστιμα ή να απαγγέλλει κατηγορίες για μεγάλα ή μικρά αδικήματα. Η οικονομική πίεση συνδυαζόταν με μέτρα ανοικτής καταπίεσης. Συμμορίες της Δεξιάςβοηθούσαν τη χωροφυλακή και την οργάνωση των ΤΕΑ, που δημιουργήθηκε αρχικά κατά μήκος των συνόρων αλλά επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη χώρα και συμμετείχε στην τρομοκρατία της υπαίθρου. Οπλοφορούσαν συνεχώς, χτυπούσαν τους αντιπάλους τους, επέδραμαν στην ύπαιθρο και συχνά έκαιγαν αγροκτήματα και σοδειές αντιπολιτευοπένων.

Οι εφημερίδες της Αριστεράς δεν κυκλοφορούσαν στην επαρχία, ενώ οι εφημερίδες του Κέντρου κυκλοφορούσαν και διαβάζονταν με κίνδυνο. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί μετέδιδαν την κομματική προπαγάνδα... Το κράτος δεν θεωρούσε αρκετή την πολιτική και ιδεολογική εξουδετέρωση της οργανωμένης Αριστεράς. Η καταπίεση στις μεγάλες πόλεις αποσκοπούσε στη χαλιναγώγηση του εργατικού κινήματος. Αν και μετά το 1955 συγκαλύφθηκε η ανοιχτή τρομοκρατία, ωστόσο ο μηχανισμός καταπίεσης διατηρήθηκε. Το "πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων"ήταν απαραίτητο για κάθε δραστηριότητα που απαιτούσε άδεια από τη διοίκηση: για τους δημόσιους υπαλλήλους και για τους υπαλλήλους κάθε ιδιωτικής και ημιδημόσιας επιχείρησης που ελέγχονταν από το κράτος. Για την απόκτηση διαβατηρίου ή άδειας οδηγού, για την είσοδο στο Πανεπιστήμιο, για το κυνήγι, για το ψάρεμα κ.λπ.

Δημιουργήθηκε, έτσι, μια ατμόσφαιρα ασφυκτική. Σε μια χώρα όπου, πριν από το μεταναστευτικό κύμα τουλάχιστον, η ανεργία αποτελούσε το οξύτερο πρόβλημα των μαζών, η απειλή της απώλειας μιας θέσης ήταν προφανώς το αποτελεσματικότερο μέσο πολιτικού ελέγχου. Πολυσύνθετοι κατάλογοι "μη εθνικοφρόνων" υπήρχαν στα αρχεία της αστυνομίας, η οποία αρνούνταν να χορηγήσει πιστοποιητικό εθνικοφροσύνης. Αλλά και στο χώρο του συνδικαλισμού η κατάσταση ήταν δραματική. Δεν υπήρχε γνήσια εκπροσώπηση.

Είχε οργανωθεί ένα πολύπλοκο σύστημα αντιπροσώπευσης που απέκλειε μια ριζοσπαστική εργατική ηγεσία. Κατασκευάστηκαν "σωματεία-σφραγίδες" με δέκα μόνον μέλη. Το κράτος εξασφάλισε και τον έλεγχο της ΓΣΕΕ. Η αντεργατική πολιτική της ΓΣΕΕ, σε συνδυασμό με τις συνεχείς πιέσεις του κράτους και των εργοδοτών, που απειλούσαν με διαγραφή τους αντιπροσώπους και τα μέλη, συνετέλεσαν στον εκφυλισμό και την αποδυνάμωση του εργατικού κινήματος... Το νομικό θεσμικό πλαίσιο δεν αρκούσε, ωστόσο, για την εξασφάλιση μιας μόνιμης επικράτησης της Δεξιάς. Χρειάστηκε ένας ευρύς μηχανισμός καταπίεσης για να εφαρμοστούν τα πολιτικά, τα οικονομικά και τα αστυνομικά μέτρα.

Δεν θα παραβλέψει κανείς τη δημιουργία, ύπαρξη και λειτουργία στους κόλπους του στρατού της μυστικής οργάνωσης ΙΔΕΑ, που ήλεγχε τις Ενοπλες Δυνάμεις και εξασφάλιζε την ιδεολογική τους ομοιογένεια. Σε γενικές γραμμές, χάρη στη θεσμοποίηση μιας σειράς καταπιεστικών μέτρων και στην οργάνωση της καταπίεσης, η Δεξιά δημιούργησε συνθήκες για τη μονοπώληση της πολιτικής εξουσίας. Η ανοιχτή παρέμβαση του τότε βασιλιά στην επιβολή του Καραμανλή μετά το θάνατο του Παπάγου δεν επέτρεψε στη Δεξιά να οικοδομήσει ένα κόμμα με δημοκρατική διάρθρωση. Ο Καραμανλής, όπως κιαι ο προκάτοχός του [ο Παπάγος], κυβερνούσε το κόμμα του ως απόλυτος δικτάτωρ, υποστηριζόμενος από τις δυνάμεις που του είχαν προσφέρει τη θέση αυτή...

Θα σταματήσω εδώ. Κάποια στιγμή θα γράψω κι άλλα - λίγο πολύ γνωστά, αλλά που είναι χρήσιμο να τα θυμίζουμε. ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΗΘΗ! Γι' αυτό...

· Μήπως θα πρέπει να μάθουμε κάποτε πού βρισκόταν ο Καραμανλής στα χρόνια του πολέμου του '40, της Κατοχής, της εθνικής αντίστασης, στα χρόνια του εμφύλιου σπαραγμού;;;

· Μήπως θα πρέπει να αναρωτηθούμε πώς βρέθηκε στην πολιτική κονίστρα ο Καραμανλής;;;

· Πώς απέκτησε όλα όσα έχουν οι Καραμανλήδες (π.χ. ο Λόφος της Φιλοθέης);;;

· Μήπως θα πρέπει να μάθουμε γιατί ο Καραμανλής δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη από τον Ελληνικό λαό για όλα όσα έπραξε σε βάρους του, αρχίζοντας από τα χρόνια της βίας και της νοθείας και για όλα όσα ακολούθησαν;;;

Νίκος Λαγκαδινός

Παπανδρέου: Το 2014 έτος κλειδί για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση


Η συνεργασία στα Βαλκάνια αποτελεί τη "συνταγή" για την ανάπτυξη και την ευημερία, επισημαίνει ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, σε άρθρο του που δημοσιεύεται στο σημερινό τεύχος του εβδομαδιαίου περιοδικού "Novi Magazin".
Το άρθρο γράφτηκε με αφορμή τη συμπλήρωση, την ερχόμενη Τρίτη, δέκα χρόνων από το θάνατο του πρώην πρωθυπουργού της Σερβίας Ζόραν Τζίντζιτς, ο οποίος δολοφονήθηκε στις 12 Μαρτίου του 2003.

Ο κ. Παπανδρέου, που υπήρξε προσωπικός φίλος του Ζόραν Τζίντζιτς, αναφέρει ότι με τον τότε πρωθυπουργό της Σερβίας μοιράζονταν την κοινή πεποίθηση πως "οι διαφορές και οι διενέξεις στα Βαλκάνια θα ξεπεραστούν μόνο με την οικονομική αλληλεξάρτηση κάτι που ενέπνευσε και την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης".

"Η οικονομική συνεργασία θα βοηθούσε στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, τη βελτίωση των υποδομών και στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Στόχος μας, για την πραγμάτωση αυτού του οράματος, αποτελούσε η ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στην ευρωπαϊκή κοινότητα αξιών" επισημαίνει στο άρθρο του ο κ. Παπανδρέου.

Συμπληρώνει δε ότι το 2014 - επέτειος των 100 ετών από την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου - θα πρέπει να αποτελέσει ημερομηνία "κλειδί" για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση όλων των χωρών τη περιοχής. "Αυτό το συμβολικό έτος θα μας θυμίσει ότι η προσέγγιση των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ αποτελεί, πάνω απ' όλα, πολιτικό ζήτημα. Αφορά κυρίως την ειρήνη στην ευρωπαϊκή ήπειρο και αποτελεί εγγύηση της σταθερότητας και της ευημερίας για όλους τους πολίτες της Ευρώπης" εκτιμά ο κ. Παπανδρέου.
Αναφερόμενος στην αγωνιστικότητα του Ζόραν Τζίντζιτς και την αφοσίωσή του στις αρχές της Δημοκρατίας, γράφει: "Ενθυμούμαι το κύμα ελπίδας και αισιοδοξίας που προκάλεσε η ψήφος του σερβικού λαού κατά του καθεστώτος Μιλόσεβιτς. Έπειτα από τόσους αγώνες, ξαφνικά γεννήθηκαν πολλές ελπίδες και η προοπτική ενός λαμπρού μέλλοντος για τη Σερβία και τα Βαλκάνια".

Ο κ. Παπανδρέου κλείνει το άρθρο του στο περιοδικό "Novi Magazin", με τη φράση που είπε στον επικήδειο λόγο που εκφώνησε την ημέρα της ταφής του Ζόραν Τζίντζιτς: "Υπόσχομαι, αγαπητέ Ζόραν, ότι θα συνεχίσω να εργάζομαι γι' αυτό που μαζί αρχίσαμε να οικοδομούμε".

Δεκαεννέα χρόνια 

χωρίς τη Μελίνα...

Δεκαεννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τον θάνατο της Μελίνας Μερκούρη, μιας από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της χώρας μας για τον 20ο αιώνα.
Στη μνήμη της μεγάλης ηθοποιού και πολιτικού τελέστηκε στις... 12 το μεσημέρι μνημόσυνο στο Ά Νεκροταφείo.
Η Μελίνα Μερκούρη γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1920.
Ήταν η αγαπημένη εγγονή του δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη και κόρη του βουλευτή της ΕΔΑ και υπουργού Σταμάτη Μερκούρη.
Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού (1943-46) και έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή το 1944.
Ως πρωταγωνίστρια καθιερώθηκε το 1949 με το ρόλο της Μπλανς από το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος». Η πρώτη κινηματογραφική δουλειά της ήταν η ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Στέλλα» (1955). Με το ρόλο, όμως, της Ίλια στην ταινία «Ποτέ την Κυριακή» (1960), αλλά και τη θεατρική μεταφορά του έργου στη Νέα Υόρκη, η Μελίνα Μερκούρη απέκτησε πλέον διεθνή φήμη.
Το 1965 παντρεύτηκε τον αμερικανό σκηνοθέτη Ζυλ Ντασέν, ο οποίος και τη σκηνοθέτησε στις ταινίες «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962), «Τοπκαπί» (1964) και «A Dream of Passion» (1978).
Η Μελίνα Μερκούρη πάλεψε σκληρά για την ανατροπή της χούντας από το εξωτερικό όπου βρισκόταν. Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας γύρισε στην Ελλάδα και πολιτεύτηκε.
Εξελέγη με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1981 και ανέλαβε καθήκοντα υπουργού Πολιτισμού, αξίωμα που διατήρησε ως το τέλος της πρώτης οκταετίας των κυβερνήσεων Παπανδρέου.
Όραμά της ήταν μέχρι το θάνατό της η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο.
Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει το θέατρο στην επαρχία, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».

Το «άστρο» της Μελίνας έσβησε στις 6 Μαρτίου του 1994

Δεν κοροϊδεύουν ποτέ έναν κρατούμενο!!!

Μου κάνει εντύπωση με την κακεντρέχεια και ηλιθιότητα με την οποία τα τηλεοπτικά κανάλια περιγράφουν και μεταδίδουν τις αποδοκιμασίες εναντίον κρατουμένων, όπως συνέβη στην περίπτωση [λέω την πιο πρόσφατη] του Άκη Τσοχατζόπουλου. Το ξέρω ότι πολλοί θα ξαφνιαστούν, αλλά χρειάζεται καθαρό μυαλό για να δει κανείς με ωριμότητα τα πράγματα. Έχω πει πολλές φορές ότι η κοινωνία μας έχει ανθρωποφαγικά χαρακτηριστικά κι αν συνεχιστεί αυτή η εξέλιξη, είναι άγνωστο πού θα οδηγηθούμε... Ενώ ο Τσοχατζόπουλος μεταφερόταν από τις φυλακές στο δικαστήριο κάποιοι (ας πούμε περαστικοί, τυχαίοι διαβάτες) τον χλεύαζαν, κι αυτό οι ανόητοι δημοσιογράφοι το απέδιδαν στο οργισμένο πλήθος!!!
Είναι αστείο...
ΔΕΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΝ ΠΟΤΕ ΕΝΑΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ!!!
Είναι απλό: ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ Ν' ΑΜΥΝΘΕΊ!!!
Και φυσικά, όπως και να έχουν τα πράγματα, είναι ένας δυστυχισμένος, αφού επί τόσο καιρό όλοι τον έχουν στήσει στον τοίχο και τον πυροβολούν.. Δεν τον υπερασπίζομαι.

Υπερασπίζομαι το δικαίωμα για μια κοινωνία πολιτισμένη.
Και μη μου πείτε ότι η κακοδαιμονία του πολιτικού μας συστήματος και της κοινωνίας ήταν μονάχα ο Τσοχατζόπουλος! Μπορεί ο Άκης να ήταν είδωλο, αλλά ξεμασκαρεύτηκε. Αλλά έχει το δικαίωμα να είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!! Απλούστατα πίσω από την περίπτωσή του βρήκαν την ευκαιρία να ταμπουρωθούν κι άλλοι, ων ουκ εστιν αριθμός, που έχουν διαπράξει εγκλήματα κατά του κράτους και του λαού. Και αξιοποιούν σήμερα με τον καλύτερο τρόπο την περίπτωση του Τσοχατζόπουλου για να σβηστούν και τα δικά τους ανομήματα. Και σπρώχνουν δίχως έλεος την κατάσταση στα άκρα για να υπάρξει η δική τους εξιλέωση.

Να τιμωρηθεί ο Τσοχατζόπουλος, να εκτελεστεί ο Τσοχατζόπουλος, για να ικανοποιηθεί το χιλιοταλαιπωρημένο προδομένο αίσθημά μας δικαιοσύνης και για να υπάρξει παραδειγματισμός.
ΟΜΩΣ, εμάς, που δεν διορθωνόμαστε, ποιος θα μας τιμωρήσει;;;

Νίκος Λαγκαδινός