ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΙΧΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ...

Του Σταύρου Στραβόλαιμου

Χωρίς ουσιαστική ενημέρωση για τα πραγματικά συμβάντα, ορισμένοι καλοπροαίρετα και άλλοι κακοπροαίρετα, ασκούν κριτική στον Παπανδρέου γιατί παραιτήθηκε χωρίς να αντιδράσει.

Αυτό που ισχυρίζονται για την ακρίβεια είναι το εξής. Αντέδρασαν, λένε, οι Μερκοζί για το δημοψήφισμα και μαζί τους οι εγχώριοι αντιμνημονιακοί σωτήρες, συνεπικουρούμενοι και από ψυχοπονιάρηδες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Εντάξει, καμιά αντίρρηση.

Μπορούσε όμως εκείνος να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης με φανερή ψηφοφορία στη βουλή για να φανούν οι απιστίες και αμέσως μετά να προκηρύξει εκλογές καταγγέλλοντας αυτούς που τον έριξαν από την εξουσία. Έτσι ήταν απολύτως βέβαιο ότι θα κέρδιζε τις εκλογές και θα συνέχιζε ενισχυμένος να ασκεί την διακυβέρνηση της χώρας. Δεν το έπραξε και οδήγησε, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, το ΠΑΣΟΚ στην καταστροφή, αφού ήταν το Κινημα που εισέπραξε όλο το κόστος της δημοσιονομικής προσαρμογής.

Κατ αρχήν είναι σαφές ότι στην πολιτική πρακτική υπάρχουν πράγματα που φαίνονται απλά, ενώ δεν είναι, και αυτά που είναι απλά, γίνονται δύσκολα από ανευθυνότητα ή μικροκομματικές και προσωπικές ιδιοτελείς σκοπιμότητες.

Ο Παπανδρέου είχε κάνει εξ αρχής ξεκάθαρο το στίγμα του. Λαμβάνοντας πολύ σοβαρά υπόψη το τεράστιο οικονομικό πρόβλημα της χώρας, που βρισκόταν σε θανάσιμο κίνδυνο, έχοντας ζήσει από πρώτο χέρι την αδυναμία της συντηρητικής Ευρώπης να δώσει την ενδεδειγμένη λύση, είχε βγάλει τελείως από το μυαλό του το πολιτικό ή το προσωπικό κόστος. Αυτό που γνώριζε και το γνώριζε πολύ καλά ήταν ότι πάνω από όλα προείχε το συμφέρον της χώρας.

Έβλεπε λοιπόν ότι στο εσωτερικό είχε αναπτυχθεί δολίως και σκοπίμως ένα εξόχως αρνητικό κλίμα στις αλλαγές που προσπαθούσε να προωθήσει και είχε αντιληφθεί ότι οι «αγανακτισμένοι» των άνω και κάτω πλατειών, οι προπηλακισμοί, οι ύβρεις, οι απειλές, τα μουντζώματα στη Βουλή, τα γιαούρτια και πολλές άλλες ασχήμιες, ακόμα και σε βάρος του Προέδρου της Δημοκρατίας, είχαν τη βάση τους στην αντιμνημονιακή υστερία όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Σίγουρα όμως υποδαυλίζονταν και από την χυδαία προπαγάνδα των ΜΜΕ, ιδιοκτησίας της παρασιτικής συμφεροντολογικής κλεπτοκρατίας, καθώς και από τις βίαιες αντιδράσεις των κατεστημένων συνδικαλιστικών κρατικοδίαιτων συμφερόντων. Δεν επρόκειτο ως εκ τούτου να σταματήσουν.

Κάτω από τις δοσμένες λοιπόν συνθήκες, του μικροκομματισμού και της ανευθυνότητας, επεδίωξε με τις τοποθετήσεις του, εντός και εκτός βουλής, να γίνει αντιληπτό από όλους ότι για να μπορέσει η χώρα να προχωρήσει, χρειάζεται ευρύτερη πολιτική και κοινωνική συναίνεση.

Εφόσον το δημοψήφισμα ήταν πλέον εκ των πραγμάτων παρελθόν, ήταν φανερό ότι σε αυτό το σκληρό περιβάλλον αντίστασης στη βάση της κοινωνίας, καμία κυβέρνηση μόνη της δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα. Αυτό που έπρεπε να επιτευχτεί οπωσδήποτε και με όποιο κόστος ήταν να μπουν στο παιχνίδι της διακυβέρνησης κι άλλες πολιτικές δυνάμεις, δυστυχώς όμως οι παραινέσεις του για συνεργασία έμοιαζαν, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω ».

Γιαυτό παραιτήθηκε. Για να εκβιάσει εξελίξεις, παίρνοντας πάνω του όλη την ευθύνη και ένα τεράστιο προσωπικό και πολιτικό κόστος. Ήταν βαθιά του πεποίθηση ότι ακόμα και να κέρδιζε τις εκλογές δεν θα μπορούσε να κυβερνήσει ανεμπόδιστα. Οι μετέπειτα εξελίξεις τον δικαίωσαν, αφού ακολούθησαν τρεις κυβερνήσεις συνεργασίας: Κυβέρνηση Παπαδήμου, που στηρίχτηκε από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τον ΛΑΟΣ, η κυβέρνηση Σαμαρά μετά τις εκλογές, που στηρίχτηκε από το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ και μετά από ανασχηματισμό η δικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Και ως δια μαγείας εγένετο φως.Ούτε αγανακτισμένοι, ούτε πλατείες, ούτε γιαούρτια, ούτε προπηλακισμοί, τίποτα απολύτως. Ησύχασαν οι πάντες.

Αυτό που διακηρύσσει, παρόλα αυτά, ο Γιώργος Παπανδρέου, παντού και πάντα, είναι ότι εδώ που φτάσαμε πρέπει να υπάρξει επί τέλους και στην Ελλάδα κουλτούρα συνεργασιών σε κυβερνητικό επίπεδο. Οι όποιες δυσκολίες, αντιθέσεις, συγκρούσεις, αδυναμίες, αστοχίες, παραλήψεις και πισωγυρίσματα, ουδόλως αναιρούν την ανάγκη συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων σε μεγάλα ζητήματα που απασχολούν τη χώρα. Αρκεί η συνεργασία να βασίζεται σε γερά θεμέλια και όπως εκείνος λέει, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να πρωτοστατεί στο σχηματισμό κυβερνήσεων συνεργασίας, για κυβερνητική σταθερότητα, αλλά με ξεκάθαρο προοδευτικό πρόσημο. Όχι λευκές επιταγές. Να ενώνει όλες τις προοδευτικές Δυνάμεις του τόπου, απέναντι στη Δεξιά και Αριστερή συντήρηση. Να μην διαιρεί. Να είναι στόχος του οι προοδευτικές μεταρρυθμίσεις με ανθρώπινο πρόσωπο και να μην γίνεται παρακολούθημα κανενός.

Τώρα αν το σημερινό ΠΑΣΟΚ έχει ξεφύγει από τον δρόμο που οφείλει να βαδίζει και ταυτίστηκε με οπισθοδρομικές επιλογές της Δεξιάς, στο όνομα μιας δήθεν υπευθυνότητας, είναι προνόμιο όλων των προοδευτικών πολιτών να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους όταν έρθει η ώρα. Βλέπετε στη Δημοκρατία αδιέξοδα δεν υπάρχουν.

ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΑΝΤΕΛΑ

Παπανδρέου: 

Έχουμε ευθύνη να κρατήσουμε το πνεύμα 

του Μαντέλα ζωντανό..

Ως Πρόεδρος της χώρας του, με τη δημιουργία της Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης, γκρέμισε τα ψυχολογικά τείχη του μίσους που είχαν χτιστεί για να διαιρούν τον αφρικανικό λαό.

Ως ηγέτης του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, κόμματος – μέλους της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, και ως Πρόεδρος της Νότιας Αφρικής, άνοιξε το δρόμο για τον δημοκρατικό μετασχηματισμό και τη δημιουργία μιας νέας ταυτότητας για τη χώρα του.

Ως δραστήριο μέλος του Κινήματος των Αδεσμεύτων, οραματίστηκε μια αφρικανική ήπειρο απαλλαγμένη από την κληρονομιά της αποικιοκρατίας.

Οι μάχες του για την ελευθερία, τη δημοκρατία, την ισότητα, τη συμφιλίωση, την ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη, ταυτίζονται με τις μάχες του Κινήματος μας.

Σε μας η ευθύνη να κρατήσουμε το πνεύμα του ζωντανό».

Η ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΜΕΝΗ 

"ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΗ" ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ !...

Σε καθαρά πολιτικά πλαίσια διεξήχθη η συζήτηση του Σαμαρά με τη Μέρκελ, κατά την πρόσφατη επίσκεψη στο Βερολίνο, στην οποία ο έλληνας πρωθυπουργός έβαλε, επί τάπητος, τα αδιέξοδα της κατάστασης που διαμορφώνεται και τον διττό κίνδυνο της κατάρρευσης της κυβέρνησής του.

Τον άμεσο κίνδυνο, ο Σαμαράς, τον προσδιόρισε στην, τυχόν, επιμονή της τρόϊκας να παρθούν νέα περιοριστικά μέτρα, κάτι που θάφερνε την καταψήφισή τους από τη Βουλή, οπότε και την πτώση της κυβέρνησης.

Ο άλλος κίνδυνος διαμορφώνεται στο αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών, το οποίο αν αποκτήσει ισοπεδωτικά χαρακτηριστικά για την κυβέρνηση, είναι σίγουρο, πως δεν θα μπορέσει να παραμείνει στην εξουσία.

Ο Αντωνάκης επικαλέστηκε στη «μαμά Μέρκελ», τις αρχικές τους συμφωνίες, το ρόλο που κλήθηκε να παίξει, καθώς και την «άψογη» έως σήμερα συμπεριφορά του, καταλήγοντας στο αίτημά του, για την παροχή βοήθειας, σε πολιτικό επίπεδο, προκειμένου να περάσει τους δυο σκοπέλους, την τωρινή συμφωνία με την τρόικα και τις Ευρωεκλογές. Επιστρατεύοντας, δε, όλη την απόγνωσή του, έβαλε στο τραπέζι και την κυκλοφορούσα άποψη, περί αλλαγής της στάσης των δανειστών απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ, στο βαθμό που ο αρχηγός του, κάθε μέρα που περνάει, στέλνει όλο και πιο «συμμορφωτικά» μηνύματα, προς τα κέντρα των αποφάσεων, σε Ευρώπη και Αμερική !

Η «μαμά» επεσήμανε στον Αντωνάκη της, πως στα πράγματα υπάρχουν, πλέον, και συνέταιροι, ( το SPD), οπότε τα προβλήματα καθίστανται πιο σύνθετα και πιο δύσκολα, έσπευσε, όμως, να παράσχει πλήρη πολιτική κάλυψη στα σχέδιά του.

Με βασικό στόχο το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών, η Μέρκελ δέχτηκε να «παιχτεί καθυστέρηση» και να γίνουν οι απαραίτητες «πλάτες» στον υποτακτικό της, προκειμένου να το παίξει και να εμφανιστεί «σκληρός διαπραγματευτής» και «αντιστασιακός», στα μάτια του λαού.

Έτσι, όλες οι σημαντικές αποφάσεις, που εμπεριέχουν περαιτέρω μέτρα και επώδυνες καταστάσεις, θα πάνε για μετά τον ερχόμενο Μάιο και σε κάθε περίπτωση, μετά τις Ευρωεκλογές, αλλά και τις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Μέχρι τότε, ο Αντωνάκης και οι συνεργάτες του, (Βαγγέλας και σια), δεν θα κληθούν να ψηφίσουν μέτρα που μπορεί να χαρακτηριστούν «νέα», ενώ, ταυτόχρονα, θα μπορέσουν να το παίξουν «σκληροί» απέναντι στους τροϊκανούς, (σε ορισμένα δε ζητήματα, όπως οι πλειστηριασμοί, να ξεσαλώσουν λίγο…), στην απόπειρά τους να δημιουργήσουν ένα «αντιστασιακό» προφίλ !

Ο Σαμαράς, βέβαια, ζήτησε από τη Μέρκελ και το άναμμα κάποιου, αβανταδόρικου, φωτός, στο «τούνελ του χρέους», πλην, όμως, σ΄ αυτό η γερμανίδα ήταν απορριπτική, μιας και το θέλει σαν διαπραγματευτικό ατού, για μετά !

Στα πλαίσια αυτής της σκηνοθεσίας, λοιπόν, αναμένονται τα «αντιστασιακά» πεπραγμένα της κυβέρνησης, με όλους τους παράγοντες της παράστασης επί ποδός και επί τω έργω και με την διαφημιστική καμπάνια στα …σίγουρα χέρια και κανάλια, της «διαπλοκής» !...

 ΛΟΓΟΠΛΟΚΟΣ 

ΔΟΛ: Μας έκοψε τα θαλασσοδάνεια ο ΓΑΠ 


Διαβάζοντας την ανάλυση του «έγκριτου» δημοσιογράφου στα ΝΕΑ με τίτλο "Tι ξέχασε ο Παπανδρέου για τη συνάντηση με Μέρκελ - Σαρκοζί το 2011", καταλαβαίνει κανείς πως γράφτηκε για να χρεώσει στον Παπανδρέου -μεταξύ άλλων- απόλυτη προσκόλληση στην καρέκλα του!

«Παράδειγμα πρώτον: Λέει το σημείωμα ότι πριν από το Μνημόνιο δεν υπήρχε χρόνος για προκήρυξη δημοψηφίσματος ή εκλογών. Πράγματι, ο αναγκαίος νόμος για να γίνει δημοψήφισμα δεν υπήρχε, προωθήθηκε για ψήφιση το καλοκαίρι του 2011. Η κυβέρνηση όμως Παπανδρέου - σύμφωνα με κορυφαίους υπουργούς της εποχής που συμμετείχαν και έγιναν βίδες - είχε μια ζωηρότατη σύσκεψη όπου συζητήθηκε το ενδεχόμενο προσφυγής στις κάλπες πριν βρεθεί η χώρα στην ανάγκη να ζητήσει ξένη βοήθεια. Το ενδεχόμενο απερρίφθη, όπως απερρίφθη αργότερα και η πρόταση να ζητηθεί ειδική πλειοψηφία 180 βουλευτών για την ψήφιση του Μνημονίου. Αυτό θα υποχρέωνε τη ΝΔ να το ψηφίσει, αλλά ο Γιώργος Παπανδρέου δεν το αποφάσισε. Το επιχείρημα είχε να κάνει με τους κινδύνους για τη χώρα. Αλλά όλοι «διάβασαν» και τη μία και την άλλη παράλειψη ως φόβο μην τυχόν και χαθεί η εξουσία. Αλλωστε, και το δημοψήφισμα του 2011 σε αυτό αποσκοπούσε. Να μην υπάρξει διακινδύνευση της εξουσίας. Δεν είναι τυχαίο ότι σε μεγάλο μέρος του σημειώματος Ελενόπουλου - Παπανδρέου κατηγορείται ο Αντώνης Σαμαράς γιατί δεν συναίνεσε σε κυβέρνηση ΠαΣοΚ - ΝΔ πριν από τον Νοέμβριο του 2011.»

Σε κάθε περίπτωση, θέλουν να μας πουν πως δεν πειράζει που ξέχασε ο Παπανδρέου τι έγινε στις Κάννες! Θυμάται ο Δημήτρης ο Μητρόπουλος! Και ΤΑ ΝΕΑ! Και τοMEGAtous! Και το Συγκρότημα ολόκληρο!

Με δυο χρόνια καθυστέρηση βεβαία και αφού διάφοροι περίεργοι τύποι σαν το Θαπατέρο για παραδειγμα, συντάραξαν τα θολά νερά της μιντιακής τους ομερτά γύρω από το δημοψήφισμα που ΔΕΝ έγινε το Νοέμβριο του 2011!

Αυτό πάντως που σίγουρα ΔΕΝ ξεχνούν όλοι αυτοί στο παραπάνω παρεάκι, όσα χρόνια κι αν περάσουν, είναι το θαλασσοδάνειο που ΔΕΝ τους έδωσε ο ΓΑΠ! Γι' αυτό και η εμμονή τους έκτοτε με τον Παπανδρέου δεν κρύβεται.

Δύο όμως είναι τα φάκτορς σήμερα:

1. Ο Παπανδρέου ΔΕΝ είναι στην εξουσία

2. Το συγκρότημα τελικά τα πήρε τα δάνεια  άμα τη αποχώρηση Παπανδρέου

Οι μόνες δύο ικανές και αναγκαίες συνθήκες-επαγωγές, ωστε να μπορούν εκεί στον ΔΟΛ να χρεώνουν μέ όλη τους την εμπάθεια, την καταστροφή της χώρας στο Γιώργο Παπανδρέου.

Ρίχνοντας την ίδια στιγμή ασπίδα προστασίας στον ευεργέτη Αντώνη Σαμαρά και τιμώντας το πολιτικό αλτζχάιμερ του έλληνα σχετικά με τη διακυβέρνηση Καραμανλή!

Το τελευταίο, ίσως να είναι και το μόνο που κάνουν πως ξεχνούν...

ΟΤΑΝ ΟΙ ΤΡΟΪΚΑΝΟΙ 

ΠΟΛΙΤΙΚΟΛΟΓΟΥΝ
Δεν πρόκειται για εικασία, ούτε για εκτίμηση : είναι πληροφόρηση που προέρχεται από μέλος της κυβέρνησης, που είναι σε κρίσιμο Υπουργείο, από εκείνα που έχουν πολλά πάρε-δώσε με την τρόικα και, κάθε φορά, είναι στην πρώτη γραμμή των διαπραγματεύσεων μαζί της.

Οι εκπρόσωποι των δανειστών, δεν συνηθίζουν, στις επαφές με τους κυβερνητικούς παράγοντες, να πολιτικολογούν, μη θέλοντας να μπλέξουν σε γρανάζια έξω από τα στενά και στυγερά πλαίσια των τεχνοκρατικών απόψεών τους, όταν, όμως, το κάνουν (πολύ σπάνια), ρίχνουν, κυριολεκτικά, κεραυνούς !

Στην παρούσα φάση των διαπραγματεύσεων, η ελληνική πλευρά προσήλθε στις συζητήσεις με πολλά επιχειρήματα πολιτικής φύσης, κεντρική θέση στα οποία, κατείχε η άποψη, πως «…δεν αντέχονται νέα μέτρα κι αν επιβληθούν δεν θα περάσουν από τη βουλή και η κυβέρνηση θα πέσει !...».


Κορυφαίο, δε, στέλεχος της κυβέρνησης, φέρεται να απηύθυνε, κάποια στιγμή στους επί κεφαλής της τρόικας, την απειλή, πως «…αν επιμείνετε σε νέα μέτρα, εμείς θα πέσουμε και θάρθει ο Τσίπρας κι ο ΣΥΡΙΖΑ… Κι άντε, να τα βγάλετε πέρα μαζί τους !...».

Ο «κεραυνός» ήρθε με την απάντηση του Τόμσεν, ο οποίος αντέτεινε, κατηγορηματικά, το : «…αν έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ θα τα κάνει αυτά που ζητάμε, εσείς δεν θέλετε να τα κάνετε !!!...».

Ο «κεραυνός» αυτός μεταφέρθηκε και συζητήθηκε, άμεσα και αναλυτικά, στο υψηλότερο κυβερνητικό επίπεδο, όπου υπήρξε η εκτίμηση, πως η αξιωματική αντιπολίτευση, με τις θέσεις της, «έχει δώσει, πια, σ΄ όλα τα κέντρα των αποφάσεων, τα μηνύματα και τις διαβεβαιώσεις, πως δεν αποτελεί κίνδυνο για τις εξελίξεις, δεν πρόκειται να βγάλει την χώρα από την Ευρωζώνη και, κυρίως, δεν πρόκειται να προκαλέσει ουσιώδεις ανατροπές, στις πολιτικές των Μνημονίων…» !

Μ΄ αυτή την εκτίμηση, ως δεδομένη, το κυβερνητικό επιτελείο επιζήτησε και πραγματοποίησε την επίσκεψη του Σαμαρά στο Βερολίνο και τη συνάντηση με τη Μέρκελ, προκειμένου να τεθούν και να ξεκαθαριστούν ορισμένα, κρίσιμα, ζητήματα, καθαρά πολιτικής φύσης.


Το τι βγήκε, στην ουσία, απ΄ αυτή τη συνάντηση, θ΄ αποτελέσει αντικείμενο ενός άλλου σημειώματος…

ΑΝΑΡΤΉΘΗΚΕ ΑΠΌ ΛΟΓΟΠΛΟΚΟΣ

Η ηλιθιότητα είναι αήττητη
Ο Μωυσής της Αυγής, Θανάσης Καρτερός, συνέταξε τον δεκάλογο του Συνεπούς Αριστερού. Στο νούμερο 9 διαβάζω: «Ο συνεπής Αριστερός διακηρύσσει ότι η ΔΗΜ.ΑΡ. και οι ΑΝ.ΕΛΛ. αποτελούν μια πολιτικά επικίνδυνη λοιμώδη νόσο»
Epikairo: (Μεταφράζω τας Γραφάς) Αγαπητά γίδια που μας υποστηρίζετε, η ΔΗΜΑΡ ούτε που να μας φτύσει ενώ όταν ζευγαρώνουμε με τους Ανεξάρτητους Έλληνες παίρνουμε πάντα προφυλάξεις.

Το βιβλίο του Γιαννίτση η κόρη του Πολύδωρα και η παραγραφή Παπακωνσταντίνου.
Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσει κανείς είναι αυτό του Τάσου Γιαννίτση «Η Ελλάδα στην Κρίση». Μάλιστα ως epikairo, έχουμε κάνει αρκετά ποστ με αφορμή τις απόψεις και θέσεις Γιαννίτση [θυμίζουμε ένα ποστ που διαβάστηκε αρκετά:

Σήμερα, θα αναφερθώ στο κεφάλαιο του βιβλίου του Γιαννίτση που κατηγοριοποιεί με εύστοχο τρόπο τη διαφθορά σε:

1) Νομική-Θεσμική

2) Ηθική

3) Συστημική (με συμμετέχον και το πολιτικό σύστημα το οποίο δημιουργεί νόμιμο περιβάλλον).

Οι 2 τελευταίες κατηγορίες δύνανται να λειτουργούν με το γράμμα του νόμου. Επί παραδείγματι, η ανάθεση ενός δημοσίου αλλά αχρείαστου δημοσίου έργου ή η πρόσληψη χιλιάδων υπαλλήλων μέσω μοριοδότησης των stage ή κομματικής συνέντευξης είναι νόμιμες πράξεις αλλά όχι ηθικές. Ακόμη, ο νόμος περί ευθύνης υπουργών είναι ένα νομοθετικό στήριγμα της συστημικής διαφθοράς.

Ένα παράδειγμα ηθικής διαφθοράς είναι και διορισμός της κόρης του Βύρωνα Πολύδωρα στο γραφείο του τέως προέδρου της Βουλής, δηλαδή το δικό του και ενώ παρέμεινε Πρόεδρος για μία μόνο μέρα. Πρόκειται για τη γνωστή περίοδο των διπλών εκλογών του Μαΐου-Ιουνίου του 2012.

Μεταφέρω το πεδίο συζήτησης στην υπόθεση Παπακωνσταντίνου, την οποία έχω παρακολουθήσει στενά και κατέληξα ότι πρόκειται για μία απόλυτα στημένη υπόθεση που ξεπλένει στο πρόσωπο ενός ανθρώπου το βρώμικο πολιτικό σύστημα και στοχοποιεί συγκεκριμένες πολιτικές που πάσχισαν να αντιμετωπίσουν τη φοροδιαφυγή των «εχόντων και κατεχόντων». Όμως αυτό δεν είναι το θέμα μας τούτη την ώρα αλλά η υπόθεση της παραγραφής.

Το άρθρο 86 παρ. 3 εδ. ε' του Συντάγματος προβλέπει: "Η Βουλή μπορεί να ασκήσει την κατά παράγραφο 1 αρμοδιότητά της μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά τη τέλεση του αδικήματος". Αυτή είναι η λεγόμενη αποσβεστική προθεσμία, που σημαίνει ότι η Βουλή δικαιούται να ασκήσει δίωξη εις βάρος πρώην υπουργού μέχρι τη προθεσμία που ορίζει ρητά η παραπάνω συνταγματική διάταξη. Η αποσβεστική προθεσμία είναι διάφορο της παραγραφής, όπου η τελευταία συνδέεται με την παραγραφή του αδικήματος. Δηλαδή μπορεί ένα αδίκημα να μην έχει παραγραφεί (σε περίπτωση κακουργήματος π.χ. είναι 20 χρόνια), αλλά να έχει αποσβεστεί η αρμοδιότητα της Βουλής να ασκήσει την δίωξη που ορίζει το άρθρο 86 παρ. 1 του Συντάγματος. Το Σύνταγμα δεν προβλέπει εναλλακτική αρχή που να διώκει τους πρώην υπουργούς, πέρα από το Κοινοβούλιο, η οποία θα επιλαμβανόταν από τη στιγμή που επερχόταν η απόσβεση της αρμοδιότητας δίωξης της Βουλής. Επομένως, εφόσον επέλθει η αποσβεστική προθεσμία, καμία Βουλή δεν μπορεί να διώξει κανέναν [Όταν το Σύνταγμα χρησιμοποιείται ως πλυντήριο]

Παρ' όλα αυτά, ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Αναστάσιος Κανελλόπουλος, κατέθεσε την εξασέλιδη εισήγησή του στο Δικαστικό Συμβούλιο του Ειδικού Δικαστηρίου με την οποία υποστηρίζει ότι ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γεώργιος Παπακωνσταντίνου πρέπει να παραπεμφθεί στο Ειδικό Δικαστήριο καθώς δεν έχουν παραγραφεί τα αδικήματα που τού αποδίδονται!

Σε ποια από τις 3 κατηγορίες διαφθοράς κατά Γιαννίτση ανήκει η περίπτωση του ενδεχομένου μη παραγραφής της υπόθεσης Παπακωνσταντίνου; Καταρχήν, είναι νομική-θεσμική καθότι καταπατάται το ίδιο το σύνταγμα. Δεύτερον, είναι ηθική καθότι η περίοδος λειτουργίας της βουλής ήταν υπεραρκετή για το διορισμό της κόρης του Πολύδωρα αλλά όχι για την περίπτωση Παπακωνσταντίνου. Και τρίτον, είναι συστημική καθότι συμμετέχει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα προσπαθώντας καθείς για τους δικούς του λόγους να δημιουργήσει νόμιμο περιβάλλον ή καλύτερα διατυπωμένο *νόμιμη περιρρέουσα ατμόσφαιρα*.



Συμπέρασμα; Στην περίπτωση παραγραφής της υπόθεσης Παπακωνσταντίνου αξιοποιούνται και οι 3 κατηγορίες διαφθοράς από τη νομοθετική αλλά και δικαστική εξουσία.

Ποιο είναι το κωμικοτραγικό της υπόθεσης; Την εισήγηση Κανελόπουλου δεν αντέκρουσε στο δημόσιο διάλογο ούτε ένας συνταγματολόγος. Προτίμησαν να σωπάσουν στη θέα της καταπάτησης του συντάγματος επειδή η στήριξη στο πρόσωπο του Παπακωνσταντίνου ίσως τους στοχοποιήσει στο πεδίο του υπαρκτού παρακράτους. Αλλά δεν περιμένω και κάτι περισσότερο από τους συνταγματολόγους που δεν υπερασπίζονται το σύνταγμα όταν ο πατέρας Βύρωνας Πολύδωρας εμμέσως αφήνει έκθετη την ίδια του την κόρη. Διότι αν δεν υπάρχει παραγραφή Παπακωνσταντίνου, δεν υπάρχει και διορισμός.

Ο ίδιος δε ο Παπακωνσταντίνου εξέφρασε την επιθυμία του να μην υπάρξει παραγραφή και να διεκδικήσει την αποκατάσταση του ονόματός του στο ηθικό και νομικό πεδίο μέσω ενός ειδικού δικαστηρίου. Aς με συγχωρεί η χάρη του αλλά δε μπορεί να λειτουργούν οι νόμοι και το σύνταγμα κατά παραγγελία. Η παραγραφή είναι δεδομένη βάσει συντάγματος και αυτό που απαιτείται είναι η απόλυτη εφαρμογή των νόμων και του συντάγματος. Τελεία.

-epikairo.gr/