Οι αυταπάτες Ρέππα και Σκανδαλίδη 


Διάβασα με προσοχή την ανακοίνωση του παλιόφιλου Δημήτρη Ρέππα. Δεν κατάλαβα όμως με ποιο ΠΑΣΟΚ είναι! Ένας έμπειρος πολιτικός όπως ο Ρέππας, δεν φανταζόμουν ότι θα ξαναγύριζε λέγοντας κοινοτοπίες. Καταρχήν οι συνθήκες στην χώρα μας δεν επέτρεψαν ούτε επιτρέπουν τη ΣΙΩΠΗ, και την ΑΠΟΧΗ από ανθρώπους που διεκδίκησαν την ψήφο του ελληνικού λαού και κέρδισαν κομματικά και κυβερνητικά αξιώματα και τιμήθηκαν…

Γράφει: «Επέλεξα συνειδητά να σιωπήσω. Θεώρησα αυτόν τον τρόπο ως τον πλέον ενδεδειγμένο για να “συμμετάσχω” στις εξελίξεις»! Παίζει με τις λέξεις ο Δημήτρης και αρνείται την πραγματικότητα. Ο μόνος λόγος της σιωπής ήταν η αδυναμία να αντιμετωπίσει αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα. Συμμετέχεις στις εξελίξεις με τη δράση σου και όχι με την απραξία. Δεν τον κακίζω. Κι εγώ κάποτε όταν θεώρησα ότι δεν μπορώ να έχω λόγο και να προσφέρω, αποσύρθηκα. Δεν διεκδίκησα για τον εαυτό μου τον ρόλο τού δια βίου κομματικού αξιωματούχου. Γιατί το λάθος του Δημήτρη και κάποιων άλλων «ηγετικών στελεχών» είναι ακριβώς αυτό, ότι δηλαδή θεωρούσαν πάντοτε τους εαυτούς τους μοναδικούς και αναντικατάστατους, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν νέα στελέχη!!!

Δυστυχώς το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου δεν είναι σε θέση σήμερα να κάνει τη «μεγάλη στροφή στην πολιτική του». Άλλωστε, προς τα πού να στρίψει;;; Όπου και να στρίψει το περιμένει ο γκρεμός. Η λαϊκή βάση, η μεγάλη κοινωνική συμμαχία που κάποτε στήριζε το κραταιό ΠΑΣΟΚ, έχει απομακρυνθεί και είτε είναι χαμένη στις αναμνήσεις είτε παλεύει για τον επιούσιο αδιαφορώντας για τις προσκλήσεις του Βενιζέλου, είτε έχει πάρει το δρόμο που οδηγεί στην απώλεια, δηλαδή ΔΗΜΑΡ ή ΣΥΡΙΖΑ!

Εγώ πιστεύω στο «διπολικό σύστημα» γιατί αυτό πραγματικά παρέχει σταθερότητα στην κοινωνία. Αρνούμαι όμως να δεχτώ τη συνεργασία κομματιδίων που το καθένα υπονομεύει το άλλο και όλα μαζί το συνολικό κυβερνητικό έργο. Πρέπει να μας ενδιαφέρει η «σφυρηλάτηση συμμαχιών» στην κοινωνία. Όσα χρόνια ήταν το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και ο Συνασπισμός εκαλείτο σε συνεργασία, ουδέποτε ανταποκρίθηκε. Και είναι δυνατό να πιστεύει κανείς ότι θα ανταποκριθεί τώρα – είτε ως ΔΗΜΑΡ είτε ως ΣΥΡΙΖΑ;;

Με αρχηγό τον Βενιζέλο, το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να ανακάμψει. Κι αν, ας πούμε, το συνέδριο εκλέξει κάποιον άλλον, πάλι δεν θα ανακάμψει γιατί δυστυχώς στους κόλπους τού [απο]κόμματος δεν υπάρχουν στελέχη τέτοιου βεληνεκούς.

. Αυτό που δεν έχουν καταλάβει ο Δημήτρης και ο Κώστας Σκανδαλίδης είναι ότι ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να ξαναβρούμε το νήμα που ένωσε τη ζωή μας, τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών με ό,τι πιο δημιουργικό μέσα από τις γραμμές του ΠΑΣΟΚ. Εμείς οι απ’ έξω που βρεθήκαμε για χρόνια μακριά από τα κομματικά και κυβερνητικά πόστα, νιώθουμε ότι αυτοί που κάποτε δεν βγαίνανε ούτε στο τηλέφωνο, ενώ ήσαν υπουργοί και γραμματείς και φαρισαίοι, δεν μπορεί να εξακολουθήσουν να έχουν λόγο στις κομματικές διαδικασίες. Βέβαια στο ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου, ας κάνουν ό,τι θέλουν.

Ο Κώστας προφανώς έχει στο πίσω μέρος του κεφαλιού του ότι κάποτε ως υπουργός Εσωτερικών έφτιαξε έναν εκλογικό νόμο που έδωσε τη νίκη στο ΠΑΣΟΚ. Ας μην ξεχνάει όμως ότι τότε το ΠΑΣΟΚ είχε άλλον «αέρα» και οι συνθήκες ήσαν διαφορετικές. Κι ακόμα, αμφισβητεί τη συμμετοχή του Κινήματος στην κυβέρνηση συνεργασίας και επιρρίπτει ευθύνες για τη δημοσκοπική συρρίκνωσή του στον Ευάγγελο Βενιζέλο!!! Μπα, τώρα το ανακάλυψε;;; Όταν όλοι μαζί προχωρούσαν στην πραξικοπηματική εκδίωξη του Γιώργου Παπανδρέουαπό την πρωθυπουργία και την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, τι έβλεπε ο Κώστας; Το θρίαμβο με αρχηγό τον Βενιζέλο;;; Εγώ και δεκάδες άλλοι σύντροφοι γράφαμε στο διαδίκτυο (άλλωστε δεν έχουμε άλλα μέσα επικοινωνίας) και τότε και στη συνέχεια για τον κατήφορο… Αλλά ο Κώσταςέλεγε ότι ο Παπανδρέου έπρεπε να έχει φύγει… από χτες!!!! Κάτι τέτοιο έλεγε τότε. Έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να βοηθήσουν στην υλοποίηση ενός συνωμοτικού σχεδίου που θα γκρέμιζε τον εκλεγμένο πρωθυπουργό. Σκέφτηκε ποτέ κι αυτός και οι άλλοι ότι από τότε μέχρι σήμερα χάθηκε πολύτιμος χρόνος για τη χώρα;;; Αλλά έριξαν νερό στο μύλο τουΣαμαρά και του Τσίπρα. Ο μεν Σαμαράς έγινε πρωθυπουργός, ο δε Τσίπρας πανηγυρίζει γιατί το κόμμα είναι αξιωματική αντιπολίτευση.

. Εγώ δεν μιλάω με αοριστίες. Όλα αυτά τα μεγαλοστελέχη που σήμερα επιζητούν να προσελκύσουν τους άλλοτε ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, υπερασπίζονται, πιο ταπεινά ίσως, τη μεγαλοστομία της προσωπικής τους ιστορίας. Φταίνε όλοι τους για το κατάντημα του ΠΑΣΟΚ, και γι’ αυτό η επανοικοδόμηση της σχέσης του σημερινού ΠΑΣΟΚ με την κοινωνική βάση είναιΑΚΑΤΟΡΘΩΤΗ. Και τούτο γιατί η σχέση όλων αυτών των μεγαλοστελεχών με τα μέλη του Κινήματος ή τους φίλους και ψηφοφόρους ήταν πάντοτε σχέση αλαζονική!!!! Κι αυτό φάνηκε πολλές φορές. Γιατί τα περισσότερα από αυτά τα στελέχη, επειδή έξω από το αξίωμα δεν θα μπορούσαν να σταθούν στην κοινωνία ως προσωπικότητες, προσπάθησαν να αναπτύξουν σχέσεις με το «κατεστημένο», με τους δημοσιογράφους των εξαρτημένων και διαπλεκόμενων μέσων μαζικής ενημέρωσης, με τους επιχειρηματίες… Οι Πασόκοι ήσανδεδομένοι!!! Σαν πτωχοί συγγενείς πάντοτε…

Αναρωτιέμαι αν μέσα σ’ αυτό το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ υπάρχει τελικά κάτι θετικό και ανθεκτικό. Ας μου επιτραπεί να μην συμμεριστώ την αισιοδοξία κανενός. Το σημερινό κατάντημα του ΠΑΣΟΚ το έχω προβλέψει προ πολλού. Κι όχι μόνον εγώ… Η εποχή μας διαφέρει από τις προηγούμενες. Και το λάθος του Δημήτρη και του Κώστα είναι ότι σκέφτονται με τα μέτρα άλλων εποχών. Εγώ τους θεωρούσα και τους δυο ηθικούς και φωτισμένους συντρόφους. Μήπως όμως θα έπρεπε να αποσυρθούν; Άλλωστε σε ηλικία σύνταξης είναι και μάλιστα καλή σύνταξη θα πάρουν!

Νίκος Λαγκαδινός

ΑΠΟ ΤΟ QUADRIGA ΣΤΗΝ HANDELSBLATT

 

ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΑΝ ΤΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ…

Στις αρχές Οκτωβρίου 2010 ο Γιώργος Παπανδρέου μετέβη στο Βερολίνο προκειμένου να παραλάβει το σημαντικό βραβείο «Quadriga», για την προσπάθειά του «να αναδιαρθρώσει την ελληνική δημοσιονομική πολιτική και να αποτρέψει την πτώχευση του κράτους». Μεταξύ των προηγούμενων βραβευθέντων ήταν οι Γκορμπατσόφ, Κολ, Σρέντερ κ.α.
Την ίδια μέρα ο αρχηγός τότε της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αντώνης Σαμαράς, σε ομιλία του για τη συμπλήρωση ενός χρόνου διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ:
Κατακεραύνωνε την κυβέρνηση το Μνημόνιο, επικαλούμενος την Ιρλανδία και την Πορτογαλία που το …απέφυγαν: «Φτάσαμε στο Μνημόνιο… Όταν άλλες κυβερνήσεις – όπως της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας – με προβλήματα αντίστοιχα προς τα δικά μας και νούμερα κάποιες φορές χειρότερα από τα δικά μας, κατάφεραν μόλις πριν λίγες μέρες να δανειστούν από τις αγορές, αλλά απέφυγαν να υπογράψουν «Μνημόνια»…. Μόνο η δική μας κυβέρνηση έδεσε χειροπόδαρα τον ελληνικό λαό».
Έλεγε ότι χρήματα μπορούσε να δανειστεί η Ελλάδα και χωρίς Μνημόνιο, επικαλούμενος και πάλι την Ιρλανδία και την Πορτογαλία: «Μας ρώτησαν «πού θα βρίσκαμε τα λεφτά για να δανειστεί η Ελλάδα», αν δεν υπέγραφε το Μνημόνιο. Τους απαντήσαμε ότι οι αγορές μας έδιναν από τον Ιανουάριο ως τις αρχές Μαρτίου τα χρήματα που μας έλειπαν για να καλύψουμε όλες τις ανάγκες της χρονιάς. Αλλά δεν τα πήρε η κυβέρνηση! … Και τώρα ήλθε η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, σε συνθήκες αντίστοιχες ή χειρότερες από τις δικές μας και βγήκαν και δανείστηκαν. Με υψηλό επιτόκιο ασφαλώς. Αλλά Μνημόνιο δεν υπέγραψαν!»
Μιλούσε – για άλλη μία φορά – για «άλλο μείγμα πολιτικής» που θα μηδένιζε το έλλειμμα σε 1-1,5 χρόνο, χωρίς κόπο: «Εμείς προτείναμε άλλο μίγμα πολιτικής. Που καταφέρνει μέσα σε 18 μήνες, ό,τι εκείνοι δεν καταφέρνουν ποτέ. Γι’ αυτό ακριβώς: γιατί είναι άλλο μίγμα πολιτικής. Γιατί δεν μειώνει το έλλειμμα από τη μία πλευρά για να το αυξάνει από την άλλη. Δεν ανατροφοδοτεί συνεχώς το έλλειμμα, όπως κάνει τώρα το Μνημόνιο…Το δικό μας Σχέδιο, όμως, προβλέπει άλλο μίγμα πολιτικής. Αυτό που καταπολεμά ταυτόχρονα με το έλλειμμα και την ύφεση. Που δεν ανατροφοδοτεί συνεχώς το έλλειμμα. Και γι’ αυτό είναι πολύ πιο αποτελεσματικό. Και γι’ αυτό οι θυσίες θα πιάνουν τόπο».
Υποσχόταν δραστική μείωση φορολογίας και αποκατάσταση συντάξεων: «Στη Θεσσαλονίκη πριν δύο εβδομάδες, εξηγήσαμε ποιες είναι οι μεγάλες αναπτυξιακές τομές: Είναι η δραστική μείωση της φορολογίας. Το Μνημόνιο κάνει ακριβώς το αντίθετο: Συντρίβει την οικονομία με συνεχείς φορο-επιδρομές. Γι’ αυτό και πρέπει να βγούμε από το Μνημόνιο μιαν ώρα αρχύτερα…Δεν πρόκειται να υποσχεθώ τίποτε που η χώρα δεν αντέχει… Θα πείσουμε τους δανειστές μας ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς…Θα αποκαταστήσουμε τις συντάξεις των 700 ευρώ. Κι έχουμε προσδιορίσει από πού θα κόψουμε σπατάλες για να ακυρώσουμε αυτή την απαράδεκτη αδικία».
Και ειρωνευόταν τον Γ. Παπανδρέου για την βράβευσή του: «Η Γερμανία βράβευσε τον Πρωθυπουργό για την «ειλικρίνειά» του! Πολύ σύντομα θα τον «ανταμείψει» και ο Ελληνικός λαός. Για την «ειλικρίνειά» του ασφαλώς. Βεβαίως! Ιδιαίτερα για εκείνο το «λεφτά υπάρχουν»…»
Και ιδού πώς ήρθαν τελικά τα πράγματα: Τελικά, όντως ο ελληνικός λαός στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 στήριξε τις επιλογές της κυβέρνησης Παπανδρέου. Η Ιρλανδία μπήκε στο Μνημόνιο γιατί, όπως η Ελλάδα, δεν είχε άλλη επιλογή. Η Πορτογαλία, το ίδιο. Η Κύπρος, το ίδιο. Ο Α. Σαμαράς έγινε πρωθυπουργός, μιλώντας για «άλλο μείγμα», «επαναδιαπραγμάτευση» και ισοδύναμα 18,4 δισ. Αφού έγινε πρωθυπουργός, πάει και το “άλλο μείγμα”, πάνε και τα ισοδύναμα. Και σήμερα η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt παρουσιάζει τον Α. Σαμαρά ως “πολιτικό της χρονιάς” για το 2012, σημειώνοντας πως στις δύσκολες στιγμές «αντελήφθη τι απαιτούσε το συμφέρον της χώρας του και ανταποκρίθηκε στην πρόκληση». Δηλαδή, επειδή έγινε θερμός υποστηρικτής του Προγράμματος που πριν απέρριπτε κατηγορηματικά…

Σταματήστε το πελατειακό πισωγύρισμα!

Όταν ανέλαβε η κυβέρνηση Παπανδρέου αποφάσισε να ξεκινήσει το ξήλωμα του πελατειακού κράτους, την «ρίζα του κακού» του ελληνικού προβλήματος. Αυτό είχε πει ο Παπανδρέου προεκλογικά, αυτό ξεκίνησε μετεκλογικά. Η πρώτη κυβέρνηση που τόλμησε να το κάνει από την πρώτη μέρα της θητείας της.

Ο Παπανδρέου είπε προεκλογικά ότι για πρώτη φορά θα “ανοίξει” η διαδικασία επιλογής στελεχών για ανώτατες θέσεις στη δημόσια διοίκηση, όπως Γενικούς Γραμματείς και επικεφαλής οργανισμών.  Αυτό επιχειρήθηκε με το open gov, αμέσως μετά τις εκλογές του 2009 και προ μνημονίου. Προβλήματα; Πολλά. Καθυστερήσεις; Πολλές. Μήπως καταργήθηκε τελείως η “κομματική” λογική στελέχωσης του κράτους; Όχι. Αλλά άρχισε επιτέλους να σπάει. Μετά από δεκαετίες έγινε το πρώτο βήμα μετά από πολλές δεκαετίες στη σωστή κατεύθυνση. Έδωσε μία κυβέρνηση για πρώτη φορά την ευκαιρία και σε καταρτισμένους ανθρώπους που δεν είχαν κομματικές περγαμηνές να διεκδικήσουν και να πετύχουν πολλές φορές την ανάληψη πολύ σημαντικών αξιωμάτων.

Ποιο έπρεπε να ήταν το επόμενο βήμα; Οι επόμενες κυβερνήσεις να πάρουν την λογική του open gov και να την εμπεδώσουν, να την ενισχύσουν, διορθώνοντας όπου έπασχε την διαδικασία. Το επόμενο βήμα έπρεπε να ήταν βήμα προς τα μπρος. Όχι πίσω.

Στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ το 2009 υπήρχε και το εξής: «Σχεδιάζουμε και εφαρμόζουμε νέες πολιτικές προσωπικού στο δημόσιο τομέα που αξιολογούν αντικειμενικά και αξιοκρατικά την προσφερόμενη εργασία».

Σε εφαρμογή του προεκλογικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ, το Μάρτιο του 2010 και προ μνημονίου, ο Γ. Ραγκούσης, καταθέτει το νόμο 3839 με τον οποίο για πρώτη φορά καθιερώνονται αντικειμενικές διαδικασίες επιλογής προϊσταμένων στη Δημόσια Διοίκηση, με βάση τα προσόντα του καθενός και την απόδοσή του, μακριά από υπουργικές παρεμβάσεις που είχαν καταργήσει κάθε έννοια αξιοκρατίας στις προαγωγές στο δημόσιο. Ο νόμος ψηφίστηκε παρά την αντίδραση και της Ν.Δ. του κ. Σαμαρά και του τότε ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ.

Ποιο έπρεπε να ήταν το επόμενο βήμα: και εδώ, να διαφυλαχθεί και να ενισχυθεί η λογική του νόμου, να εφαρμοστεί πλήρως και όπου υπήρχαν προβλήματα να διορθωθούν. Το επόμενο βήμα έπρεπε να ήταν βήμα προς τα μπρος. Όχι πίσω.

Που βρισκόμαστε όμως 3 χρόνια μετά; Μαθαίνουμε από κυβερνητικές διαρροές ότι θέσεις ευθύνης στο δημόσιο “μοιράζονται” με ποσόστωση ανάμεσα στα τρία κόμματα της κυβέρνησης συνεργασίας… Δεκάδες διευθυντικά στελέχη επιχειρείται να καρατομηθούν χωρίς να ακολουθηθεί καμία θεσμοθετημένη διαδικασία αξιολόγησης. Η δε σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση, λαλίστατη κατά τα άλλα επί παντός επιστητού, τηρεί στα συγκεκριμένα θέματα σιγήν ιχθύος – προφανώς, περιμένει την ώρα να κάνει τα ίδια.

Αντί να γίνονται βήματα μπροστά, βήματα προς την περαιτέρω εμπέδωση της αξιοκρατίας, γίνονται άλματα προς τα πίσω. Πίσω στην απόλυτη πελατειακή και κομματική λογική.

Αντί οι αποφάσεις και οι ενέργειες της κυβέρνησης Παπανδρέου να είναι απλά η αρχή μιας διαδικασίας που θα οδηγούσε οριστικά και αμετάκλητα στην επιλογή παντού των άριστων και όχι των αρεστών, κινδυνεύουν να γίνουν – αν δεν έχουν ήδη γίνει – μία πολύ μικρή ιστορική παρένθεση σε ένα σύστημα απόλυτης κομματοκρατίας και πελατειοκρατίας.

Οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, όσοι έχουν καταλάβει γιατί ακριβώς η χώρα έφτασε το 2009 στο χείλος της καταστροφής και όσοι πολιτικοί δεν χρειάστηκαν και δεν χρειάζονται κανένα Μνημόνιο και καμία Τρόικα να τους υποχρεώσει να κάνουν προοδευτικές και αυτονόητες αλλαγές αλλά υπερασπίζονται την αλλαγή επειδή πιστεύουν στην αλλαγή, οφείλουν να σταματήσουν τον κατήφορο.

Ο κατήφορος πρέπει να σταματήσει. Η οπισθοδρόμηση πρέπει να σταματήσει. Δεν γίνεται να ξεκινήσει ξανά το πελατειακό πάρτι. Δεν γίνεται ξαναδούμε την Ελλάδα στην κατάσταση που βρέθηκε το 2009.

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΠΡΟΣ ΑΠΟΔΗΜΟΥΣ

Παρά τις δυσκολίες η Ελλάδα θα πμείνει όρθια...
«Υπάρχει τώρα πια η προοπτική να υπερβούμε την οικονομική κρίση, να φτάσουμε στη διέξοδο Ανάκαμψης και Ανάπτυξης, ώστε να παραδώσουμε την πατρίδα στις επόμενες γενεές για ένα καλύτερο μέλλον. Παρά τις δυσκολίες, η Ελλάδα θα μείνει όρθια», υπογραμμίζει στο εορταστικό μήνυμα του πρός του Έλληνες ομογενείς απανταχού της γής ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας , Κάρολος Παπούλιας.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σημειώνει, επιπλέον,ότι «η οικονομική κρίση στο μητροπολιτικό κέντρο δοκίμασε τις αντοχές του Λαού σε όλα τα επίπεδα και η σκέψη μας τις μέρες αυτές στρέφεται στους συνανθρώπους μας που έχουν περισσότερο ανάγκη».

Ακόμη, ο κ. Παπούλιας τονίζει ότι «η παρουσία του ΄Ελληνισμού σ΄όλο τον κόσμο αποτελεί ιστορικό και πολιτισμικό τεκμήριο του δυναμισμού του, τη αντοχής και της δημιουργικότητάς του», ενώ οι ιστορίες των αποδήμων «αποτελούν παράδειγμα επιτυχούς πορείας μέσα από αντιξοότητες και είναι, συνεπώς, σημείο αναφοράς για την κοινωνία που σήμερα υποφέρει από ανασφάλεια».

«Στις δύσκολες περιστάσεις οι δεσμοί που ενώνουν όλους εμάς, οφείλουν να γίνουν πιο στέρεοι, πιο δυνατοί και να επικρατήσει η ομοψυχία στην αντιμετώπιση των κινδύνων που απειλούν την χώρα αλλά και την παγκόσμια κοινότητα. Η χώρα μας βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σημείο της πιο σοβαρής δοκιμασίας που αντιμετώπισε ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες», επισημαίνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Παράλληλα εκφράζει την αισιοδοξία του, σημειώνοντας ότι «στις μεγάλες δοκιμασίες βγαίνουν νικητές όσοι δεν φοβούνται, όσοι έχουν τη δύναμη να αγωνιστούν αδιάκοπα και να μετατρέψουν, όπως εσείς οι Έλληνες του εξωτερικού, την κρίση σε ευκαιρία».

«Με τις σκέψεις αυτές, εύχομαι σε όλους σας και στον καθένα ξεχωριστά, Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το 2013 με υγεία, πρόοδο και κάθε καλό», καταλήγει στο μήνυμα του ο κ. Παπούλιας.

ΙΔΟΥ, ΟΙ ΠΙΟ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ !...

Δεν θα το κρύψω, πάντα μου άρεσε η ανάλυση των αριθμών. Γι' αυτό και μελέτησα με προσοχή τους πίνακες του Υπουργείου Οικονομικών για το ποιοι δήλωσαν πόσα το 2011. Το κακό είναι ότι αυτήν την ανάλυση (που… βγάζει μάτι) μάλλον δεν θέλουν να την κάνουν οι υπηρεσίες του υπουργείου. Εκείνες για παράδειγμα που ήταν αρμόδιες για το νέο «φοροεισπρακτικό» νομοσχέδιο, το οποίο τόση κατακραυγή ξεσήκωσε, ακόμη και μεταξύ των πιο φανατικών οπαδών της συγκυβέρνησης.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την «πατριωτική» τάξη των αγροτών. Εκείνων που συχνάκις κλείνουν τις Εθνικές Οδούς προκειμένου να υπερασπιστούν τα εκάστοτε -αλλά πάντοτε «δίκαια», κατ' αυτούς- αιτήματά τους. Καμία αντίρρηση ότι πρόκειται για σκληρή, πολύ σκληρή, δουλειά. Σύμφωνα όμως με τις δηλώσεις του 2011, είναι και εντελώς… ασύμφορη. Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι 9 στους 10 δηλώνουν εισόδημα έως 12.000 ευρώ, ήτοι μόλις 1.000 ευρώ τον μήνα, ενώ 7 στους 10 δηλώνουν κάτι λιγότερο από… 420 ευρώ τον μήνα.

Θα περίμενε κάποιος ότι με τέτοιες δηλώσεις η ελληνική επαρχία θα είναι γεμάτη τρώγλες και σαράβαλα στους δρόμους. Όποιος όμως έχει ταξιδέψει βλέπει μια εντελώς διαφορετική… «μαγική» εικόνα, με τις «μπέμπες» και τα μυώδη δικάμπινα 4x4 να περισσεύουν. Αντίστοιχη είναι η κατάσταση στην περίπτωση των ελεύθερων επαγγελματιών, αφού κάτι παραπάνω από το 50% του συνόλου δήλωσε ετήσια εισοδήματα… «έως 5.000 ευρώ»! Καταπληκτικό !

Ο ένας στους δύο δικηγόρους, συμβολαιογράφους, γιατρούς, ηλεκτρολόγους, μπογιατζήδες, υδραυλικούς, πλακάδες, κομμωτές, συμβούλους επιχειρήσεων, μηχανικούς, οικονομολόγους (και πολλά άλλα επαγγέλματα) ζει με μόλις… 420 ευρώ τον μήνα. Δηλαδή… λιμοκτονεί!

Υποθέτω ότι πρόκειται περί θαύματος. Με κάποιον τρόπο οι μισοί ελεύθεροι επαγγελματίες της χώρας εμφανίζονται να ζουν με εισοδήματα χαμηλότερα κι από τον πενιχρότατο βασικό μισθό που θέσπισαν τα μνημόνια! Υπό αυτό το πρίσμα, διερωτώμαι γιατί υπάρχουν τόσες αντιδράσεις για τον βασικό μισθό. Στο κάτω κάτω οι ελεύθεροι επαγγελματίες παίρνουν και τα ρίσκα τους.

Εξίσου συνταρακτικό στην ίδια «συνομοταξία» είναι το γεγονός ότι ολόκληρη η χώρα διαθέτει μόλις 4.168 ελεύθερους επαγγελματίες που βγάζουν πάνω από 100.000 ευρώ εισόδημα (το 1,1% του συνόλου) και ακριβώς… 48 που βγάζουν πάνω από 500.000 ευρώ. Προφανώς, εκείνοι οι μεγαλογιατροί και οι μεγαλοδικηγόροι, που παίρνουν εξωφρενικά ποσά για μια εγχείρηση ή για μια σοβαρή υπόθεση, όπως επίσης και οι πολιτικοί μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες «επιπέδου», ζουν σε… άλλη χώρα, μαζί με τους μικροεπαγγελματίες που χρεώνουν 50 ευρώ (μαύρα) για μια επισκευαστική «επίσκεψη» στο σπίτι.

Δεν σας κρύβω όμως ότι πιο πολύ ταράχτηκα όταν είδα ότι το δηλωθέν ετήσιο εισόδημα περισσότερων από τους μισούς εμπόρους και ασχολούμενους με τη βιοτεχνία και τη βιομηχανία (381.829 στους 625.246) ήταν «έως 12.000 ευρώ». Αναμφίβολα, πρόκειται για «ήρωες» της σύγχρονης Ελλάδας. Κινούν το εμπόριο και τη βιομηχανία, δίνουν δουλειές στους άλλους Έλληνες, κι όμως οι μισοί δεν βγάζουν ούτε 1 χιλιάρικο τον μήνα!

Σε αυτό το σύνολο δε των 625.246 ατόμων, μόνο κάτι λιγότερο από το… 1% κατάφερε να ξεπεράσει τα 100.000 ευρώ εισόδημα. Κι εδώ προκύπτει το πιο μεγάλο παράδοξο, η πιο μεγάλη έκπληξη που δικαιολογεί απόλυτα τη φορολογική πολιτική του εκάστοτε «μεγάλου Βεζίρη» των οικονομικών. Διότι, αγαπητοί αναγνώστες, όπως προκύπτει αβίαστα από τις φορολογικές δηλώσεις, οι τάξεις στις οποίες συγκαταλέγονται οι πιο πλούσιοι Έλληνες είναι δύο: μισθωτοί και συνταξιούχοι!

Το συμπέρασμα είναι απόλυτο. Ανάμεσα σε όσους δηλώνουν περισσότερα από 100.000 ευρώ βρίσκονται 2.280 αγρότες, 4.168 ελεύθεροι επαγγελματίες, 4.819 «έμποροι και βιομήχανοι» και… 13.527 μισθωτοί και συνταξιούχοι! Με λίγα λόγια, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι που βγάζουν πάνω από 100 χιλιάρικα τον χρόνο είναι πολύ περισσότεροι από όλες τις άλλες κατηγορίες μαζί!

Περίπου το ίδιο συμβαίνει και στα εισοδήματα άνω των 500.000 ευρώ. Μόλις 36 αγρότες, 47 έμποροι και βιομήχανοι, 48 ελεύθεροι επαγγελματίες και… 95 μισθωτοί! Κακώς λοιπόν ψάχνουμε αλλού τα αίτια της κρίσης. Το πρόβλημα είναι ολοφάνερο. Τα αφεντικά πληρώνουν τόσο πλουσιοπάροχα τους υπαλλήλους τους που δε μένει τίποτε για τους ίδιους!

Κι όλα αυτά βέβαια σε μια… πάμφτωχη χώρα, αφού σχεδόν έξι από τα επτά εκατομμύρια Έλληνες που έκαναν δήλωση το 2011 παρουσίασαν ετήσιο εισόδημα μέχρι 20.000 ευρώ! Που σημαίνει ότι όσοι έχουν παραπάνω είναι κι αυτοί… πλούσιοι σε σχέση με τους άλλους, τους πολλούς.

Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που πιστεύουν ότι όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της ιλιγγιώδους φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής, που αλλοιώνει πλήρως την εικόνα των εισοδημάτων, που βγάζει «στη σέντρα» μόνο εκείνους που δεν μπορούν να κρύψουν εισοδήματα, δηλαδή τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Κι ότι αυτό τελικά νοθεύει κάθε έννοια κοινωνικής πολιτικής, επιδομάτων και άλλων μέτρων «κοινωνικής δικαιοσύνης».

Για τους «βεζίρηδες» όμως… πέρα βρέχει! Ας είναι καλά τα υποζύγια Και κυρίως οι… «πλούσιοι» μισθωτοί και συνταξιούχοι με εισόδημα άνω των 25.000 ευρώ!

Γ. Παπανικολάου

Ο Σαμαράς πήρε τις εκλογές

 με εικονικό τρόπο…

Άρθρο Μιχάλη Καρχιμάκη

Στο άρθρο του ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Καρχιμάκης, εξαπολύει βολές εναντίον του πρωθυπουργού για τον τρόπο που πολιτευτηκε και πριν και μετά τις εκλογές , παραπλανώντας τον ελληνικό λαό.Τον μέμφεται ότι αφού παραπλάνηε τον ελληνικό λαό, έλαβε στη συνέχεια αυτοσυγχώρεση απο τον εαυτό του με το λακωνικό Ουδείς αναμάρτητος. Οι επιπτώσεις σημειώνει ο κ. Καρχιμάκης, στην κοινωνία και την οικονομία απο τη συμπεριφορά του , ήταν δυσβάσταχτες και περεταίρω επιβαρυντικές με τα εικονικά Ζάππεια να πηγαίνουν περίπατο . 

Διαβάστε το άρθρο

Στις απελπισμένες σκέψεις πολλών Ελλήνων όλο και συχνότερα παρουσιάζεται η ιδέα μιας « ιδανικής ολιγαρχίας», ενός πολιτικού μορφώματος που θα μπορούσε να καθαρίσει τα ανομήματα της μεταπολίτευσης, θα ολοκλήρωνε χωρίς παλινωδίες τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στο κράτος, θα επανέφερε την αξιοκρατία και την δικαιοσύνη ως αξίες στην διαχείριση των κοινών και μετά θα αποκαθιστούσε την χαμένη αξιοπιστία της Δημοκρατίας με λειτουργίες ενός κράτους μοντέλου. Αυτή η ιδέα βρίσκει ανταπόκριση από έναν λαό που καθημερινά νοιώθει παγιδευμένος σε ένα δύσκολο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον, αμέτοχος θεατής μιας πρωτόγνωρης πορείας . Λογική συνέπεια μιας κατάστασης όπου η καταρράκωση του κοινωνικού ιστού και η ματαίωση κάνουν τα άτομα οργισμένα, βίαια και το περιβάλλον πολεμικό…

Η Ν.Δ. ΠΗΡΕ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕ ΤΑ ΙΣΟΔΥΝΑΜΑ

ΤΩΝ ΖΑΠΠΕΙΩΝ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΠΕΡΙΠΑΤΟ.

Αυτή την επιβολή της βίαιης ανατροπής απέναντι στις ποικίλες μορφές οικονομικού, πολιτικού ή άλλου ολοκληρωτισμού που έρχεται και κατατρώγει τα σωθικά μιας κοινωνίας οι οπαδοί μιας τέτοιας θεωρίας την αντιλαμβάνονται ως μια εξισορροπητική στάθμιση και τραγική κάθαρση. Της αποδίδουν ένα νέο επαναστατικό προοδευτικό ρόλο, ή όπως θα έλεγε και ο Μαρξ τον ρόλο της «μαμής, που από κάθε παλιά κοινωνία, ξεγεννά μια καινούρια, ότι αποτελεί το όργανο με το οποίο θα επιβληθεί η κοινωνική εξέλιξη και θα σπάσει τις αποστεωμένες, νεκρές πολιτικές μορφές». Προβάλλει ως η λύση, η μορφή αντίδρασης που έχει ο πολίτης απέναντι στην αλαζονεία μιας εξουσίας η οποία επιβάλλει ένα άδικο οικονομικό σύστημα. Μιας εξουσίας η οποία παρέλαβε στις τελευταίες Εκλογές ( που η ίδια οδήγησε) την εμπιστοσύνη του λαού με εικονικά, κενά περιεχομένου προγράμματα με τα ισοδύναμα να πηγαίνουν περίπατο και κατόπιν δείχνει το σκληρότερο πρόσωπό της αναγκάζοντας και τους δύο άλλους εταίρους να συμμετέχουν αναγκαστικά ώστε να μπορέσει να σταθεί η χώρα στα πόδια της.

ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ.

Οι ευθύνες για αυτή την εκτροπή είναι πολλές και βαρύνουν πολλούς. Όμως κυρίως βαρύνουν τον σημερινό πρωθυπουργό. Θυμηθείτε αυτά τα λόγια : “Βρισκόμαστε ως χώρα μπροστά σε έναν τεράστιο κίνδυνο”, “Απειλείται η ελευθερία, η ανεξαρτησία, η υπόστασή μας”, “Όλοι οι ιστοί μιας ζωντανής οικονομίας, η αγορά, η κατανάλωση, η εμπιστοσύνη, η οικονομία έχουν όλα καταρρεύσει και μαζί και οι προσδοκίες για το αύριο”. “Επιμένουμε ότι η συνταγή του μνημονίου ήταν καταστροφικό λάθος. Δεν αλλάζουμε αυτές τις θέσεις μας”, “Οι επιλογές μας δικαιώθηκαν, οι θέσεις μας παραμένουν, αλλά οφείλουμε να αποτρέψουμε αυτόν τον μεγάλο κίνδυνο για να πάμε παραπέρα.”

Η ..άλλη πρόταση με ένα πολυδιαφημισμένο συγκεκριμένο στρατηγικό σχέδιο διακυβέρνησης που αμέσως μετά αυτο-ακυρώθηκε και ο εισηγητής του περιορίστηκε στο να καταγγέλλει την άδικη οικονομική συγκυρία , χωρίς να δέχεται να διαχειριστεί τα προβλήματα για μια πιο δίκαιη κοινωνία.

Γνωρίζουμε όμως καλά πως οι καταγγελίες δεν αρκούν. Χρειάζεται και ανάληψη του ρίσκου στην εφαρμογή των ιδεών. Όποιος ασκεί εξουσία, δεν απεμπολεί υποχρεωτικά τις αρχές του,.. αν γνωρίζει το πώς και το γιατί.

ΜΕΤΑΤΡΑΠΗΚΕ ΑΠΟ ΠΟΛΕΜΙΟΣ ΣΕ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΗ ΚΑΙ ΜΕ ΕΝΑ

ΟΥΔΕΙΣ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ ΠΗΡΕ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ


Ο ανατρεπτικός λόγος που γρήγορα ξεπερνιέται δίχως ο ηγέτης του να νιώσει την ανάγκη να δώσει μια δημόσια ερμηνεία για αυτή την αλλαγή της στάσης του. O ηγέτης που με τη μεγαλύτερη των ευκολιών μετατρέπεται από πολέμιος του συστήματος σε ένθερμο υποστηρικτή του και με ένα «ουδείς αναμάρτητος» παίρνει από τον εαυτό του «συγχώρεση» με τις κοινωνικές κατακτήσεις γενεών να ακυρώνονται, είναι τελικά αυτό που τσαλακώνει βάναυσα τον κοινωνικό μας ιστό, περνά τον φόβο και την απογοήτευση στην κοινωνία και τελικά οδηγεί ολοένα και μεγαλύτερη μερίδα πολιτών στην απελπισία και την αποστασιοποίηση από τα πολιτικά δρώμενα διολισθαίνοντας προς ανοικτές ή συγκαλυμμένες μορφές αυταρχισμού.

ΟΤΑΝ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΚΤΙΘΕΤΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ.

Και όμως, όταν η εξουσία εκτίθεται, ρόλος της κοινωνίας είναι να την αποκαλύπτει και να την οδηγεί σε συγκρούσεις που δεν έκανε και που εάν τολμούσε θα απέφεραν σημαντικά αποτελέσματα έτσι ώστε να μην είναι τελικά οι φτωχοί και οι αδύναμοι οι εύκολοι στόχοι. Ρόλος της Κοινωνίας είναι να λέει την αλήθεια στην εξουσία να τονίζει την διάκριση ανάμεσα σε «αξίες» και «πολιτικές» και να αποκαλύπτει όσους με εμμονή διεκδικούν την «απόλυτη αλήθεια» και το «αμόλυντο» και αρνούνται να θέσουν τις απόψεις τους και τις «ρήξεις» τους στο αμόνι της σύνθεσης. Η χρεοκοπία, η φοροδιαφυγή, η αμηχανία του πολιτικού προσωπικού, η υποκρισία, η Ελλάδα της Μιζέριας, της Εσωστρέφειας, της ήσσονος προσπάθειας, της διαφθοράς, της «αρπαχτής», του «άρπα κόλλα», του βολέματος, του «ωχαδερφισμού», του ατομικισμού και του συντεχνιασμού δεν είναι συστατικό της μοντέρνας ελληνικής ταυτότητας. Είναι μια αντιφατική κουλτούρα , με πολλά απωθητικά αλλά και πολλά γοητευτικά στοιχεία. Ο ρόλος μιας ηγεσίας που θέλει να οδηγήσει την κοινωνία σε νέες δομές, λειτουργίες, Νοοτροπία (Αξίες – Πολιτισμός) και συμπεριφορές οφείλει να απενεργοποιήσει τα πρώτα απωθητικά στοιχεία και να παράγει «καινοτόμο ιδιαιτερότητα» με τα δεύτερα. Να επουλώσει τα τραύματα που δημιούργησαν οι ανορθολογικές πολιτικές του και να αντικαταστήσει τον φόβο με την ελπίδα. Άλλωστε δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως ένας άνθρωπος χαρακτηρίζεται ως ηγέτης όταν δεν πιστεύει στα πυροτεχνήματα, αλλά στις βαθύτερες διεργασίες που οδηγούν στον εκσυγχρονισμό, στη Δημοκρατία.

Για τον χρόνο που χάσαμε φταίει ο 

πολιτικός τυχοδιώκτης Σαμαράς.!!! 

Για ποιο λόγο χαίρεται ο Αντώνης Σαμαράς;;; Επειδή πλέον πολλά λέγονται και γράφονται για τις πρωτοβουλίες που θα πάρει ο Σαμαράς προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός κεντροδεξιού κόμματος ή όπως θέλει να λέει μιας μεγάλης ευρωπαϊκής πατριωτικής παράταξης -ένα είδος"Ευρωπαϊκού Συναγερμού"- ποιος έχει όρεξη ν' ακολουθήσει αυτή την τυχοδιωκτική λογική;; Ο Σαμαράςυποδύεται τον πατριώτη, τον άνθρωπο που σώζει τη χώρα και παριστάνει τον χαρούμενο που επιτέλους θα γίνει σύντομα η εκταμίευση της δόσης.

Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗΣ διότι όταν ο Παπανδρέου τον καλούσε να στηρίξει τις αποφάσεις του και την κυβέρνησή του, έκανε τον κουφό και φώναζε για εκλογές. Και φυσικά δεν έκανε τίποτε παραπάνω απ' όσα έκανε ο Παπανδρέου. Απλώς ήθελε να φύγει ο Παπανδρέου από τη μέση και εκμεταλλευόμενος την ευαισθησία όλων μας για το καλό της πατρίδας τον στηρίξαμε για να φτιάξει κυβέρνηση και να γίνει πρωθυπουργός. Ποιος; Ο Σαμαράς! Ένας άχρηστος αποτυχημένος πολιτικός, που οι συγκυρίες του έδωσαν αξίωμα και τις πολιτικές πρωτοβουλίες!

Δεν μπορώ να χωνέψω αυτό ακριβώς το γεγονός της κάθετης άρνησής του όταν τον καλούσε ο Παπανδρέου. Τώρα συμπεριφέρεται λες και αυτά που έκανε ο Γιώργος ήταν άλλα!!! Το ζήτημα είναι ότι είναι ένας στυγνός εκμεταλλευτής της συγκυρίας για να αναδιατάξει το σκηνικό, ενισχύοντας τη Δεξιά. Τι θα πει "κεντροδεξιό κόμμα";;; Όλοι όσοι είναι στη Νέα Δημοκρατία είναι Δεξιοί. Κι αν πάει στο υπό σύσταση κόμμα π.χ. ο Χρυσοχοΐδης, δεν αλλάζει τίποτε γιατί κι αυτός Δεξιός είναι. Το γεγονός ότι πρωτοστάτησε μαζί με μερικούς άλλους- στην εκδίωξη του Παπανδρέου από την κυβερνητική εξουσία και από την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, σηματοδοτούσε ακριβώς μια καταλυτική διαδικασία που θα οδηγούσε εδώ που τώρα βρισκόμαστε. Το άλλο που δείχνει τουλάχιστον αστείο είναι η στήριξη της κυβέρνησης Σαμαράαπό τους Βενιζέλο και Κουβέλη. Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, οι δυο αυτοί πολιτικοί μοιάζουν σα να κρατούν το φανάρι στον Σαμαρά.

ΟΜΩΣ, ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΥ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΧΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Όλος αυτός ο κόσμος που μάταια (λέω εγώ) περιμένει κάποιες εξελίξεις που θα συσπειρώσουν τη μεγάλη μάζα που γαλουχήθηκε με τις αξίες του ΠΑΣΟΚ, τι θα γίνει τώρα;;; Θ' αναγκαστεί να τρέξει στο κόμμα του Σαμαρά ή θα πάει στο πολιτικό μόρφωμα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ και που έχει συγκεντρώσει κάθε καρυδιάς καρύδι και η πολιτική του είναι αναποτελεσματική, αδιέξοδη και ατελέσφορη;; Το ΠΑΣΟΚ με τον Βενιζέλο έχει τελειώσει, το κόμμα του Κουβέλη επίσης δεν έχει αίσια εξέλιξη, το ΚΚΕ, συρρικνώνεται για να γίνει σε λίγα χρόνια εξωκοινοβουλευτικό, και όποια κόμματα συσταθούν εκ των ενόντων, δεν θα έχουν μέλλον.

Τα "μαγειρεία" εκείνων που θέλουν να κουλαντρίζουν την πολιτική ζωή του τόπου φτιάχνουν σενάρια. Αλλά αυτό που βλέπω είναι ότι το κενό που αφήνει το ΠΑΣΟΚ είναι δυσαναπλήρωτο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβει αυτό το κενό. Ούτε βέβαια υπάρχει περίπτωση να έχει μέλλον το όποιο κόμμα "ευρωπαϊκών προδιαγραφών ονειρεύεται ο Σαμαράς και ο (παλιός "Ρηγάς") Χρύσανθος Λαζαρίδης που ακόμα ψάχνει να βρει το όνομα αυτού του νέου κόμματος. Μπορεί ο Βενιζέλος να στηρίζει την παρούσα κυβέρνηση αλλά το κάνει γιατί θέλει να κερδίσει χρόνο μη τυχόν και αναστρέψει την κατηφορική πορεία του κόμματός του.

Όμως αυτό δείχνει ότι είναι ένας αφελής πολιτικός. διότι ο κόσμος αν βλέπει "επιτυχίες" τις προσμετρά στον πρωθυπουργό της χώρας και δεν επιμερίζει και στους δυο άλλους που τον στηρίζουν. Κι αν ο Σαμαράς ευχαρίστησε τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη, ήταν σα να τους δίνει ένα φιλοδώρημα. Εγώ που δεν είμαι με κανέναν ένιωσα μια τρομερή αμηχανία. Τα πανηγύρια ήταν για τη Δεξιά. Και στην κυβέρνηση να μην συμμετείχαν οι εταίροι του Σαμαρά, πάλι θα έχαναν. Η φθορά είναι αναπότρεπτη. Θα το έβρισκα θετικό να υπάρχουν συνεργασίες, αλλά οι Έλληνες πολιτικοί είναι ραδιούργοι και υπονομεύει ο ένας τον άλλον μέσα στο ίδιο κόμμα, πόσο μάλλον μέσα σε ένα τρικομματικό σχήμα!!! Από την άλλη κάποιοι ετοιμάζουν την ανάλογη Ιταλική "Ελιά". Κούνια που τους κούναγε! Μπαίνει στο τραπέζι το όνομα τουΠαπαδήμου, ενός κρύου και ανάλατου ανθρώπου, το όνομα του Αλέκου Παπαδόπουλου που ό,τι είχε να προσφέρει (αν πρόσφερε - κατά τη γνώμη μου τίποτε δεν πρόσφερε), πάει και τέλειωσε.

Διαβάζω στο "Βήμα" την ανοησία ότι συζητείται το ενδεχόμενο, αν τελικώς κατέλθει στις εκλογές ο Μάριο Μόντι, να ακολουθήσει ανάλογο σχήμα και στην Ελλάδα με επικεφαλής πρόσωπα όπως ο Παπαδήμος!!! Αυτοί οι εγκέφαλοι που το σκέφτηκαν είναι προφανώς ηλίθιοι ή διακατέχονται από πολιτικό παιδισμό.

Νίκος Λαγκαδινός