Για τον Παπαχελά, 13 χρόνια Σημίτη-Καραμανλή = 2 χρόνια Παπανδρέου


Αναδημοσιεύουμε το σημερινό άρθρο του Αλέξη Παπαχελά στην "Καθημερινή της Κυριακής" με τίτλο "Ερωτήματα προς τρείς πρωθυπουργούς". Ακολουθεί σχόλιο του epikairo. Προειδοποιούμε ότι είναι ακατάλληλο για political correct τύπους και σαλωνάτους ψεκασμένους γιατί φτάνει πια η κοροϊδία και η παραχάραξη της ιστορίας.


Του Αλέξη Παπαχελά [via:kathimerini] Πολλά γράφονται και ακόμη περισσότερα ακούγονται για τρεις πρώην πρωθυπουργούς που έχουν διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο στην πορεία της χώρας προς τη χρεοκοπία. Ο ελληνικός λαός είναι εκείνος που θα αποφασίσει αν για κάποιον λόγο θα επιφυλάξει και πάλι ρόλο σε κάποιον εκ των τριών. Και ο ιστορικός του μέλλοντος είναι εκείνος που θα τους απονείμει το πρέπον μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή καταστροφή. Το σίγουρο είναι πως οι κ.

Γιώργος Παπανδρέου: 

Η Διαφάνεια πρώτο βήμα για την Αξιοπιστία

Οταν ο πρωθυπουργός της χώρας προσπαθούσε να επιτύχει την συναίνεση για να καταπολεμηθεί η Διαφθορά και όλοι υποστήριζαν ότι συκοφαντεί την χώρα

Ομιλία Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου κατά την προ Ημερησίας Διατάξεως συζήτηση σε επίπεδο Αρχηγών Κομμάτων, με θέμα την καταπολέμηση της διαφθοράς και την επιβολή συνθηκών Διαφάνειας στη δημόσια ζωή

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, την τελευταία πενταετία, είδαμε την Ελλάδα να κατεβαίνει κάθε χρόνο και πιο χαμηλά στα σκαλοπάτια της κατάταξης των χωρών του κόσμου με την υψηλότερη διαφθορά. Από την 49η θέση παγκοσμίως το 2004, το 2009 κατρακυλήσαμε στην 71η, με τη διαφθορά να εντοπίζεται κυρίως στο κράτος, στους δημοσίους υπαλλήλους και στα πολιτικά κόμματα.

Σχεδόν ένας στους πέντε Έλληνες δηλώνει ότι αναγκάζεται να δωροδοκήσει για να εξασφαλίσει βασικές υπηρεσίες, όπως είναι οι υπηρεσίες υγείας. Αυτή είναι η θλιβερή εικόνα. Είναι εικόνα που πληγώνει την αξιοπρέπεια όλων μας. Κατ” εξοχήν, πληγώνει τη διεθνή αξιοπιστία της χώρας μας.

Με πληγώνει όταν προχθές, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σε μία από τις πολλές μάχες που δώσαμε με ξένους δημοσιογράφους, για να ανατάξουμε την εικόνα της πατρίδας μας, με ρώτησε κάποιος: «γιατί να επενδύσουμε στην Ελλάδα; Δώστε μας ένα λόγο. Ξέρουμε πού θα πάνε τα χρήματα; Ξέρουμε αν θα μπουν σε μια μαύρη τρύπα της διαφθοράς, η οποία είναι» – όπως είπε χαρακτηριστικά – «ενδημική στην Ελλάδα;».

Είναι αδιανόητο, η χώρα μας, που είχε κύρος και αξιοπιστία στο διεθνές στερέωμα, σήμερα να

ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ....


ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΥΓΝΩΜΗ ΣΑΜΑΡΑ ΓΙΑ ΟΤΙ ΠΕΡΝΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ??

ΜΟΝΑΧΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΣΕΣ;

ΠΙΕΖΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΞΕΝΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΜΟΛΟΓΕΙ ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΛΑΘΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΕΠΑΙΖΕ ΤΟΤΕ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ,ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΝΩΡΙΣ ΑΚΟΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ...

ΑΜΑΡΤΙΑ ΛΕΣ ΕΣΥ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ 5.000 ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ;

ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΟΣΕΣ ΑΣΥΝΑΡΤΗΣΙΕΣ ΠΟΥ ΛΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΛΕΣ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΠΛΑ ΜΠΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΕΣΥ "ΧΘΕΣ" !!!!

ΣΟΒΑΡΑ ΚΥΡΙΕ ΣΑΜΑΡΑ;

ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΟΤΙ ΚΟΙΤΑΖΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ ΩΡΙΜΟ ΦΡΟΥΤΟ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΕΝΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΒΟΥΛΙΑΖΕ ΜΕ ΕΣΕΝΑ ΘΕΑΤΗ...

ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΚΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΤΕ ΠΟΥ Η ΦΩΤΙΑ ΗΤΑΝ ΣΤΑ ΧΟΡΤΑΡΑΚΙΑ, ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΣ ΤΟΤΕ ΣΤΟ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΦΩΝΑΖΕ Ο ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ, ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΠΡΩΤΑ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΠΕΙΣ ΤΟ "ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ",ΟΠΩΣ ΛΕΣ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ, ΟΜΩΣ Η ΦΩΤΙΑ ΕΙΧΕ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ...

ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΕΛΕΓΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΟΠΟΥ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΕΡΑΣ ΜΟΝΑΧΑ ΑΦΟΡΟΥΣΕ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΤΗΡΙΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΛΛΑ ΕΚΑΤΟ ΦΟΡΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΜΕΤΡΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΙΑΛΥΜΕΝΗ...

Ο ΣΥΜΜΑΘΗΤΗΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΦΤΩΧΕΥΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΥΠΙΚΑ, ΕΣΥ ΤΗΝ ΦΤΩΧΕΥΣΕΣ ΑΤΥΠΑ....
ΠΟΣΟΙ ΟΜΩΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑΝ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΗΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΑΥΤΟ...
zougla.gr/blog 

Τι θα κάνουμε μ' αυτή την «κωλοχώρα»;

του Σταύρου Θεοδωράκη

Μου αρέσει να κρυφακούω. Δεν ψάχνω βέβαια για μυστικά. Αλλά με ενδιαφέρουν οι συζητήσεις των ανθρώπων όταν νομίζουν ότι δεν τους ακούς. Οι παρεΐστικες εξομολογήσεις, δηλαδή. Και αυτές τις μέρες το έκανα λίγο παραπάνω.

Τι συμπεράσματα έβγαλα; Όλοι -ή σχεδόν όλοι- έχουν καταλάβει τα λάθη μας. Ότι διαλέξαμε τους λάθους ανθρώπους να μας «εκπροσωπήσουν», ότι δεν βάλαμε φρένο στην εξαπάτησή μας, ακόμη και όταν εξελισσόταν ξεδιάντροπα μπροστά στα μάτια μας, ότι είπαμε «αυτή η κωλοχώρα δεν αλλάζει» και «σιγά μη βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα». Εντάξει, δεν το κάναμε όλοι με τον ίδιο κυνικό τρόπο -κάποιοι έδωσαν τις μάχες τους- αλλά μέρα με την ημέρα πλήθαιναν οι άνθρωποι που σκεφτόντουσαν: «Μήπως, για να πετύχω, πρέπει να παραβιάσω και εγώ τους κανόνες;».

Η συζήτηση όμως για το παρελθόν κάπου εδώ τελειώνει και αρχίζει η περιδίνηση για το μέλλον. «Πού πάμε»; Έλα ντε. Ο ένας είναι με τον Σαμαρά, ο άλλος με τον Τσίπρα. Με κρύα καρδιά όμως και οι δύο. Γιατί σε αντίθεση με την έπαρση των κομματικών επιτελείων, όλοι γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα δεν θα αλλάξει επειδή το 3% αυτών που ψήφισαν Σαμαρά θα ψηφίσουν «αύριο» Τσίπρα. Ο βράχος δεν είναι εύκολο να μετακινηθεί και στην Ευρώπη δεν θα μας πιστέψουν. Για να αλλάξει η ζωή μας, πρέπει να υπάρξει ξανά ζωή στις επιχειρήσεις, στα εργοστάσια, στα χωράφια, στα βουνά, στα σχολεία, στα αμφιθέατρα, στα μαγαζιά, στις θάλασσες, στην έρευνα, στα λιμάνια, τους δρόμους, τις πλατείες, τα βιβλιοπωλεία, τις υπηρεσίες, τις οικοδομές, τα ατελιέ (και αυτή τη φορά όχι μόνο στις βιτρίνες και στις πληρωμένες καταχωρήσεις των ΜΜΕ). Χάνει -ας το θεωρήσουμε δεδομένο- τις ευρωεκλογές ο Σαμαράς και κερδίζει τις εθνικές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ (το φθινόπωρο ή τον Φεβρουάριο του '15 - με την προεδρική εκλογή). Με πόσο; 30%; Θέλετε 33%; Πόσοι ειλικρινά πιστεύουν ότι ένας ηγέτης του «εν τρίτου» θα αλλάξει «αυτή» την Ελλάδα και θα πείσει «αυτούς» τους συμμάχους να βοηθήσουν λίγο ακόμη (πείτε το «κούρεμα», πείτε το επιμήκυνση, η ουσία δεν αλλάζει). Ο Σαμαράς νόμιζε ότι του αρκούν τα συντηρητικά φιλαράκια του, άντε και ο Στουρνάρας. Τα ίδια έπαθαν και ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου. Έβλεπαν το τρένο να έρχεται και νόμιζαν ότι είναι εξπρές του Άι Βασίλη (για να πω και εγώ μια εορταστική μπαρούφα). Και τώρα είναι ο Τσίπρας που νομίζει ότι του φτάνουν οι σύντροφοι των συνιστωσών μαζί με τα καλόπαιδα του λαϊκού ΠΑΣΟΚ που ξέβρασε η κρίση.

Οι «παρέες» όμως ξέρουν ότι για να γίνει «μια χώρα από την αρχή», πρέπει να το προσπαθήσουν πολλοί μαζί. Το 50%, το 60% της κοινωνίας. Μη γίνει λάθος. Δεν πιστεύω στη συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας–ΣΥΡΙΖΑ που κάποια «κέντρα» υποδεικνύουν. Θα είναι μια κυβέρνηση συμψηφισμών σαν την οικουμενική του Ζολώτα που δεν κατάφερε και πολλά αν εξαιρέσετε ότι έφερε στο ίδιο υπουργικό τραπέζι τον Σαμαρά και τον Δραγασάκη (και αυτό για αστείο το έγραψα). Ποιος λοιπόν θα ξεσηκώσει την κοινωνία; Ποιος θα σπιρουνιάσει το άλογο; Το παλιό πολιτικό σύστημα πάντως δεν μπορεί. Το 94% των Ελλήνων δεν έχει εμπιστοσύνη στα πολιτικά κόμματα (Ευρωβαρόμετρο) και το 41% συνεχίζει να θεωρεί καταλληλότερο για πρωθυπουργό τον «Κανένα» και μόνο ένα 23% τον Σαμαρά και ένα 19% τον Τσίπρα (Metron Analysis, Δεκ 2013).

Έχω ακούσει πολλές φορές αυτές τις μέρες ότι για να αλλάξει η χώρα, αρκεί ο καθένας να κάνει καλά τη δουλειά του. Δεν το πιστεύω. Αυτά αφορούν την Ελβετία. Εδώ ό,τι και να «χτίζουμε», οι πολιτικοί «μας» (θα) το γκρεμίζουν. Πρέπει λοιπόν να υπάρξει ένας ξεσηκωμός. Και κάποιοι να κάνουν ρεσάλτο στο σκάφος της πολιτικής. Όχι βέβαια για να γίνουν υπουργοί – ποιον δελεάζουν πια οι λιμουζίνες και τα τζιτζιφιόγκικα κουστούμια. Αλλά για να αλλάξουν τους κανόνες του παιγνιδιού.

«...Αντίθετα από τα συνέδρια τις συσκέψεις / αντίθετα από τις μυστικές αστυνομίες / από τους υπουργούς τις δεξιώσεις / αντίθετα στον πόλεμο» που λέει και ο ποιητής Κατσαρός.

Μπορούμε; Θα το τολμήσουμε;

Κίνηση των 75: 

Ζητείται πολιτική βούληση για έλεγχο των εμβασμάτων 300 δις ευρώ του εξωτερικού...

Το ΠΑΣΟΚ είναι αποφασισμένο να αναλάβει πολιτική πρωτοβουλία ;;
Η κίνηση των 75 του ΠΑΣΟΚ, «δικαιώνεται» για την επιμονή της για τον έλεγχο των εμβασμάτων 300 δις ευρώ στο εξωτερικό, όπως δηλώνουν κορυφαία στελέχη της, επικαλούμενα τις καθημερινές αποκαλύψεις γύρω από το μέγεθος των αφορολόγητων κεφαλαίων και τον τρόπο με τον οποίο τις αντιμετωπίζει το υπουργείο Οικονομικών.

«Η είσπραξη του πακτωλού των χρημάτων που θα προέλθουν από τους γρήγορους ελέγχους θα δημιουργήσουν το ανάχωμα στην αφαίμαξη των θυμάτων των φτωχών των αδύναμων και των πραγματικά παραγωγικών ανθρώπων», δηλώνει ο πρώην γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Καρχιμάκης, τονίζοντας ότι αυτό που χρειάζεται είναι πολιτική βούληση, εδώ και τώρα. Διερωτάτε δε, αν το ΠΑΣΟΚ είναι αποφασισμένο να αναλάβει αυτή την πολιτική πρωτοβουλία

Ολόκληρη η ανακοίνωση της Κίνησης των 75 έχει ως εξής:

Η κίνηση 75 ΠΑΣΟΚ ….δικαιώνεται στην επιμονή της για τον έλεγχο των εμβασμάτων 300δις ευρώ του εξωτερικού.

Η κίνηση 75 ΠΑΣΟΚ, δικαιώνεται στην επιμονή της για τον έλεγχο των εμβασμάτων 300δις ευρώ που διοχετεύθηκαν στο εξωτερικό, τα ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ και δεν έχουν ελεγχθεί αν φορολογήθηκαν…

Καθημερινά αποκαλύπτεται το μέγεθος ,των αφορολόγητων κεφαλαίων ,στην διακίνηση των οποίων το υπουργείο οικονομικών ,δεν ανταποκρίνεται με τους ίδιους ρυθμούς αφαίμαξης που διενεργεί για τα μόνιμα θύματα της κρίσης ,απομυζώντας τα λίγα εισοδήματα από τους πολλούς.

Η είσπραξη του πακτωλού των χρημάτων που θα προέλθουν από τους γρήγορους ελέγχους θα δημιουργήσουν το ανάχωμα στην αφαίμαξη των θυμάτων των φτωχών των αδύναμων και των πραγματικά παραγωγικών ανθρώπων.

Αυτό που χρειάζεται είναι η πολιτική βούληση και ειδικά εδώ και τώρα .

Για να μην διαπερνάται στην ψυχή και την συνείδηση κυρίως των ανθρώπων που δοκιμάζονται, ότι προστατεύονται με φορολογική ασυλία οι μεγαλοσχήμονες και όλοι εκείνοι που βλέπουν την κρίση ευκαιρία για να πλουτίσουν ακόμα πιο πολύ σε βάρος των πολλών.

Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν που και αυτό δοκιμάζεται πολιτικά είναι αποφασισμένο να αναλάβει την πολιτική πρωτοβουλία να ξεκαθαριστεί με ταχύτητα και επ’ ωφέλεια των πολλών αυτή η χρόνια εκκρεμότητα ;;;;;;

Tωρα, παριστάνουν τους αντιμνημονιακούς ...

Επίθεση στον Αντώνη Σαμαρά και τον Ευάγγελο Βενιζέλο εξαπολύει η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung, η οποία με αφορμή την ανάληψη της ελληνικής προεδρίας της ΕΕ κατηγορεί τον πρωθυπουργό πως...
ενώ «απειλεί» την Ευρωζώνη με την πιθανή άνοδο του Αλέξη Τσίπρα στην εξουσία ο ίδιος παλαιότερα ασκούσε σκληρή αντιμνημονιακή πολιτική.

Επίθεση και κατά του αντιπροέδρου της κυβέρνησης με την κατηγορία πως η επιθυμία του για «περισσότερη Ευρώπη» δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια προσπάθεια αποδυνάμωσης της Τροίκα.

«Για τον Σαμαρά, που τον Μάιο γίνεται 63 ετών..., ζητούμενο για τους έξι επόμενους μήνες δεν είναι μόνο η λιτή προεδρία, αλλά διακυβεύεται η ίδια η υπόσταση της κυβέρνησής του» . Η εφημερίδα δεν θεωρεί σταθερή την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που διαθέτει η συγκυβέρνηση. «Ο Σαμαράς προειδοποιεί διαρκώς του δανειστές της Ελλάδας, υπαινισσόμενος ότι εάν επιβαρυνθεί περισσότερο η χώρα θα έλθουν αντιμέτωποι με πολιτικούς όπως ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Τσίπρας, ο οποίος θα καταχραστεί το δικαίωμα του βέτο για να μπλοκάρει την ΕΕ μέχρι η Ελλάδα να επιτύχει την άφεση του χρέους της», αναφέρει η FAZ και προσθέτει: «Το ότι ο ίδιος, στις απαρχές της κρίσης ακολούθησε μια μη εποικοδομητική πολιτική έχει ξεχαστεί».

Ο Βενιζέλος και η «περισσότερη Ευρώπη»

Παράλληλα, η γερμανική εφημερίδα επιτίθεται και στον Ευάγγελο Βενιζέλο σχετικά με τις αναφορές του στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του για «περισσότερη Ευρώπη», τονίζοντας: «Περισσότερες από δέκα φορές ανέφερε το ''περισσότερη Ευρώπη". Επίσης μίλησε για μια ευρωπαϊκή εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων, για ένα ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος και ένα ευρωπαϊκό μοντέλο για την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα. Δεν μίλησε, ωστόσο, για την εκχώρηση κρατικής κυριαρχίας σε μια ΕΕ με περισσότερες αρμοδιότητες. Δεν μίλησε επίσης για την αναγκαία συμπλήρωση ενός ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Αντίθετα, αγωνίζεται για να αποδυναμώσει σε καθοριστικά σημεία τον έλεγχο των ανώτερων θεσμικών οργάνων επί της Αθήνας», σημειώνει η FAΖ και υποστηρίζει πως «ο Βενιζέλος είναι εκπρόσωπος εκείνης της πολιτικής που θέλει να αποδυναμώσει τις αρμοδιότητες της Τρόικα», παρατηρεί η εφημερίδα και απαριθμεί τις ενστάσεις του Βενιζέλου, σύμφωνα με τις οποίες δεν είναι δυνατόν κάποιοι Ευρωπαίοι κρατικοί υπάλληλοι να υπαγορεύουν κανόνες στη δημοκρατικά εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση.

Ως απάντηση, η FAZ δημοσιεύει στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ότι «η Τρόικα συνιστά αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων των δημοκρατικά εκλεγμένων υπουργών Οικονομικών και αρχηγών κυβερνήσεων της ευρωζώνης. Ο ρόλος της Τρόικας δεν είναι να διαπραγματεύεται με την ελληνική κυβέρνηση, αλλά να παρακολουθεί εάν εφαρμόζονται οι μεταρρυθμίσεις που η Ελλάδα συμφώνησε με τους δανειστές της». επισημαίνει η εφημερίδα.

Ευκαιρία αφύπνισης

Photo: Α. Παναγιώτου @fosphotos.com

Ο χρόνος κυλάει και σιγά-σιγά έρχεται ο επόμενος. Η αβεβαιότητα στη χώρα παρατείνεται, κυριαρχεί πλέον παντού. Κοινωνία, πολιτικός και πνευματικός κόσμος αμφιβάλλουν για την τύχη του τόπου. Οι περισσότεροι προβλέπουν κάποιο «ατύχημα»· περιμένουν να συμβεί κάτι σημαντικό, λυτρωτικό ή καταστροφικό – κι αυτό όμως ίσως λυτρωτικό για τους κρυφούς οπαδούς του δημιουργικού χάους.

Τι περιμένουμε, λοιπόν, να συμβεί το 2014; Να μηδενιστεί ο χρόνος; Να σταματήσει να στριφογυρίζει το αυτάρεσκο καρουσέλ της ελληνικής κοινωνίας; Να καεί το εναπομείναν «λίπος» από τα δανεικά της ευμάρειας; Να εμφανισθεί μήπως ο παράκλητος μεσσίας, ο οποίος, επιδεικνύοντας υπεράνθρωπες –υπερελληνικές, θα έλεγε κανείς– αρετές, θα καταφέρει να ενώσει μία βαθιά κατακερματισμένη κοινωνία; Μήπως περιμένουμε εν τέλει ένα θαύμα;

Ένα τμήμα των πολιτών πράγματι επιζητεί ένα θαύμα το 2014· κι αυτό είναι ίσως φυσικό σε μία κοινωνία που έχει πάρει διαζύγιο εδώ και καιρό με τον ορθό λόγο και μονίμως ερωτοτροπεί με το μεταφυσικό, το ανεξήγητο. Ένα άλλο τμήμα των πολιτών αναμένει ίσως το σοκ, να γίνει αυτό που είναι να γίνει και να τελειώνουμε. Δεν ξέρει ωστόσο τι είναι αυτό ή το σκιαγραφεί σε αδρές γραμμές. Κυρίως η αστική τάξη (όποια κι αν είναι αυτή στη χώρα μας) έχει αρχίσει να φοβάται τα χειρότερα: όχι μονάχα ουρές στις τράπεζες, αλλά και ταραχές με χαρακτηριστικά άλλων εποχών, που μέχρι πρότινος νομίζαμε ότι είχαν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Το 2014 μοιάζει να είναι μία ακόμη χρονιά φόβου, μία χρονιά κορύφωσης της αβεβαιότητας των τελευταίων ετών.

Το θλιβερότερο όλων, πάντως, είναι ότι και από την επόμενη χρονιά απλώς περιμένουμε να μας έρθουν γεγονότα, που θα αποτελέσουν ίσως τομή για την ελληνική ιστορία. Δεν δείχνουμε τη διάθεση να διαμορφώσουμε εμείς τα πράγματα, να δημιουργήσουμε εμείς οι ίδιοι, οι πολίτες αυτής της χώρας, τις συνθήκες της ανάταξης, της ανασυγκρότησης· περιμένουμε απλώς μία λύση, καλή ή κακή, από κάποιους άλλους.
Δυστυχώς αυτός είναι κι ο τρόπος που μας έμαθε πλέον να σκεπτόμαστε το πολιτικό σύστημα. Οι πολιτικοί στη χώρα μας, ως επί το πλείστον, νομοθετούν και κυβερνούν μόνον με βάση τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας – ό,τι βεβαίως απ’ αυτές τηρούν. Μέμφονται μεν τον «τρισκατάρατο» διεθνή οικονομικό έλεγχο, λένε όμως ότι δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς και νομοθετούν και πράττουν αναλόγως. Πέρα απ’ αυτά, ωστόσο, ουδέν. Σπανίως αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, νομοθετικές ή άλλες, σε «ουδέτερες πολιτικά ζώνες», σε τομείς όπου τα Μνημόνια δεν προβλέπουν κάτι. Εκεί δηλαδή που έχουν τη δυνατότητα να κάνουν πέντε πράγματα παραπάνω, εκτός μνημονιακών υποχρεώσεων, εμφανίζονται αδιάφοροι και έτσι απεμπολούν de facto την εξουσία που τους έχει απομείνει. Οι φωτεινές εξαιρέσεις ορισμένων πολιτικών με θάρρος απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα: το πολιτικό σύστημα μοιάζει να έχει παραιτηθεί οικειοθελώς από ένα σημαντικό τμήμα των αρμοδιοτήτων του, που δεν επηρεάζεται από τις μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας. Και περιμένει να γίνουν τα πράγματα κάποια στιγμή πιεστικά, όπως λ.χ. με τους ΧΥΤΑ ή την καύση των νεκρών, προκειμένου να αναλάβει δράση, πάντοτε όμως καθυστερημένα και μετά την επιβολή προστίμων κυρίως από την Ε.Ε.

Το χειρότερο ωστόσο είναι ότι αυτό το «πρότυπο» παθητικής συμπεριφοράς, αυτή η παραίτηση από τη δυνατότητα αυτόνομου σχεδιασμού και αυτενέργειας, έχει διαποτίσει πλέον και ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, που, βιώνοντας μία δραματική συρρίκνωση του διαθέσιμου εισοδήματος, απλώς στέκει παθητικά και περιμένει τη λύση από τους άλλους, και κυρίως από τους «κακούς», από αυτούς που διαρκώς εξυφαίνουν συνωμοσίες σε βάρος του ελληνικού λαού.

Για να διασωθεί όμως η πατρίδα μας, πρέπει να σταματήσουμε πλέον να περιμένουμε· πρέπει να γίνουμε επιτέλους δημιουργικοί και να δείξουμε πραγματικά ότι έχουμε κάποιο λόγο συλλογικής, εθνικής ύπαρξης· ένα συνεκτικό, αυτόνομο και ρεαλιστικό σχέδιο για το αύριο, παράλληλα με τις διεθνείς μας υποχρεώσεις.

Ίσως το 2014 να είναι η τελευταία ευκαιρία μιας δημιουργικής αφύπνισης ενός κουρασμένου λαού, ίσως όμως να είναι ήδη πολύ αργά. Σκιάς όναρ πια η πατρίδα; Ποιος ξέρει, ο χρόνος θα δείξει, το 2014.

Αντώνιος Γ. Καραμπατζός Επ. Καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών