Λιάνα Κανέλλη...

 ή μια δημαγωγία για …όλα τα γούστα.!

Εμένα δεν μ' ενδιαφέρει γιατί έφαγε σφαλιάρες ή μπάτσους η κυρία Κανέλλη. Για να φτάσουμε στη χειροδικία, προηγήθηκαν άλλα. Και θα πρέπει να εξετάσουμε το φαινόμενο της βίας στο σύνολό της. Προηγείται μια άλλη βία που μπορεί να είναι λεκτική (κι αυτήν η Κανέλλη την χρησιμοποιεί κατά κόρον]. Εγώ θα ήθελα να μιλάνε σήμερα για τη βία που ασκήθηκε σ' ένα παιδάκι από τους δυο [δικαστικούς] γονείς του, για τη σχολική βία, για την κρατική βία, για την ενδοοικογενειακή βία, για τη γονεϊκή βία, για τη βία της ανεργίας [αφού ουσιαστικά βίαια χάνουν τη δουλειά τους χιλιάδες άνθρωποι], για την κομματική βία, για την κοινωνία της βίας και του αλληλοσπαραγμού...

Δεν είναι βία όταν δεν μπορείς να πας στο νησί σου επειδή το ΠΑΜΕ, δηλαδή το ΚΚΕ, αποφασίζει να πάψουν τα δρομολόγια και επιπλέον σαπίζουν στα λιμάνια τα προϊόντα του αγροτικού κόσμου;

Ξεχνάμε το ματωμένο πρόσωπο του βουλευτή Κωστή Χατζηδάκη; Ξεχνάμε την παρ’ ολίγο δολοφονία του Πολυζωγόπουλου; Ξεχνάμε τη δολοφονία των τριών νέων ανθρώπων στα γεγονότα της Marfin; Υπήρξαν κάποιες δηλώσεις τότε κι εκεί τελείωσε…

[Κυρία Κανέλλη, μπορεί να είστε νεοφώτιστη της "κόκκινης επανάστασης", αλλά μήπως θα πρέπει να μιλήσουμε και για την σταλινική βία την οποία έχει αποθεώσει το κόμμα σας;;; Ή μήπως στη 

Σιβηρία πηγαίνανε με τον υπερσιβηρικό για σκι;;;]

Λοιπόν, δεν έχω καμιά διάθεση να παίξω το παιχνίδι κανενός. Όλοι μιλάνε για τα καινούργια ρούχα του βασιλιά, αλλά ο βασιλιάς είναι γυμνός!

Δεν θα παίξω το παιχνίδι των κομμάτων που βρήκαν την ευκαιρία να προβάλουν δήθεν δημοκρατικές περγαμηνές, να κάνουν μαθήματα κατά του φασισμού...

Δεν θα παίξω το παιχνίδι της κυρίας Κανέλλη που βγήκε σεργιάνι στα κανάλια για να εμπορευτεί το ατυχές και κατακριτέο περιστατικό. Αυτή που υπήρξε ουσιαστικά ηθική αυτουργός, προκαλώντας τον Χρυσαυγίτη. Ενώ είχε την επιλογή να μην συνδιαλέγεται με Χρυσαυγίτες!!! Όπως την ίδια επιλοπγή είχε και ο συγκεκριμένος τηλεοπτικός σταθμός να μην φέρει αντιμέτωπους αυτούς τους πολιτικούς...

Το ξέρουμε το τροπάριο για το "αβγό του φιδιού". Τα έχουμε μάθει όλα αυτά. Για να φτάσουμε εκεί, λοιπόν, έχει προηγηθεί η κατάρρευση των πάντων στη χώρα μας. Η διάλυση των θεσμών, οι παρανομίες των πολιτικών, η δικτατορία των συνδικαλιστών και των συνδικαλιστικών οργανώσεων, η βίαιη επικράτηση της τηλεοπτικής ασυναρτησίας και η επιβολή στους πολίτες της δικής τους αλλοπρόσαλλης και αναίσχυντης αισθητικής, το τέλος της λογικής! Έχουν προηγηθεί οι αναίτιες σχολικές και πανεπιστημιακές καταλήψεις, οι αποκλεισμοί των δρόμων, οι φωτιές και το κάψιμο των περιουσιών αθώων πολιτών, το κλείσιμο των λιμανιών από τους κουκουέδες, τα βουνά των σκουπιδιών στις πόλεις, το κλείσιμο των φαρμακείων, οι συνδικαλιστικές ακρότητες…

Ζούμε σε μια κοινωνία ανθρωποφαγική κι αυτό το περιστατικό με πρωταγωνιστές την κυρία Κανέλλη και τον Χρυσαυγίτη, δεν είναι τίποτε μπροστά στην κόλαση που ζουν καθημερινά τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες. Ο φασισμός κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια στη ζωή μας, αλλά ας μην ανησυχεί η κυρία Κανέλλη. Ο δρόμος για την εξουσία είναι κλειστός για τους φασίστες. Δεν πρόκειται ποτέ να πάρουν στα χέρια τους τη διακυβέρνηση της χώρας. Όπως επίσης και το ΚΚΕ δεν υπάρχει περίπτωση να δει Θεού πρόσωπο. Ας παιδεύει τα μέλη και τους οπαδούς του στην επαναστατική γυμναστική. Όσες φωνές και να βάλει η κυρία Κανέλλη για τη συμπεριφορά του Χρυσαυγίτη, ας ψάξει τον εαυτό της και μην προσπαθεί να παραπλανήσει την κοινή γνώμη με μια δημαγωγία για… όλα τα γούστα!

by Νίκος Λαγκαδινός 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Ασε μας να τσακωθούμε λίγο, μήπως και ανεβούν τα νούμερα...» Του Κωνσταντινου Zουλα «Κύριε Γιώργο, έχω πολύ καλά νέα. Δέχθηκε όχι μόνον η Δούρου, αλλά και η Κανέλλη να είναι αύριο μαζί με τον Κασιδιάρη. Σκέφτομαι να τους βάλουμε και δίπλα δίπλα για να τους έχουμε σε κοινό πλάνο»... Εχοντας αρκετά μεγάλη πείρα από τη διοργάνωση τηλεοπτικών εκπομπών, είμαι κάτι παραπάνω από σίγουρος ότι αυτό ήταν το περιεχόμενο του τηλεφωνήματος που έγινε προχθές το απόγευμα στον Γιώργο Παπαδάκη από τον παραγωγό της εκπομπής του. Οπως είμαι επίσης βέβαιος και για την αντίδρασή του: «Μπράβο παιδί μου», θα του είπε και θα χαμογέλασε κάτω από το μουστάκι του, καθώς η εκρηκτική σύνθεση που είχε για μία ακόμη φορά εξασφαλίσει στο χθεσινό του πάνελ θα του χάριζε άλλη μια πρωτιά στα νούμερα της AGB. Είμαι σίγουρος ότι ο ίδιος δεν θα εκλάβει τον πρόλογο ως ανοίκεια συναδελφική επίθεση. Αλλωστε, με την ειλικρίνεια και τον αυθορμητισμό που τον διακρίνει, θα συμμερίζεται πλέον την ανάγκη, εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, να μιλήσουμε ανοιχτά. Η τηλεοπτική χάβρα Ε, λοιπόν, ναι, η ευθύνη ημών των δημοσιογράφων για την κατάντια της χώρας είναι τεράστια. Και κυρίως όσων επί χρόνια οργανώνουμε και εν τέλει νομιμοποιούμε αυτό που τάχα ονομάζεται στην Ελλάδα πολιτικό τοκ σόου, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται περί μιας συνειδητής προσπάθειας να μεταφέρουμε στα τηλεοπτικά πλατό τον «σκυλοκαβγά» ενός καφενείου χάριν τηλεθέασης. Αλλωστε, είναι από χρόνια παρατηρημένο: όσο μεγαλύτερη χάβρα, όσο περισσότερος τζερτζελές, τόσο μεγαλύτερη τηλεθέαση. Δεν επικαλέστηκα τυχαία στον πρόλογο την προσωπική μου τηλεοπτική εμπειρία. Είχα μείνει πραγματικά άφωνος όταν σε μία από τις πρώτες εκπομπές που έκανα στη δημόσια τηλεόραση, δέχθηκα -εκτός αέρος- μια απίστευτη παρατήρηση ενός εκ των κορυφαίων τότε υπουργών της Ν.Δ. Ενώ διαπληκτιζόταν με τον συνάδελφό του του ΠΑΣΟΚ κι εγώ εις μάτην προσπαθούσα να τους διακόψω και να τους πω ότι αυτό δεν είναι διάλογος, μόλις έγινε διάλειμμα μού είπε το εξής αμίμητο: «Ασε μας, ρε Κωνσταντίνε, να τσακωθούμε λίγο μήπως και ανεβούν τα νούμερα»... Ναι, και η ευθύνη των πολιτικών είναι τεράστια. Και κυρίως των λεγόμενων μετριοπαθών, που δέχονται να συναγελάζονται με τους ακραίους συναδέλφους τους. Φτάνει κανείς να παρατηρήσει τη χθεσινή «αντίδραση» του καθηγητή Πρ. Παυλόπουλου ενώ ο Ηλ. Κασιδιάρης έδερνε τη Λιάνα Κανέλλη. Δεν ανασηκώθηκε καν από την καρέκλα του να του φωνάξει «τι κάνεις εκεί, ρε», όπως θα έκανε κάθε φυσιολογικός άνθρωπος. Αλλά η στόχευση του παρόντος δεν είναι η ανάδειξη της ευθύνης των πολιτικών, όσο κυρίως της δικής μας. Ας είμαστε επιτέλους ειλικρινείς: σε κάθε αντίστοιχη εκπομπή με αυτήν του κ. Παπαδάκη εδώ και χρόνια υπάρχει η λεγόμενη λίστα διασφαλισμένης τηλεθέασης. Και σε αυτήν περιλαμβάνονται οι εριστικότεροι των βουλευτών ή, έστω, όσοι φωνάζουν περισσότερο, ανεξαρτήτως του τι λένε. Παλαιότερα ήταν ο Γερ. Γιακουμάτος, η Κατερίνα Παπακώστα και ο Κίμωνας Κουλούρης. Tα τελευταία χρόνια στη λίστα μπήκαν ο Αργ. Ντινόπουλος, ο Αδωνις Γεωργιάδης, η Μιλένα Αποστολάκη, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος και ο Γιάννης Μανώλης. Και καθώς η λίστα πρέπει πάντα να ανανεώνεται, εσχάτως προστέθηκαν ο Παν. Λαφαζάνης, η Ρένα Δούρου, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Π. Τατσόπουλος. Η Λιάνα Κανέλλη ήταν πάντα σταθερή «αξία». Οσο το φαινόμενο των εριστικών φωνακλάδων περιοριζόταν στα λεγόμενα πρωινάδικα, παρέμενε σχεδόν γραφικό. Με τον καιρό, ωστόσο, το πρόβλημα άρχισε να γίνεται σοβαρότερο, όταν στη λίστα της διασφαλισμένης τηλεθέασης κατέφυγαν ακόμη και τα βραδινά πολιτικά τοκ σόου ή ακόμη και τα σοβαρά δελτία ειδήσεων, νομιμοποιώντας πλήρως τη χάβρα και τις φωνές ως τάχα πολιτικό διάλογο. Επιχαίροντας... Το γεγονός ότι ο καβγάς κατέστη σταδιακά κεντρική δημοσιογραφική επιδίωξη αποδεικνύεται και από τη στάση των παρόντων συντονιστών. Πολλοί εξ αυτών -ίσως οι περισσότεροι- εδώ και χρόνια όχι μόνον δεν διακόπτουν τον τζερτζελέ, αλλά συχνά συλλαμβάνονται στο πλάνο ακόμη και να επιχαίρουν που πέτυχαν τον στόχο τους. Χωρίς να αντιλαμβάνονται πόσο υποτιμητικό είναι να επιφυλάσσουν για τους εαυτούς τους ρόλο διαιτητή σε παλαίστρα, όταν καταφεύγουν ακόμη και σε διάλειμμα για να ηρεμήσουν τάχα τα πνεύματα, τα οποία οι ίδιοι έχουν υποδαυλίσει με τους «εκλεκτούς» καλεσμένους τους. Αυτό -μεταξύ πολλών άλλων- πληρώνει σήμερα η ελληνική δημοσιογραφία και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που οι πολίτες μας έχουν βάλει όλους -δημοσιογράφους και πολιτικούς- στο ίδιο τσουβάλι. Πολύ περισσότερο όταν ειδικώς τις τελευταίες εβδομάδες προσκαλούνται στα πλατό οι εκπρόσωποι της Χρυσής Αυγής και αντί οι οικοδεσπότες δημοσιογράφοι να είναι πολύ καλά προετοιμασμένοι για να απομυθοποιούν με αιχμηρές ερωτήσεις τις απόψεις τους, επιχαίρουν ακκιζόμενοι που βρήκαν κι άλλους πελάτες οι οποίοι διεγείρουν τα μηχανάκια της ΑGB... Σήμερα κιόλας... Προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι πρόθεση του κ. Παπαδάκη ήταν να μετατρέψει τη χθεσινή εκπομπή του σε ρινγκ για να αναμεταδοθεί στα πέρατα του κόσμου. Αλλά αν είναι ειλικρινής ο μακροβιότερος τηλεοπτικός δημοσιογράφος της χώρας, οφείλει σήμερα κιόλας να παραδεχθεί δημοσίως το αυτονόητο: ότι καλώντας χθες στο ίδιο πάνελ την κ. Κανέλλη, την κ. Δούρου και τον Ηλ. Κασιδιάρη, το τελευταίο που τον ενδιέφερε ήταν να γίνει ένας νηφάλιος διάλογος για να διαφωτισθούν οι τηλεθεατές του μια εβδομάδα πριν από τις κρισιμότερες εκλογές της μεταπολίτευσης. Κατά τα λοιπά, το χθεσινό συμβάν έχει και μια θετική πλευρά. Κατέδειξε στους πολίτες τι πραγματικά είναι η Χρυσή Αυγή. Επομένως, όσοι την εμπιστευθούν και πάλι στις 17 Ιουνίου ουδόλως θα μπορούν να ισχυρισθούν εκ των υστέρων ότι πλανήθηκαν και ότι με την ψήφο τους μετέτρεψαν τη χώρα σε ζούγκλα. Παρεμπιπτόντως, πρέπει να είμαστε οι μόνοι τηλεθεατές στον κόσμο που μέχρι πρότινος αναδεικνύαμε σε δημοφιλέστερη πολιτική εκπομπή ένα τοκ σόου με τον άκρως προφητικό τίτλο: Ζούγκλα...

ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ...

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΑΝΘΟΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ  !...

Έπρεπε να επιτεθεί στη Λιάνα Κανέλλη και τη Ρένα Δούρου ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Κασιδιάρης για να αρχίσουμε κάπως να μιλάμε για το επικίνδυνο φαινόμενο, που απειλεί την κοινωνία μας. Κρίμα, που έπρεπε να γίνει έτσι, αλλά τουλάχιστον μπορεί τώρα να μιλήσουμε πιο καλά.

 Πρώτον: Η Χρυσή Αυγή και ο φασισμός είναι εδώ πριν πέσουν τα χαστούκια και τα νερά στα τηλεοπτικά στούντιο σε βάρος βουλευτών. Είναι στους δρόμους της Αθήνας και άλλων πόλεων. Με θύματα ξένους και διαφορετικούς. Με άλλοθι την «προστασία» ανυπεράσπιστων πολιτών, οι φασίστες αύξησαν την επιρροή τους, σε μία παραπαίουσα κοινωνία.

 Δεύτερον: Το θέμα μας δεν είναι η βία του φασισμού. Είναι ο ίδιος ο φασισμός και το πώς εμφιλοχώρησε τα τελευταία χρόνια στην ελληνική κοινωνία. Ο φασισμός είναι συνδεδεμένος με τη βία κατά των αδυνάτων και των διαφορετικών, άρα η αντίδρασή μας δεν πρέπει να αφορά στην εκδήλωση της βίας, αλλά στον ίδιο τον φασισμό. Και όχι μόνο γιατί χρησιμοποιεί βία, αλλά για όλα όσα πρεσβεύει.

 Τρίτον: μία σοβαρή συζήτηση πρέπει αν αναζητήσει τα αίτια και τις ευθύνες γα το πώς φούντωσε το φαινόμενο. Ώστε να μην περιοριστεί η κουβέντα σε μία απλή ευαισθητοποίηση και εκδήλωση συμπαράστασης στα επώνυμα θύματα και σε γενικόλογες αναφορές υπεράσπισης της δημοκρατίας.

 Θα επικαλεστώ τον ερευνητή Ρόμπερτ Πάξτον, ο οποίος λέει: «Οι φασιστικές ιδέες και τα φασιστικά κινήματα ανθούν σε καταστάσεις κρίσης. Η τωρινή οικονομική ύφεση προκαλεί το φόβο ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν έχουν τη δύναμη να δημιουργούν θέσεις εργασίας και ευημερία και ενθαρρύνει την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων. Την παρούσα στιγμή, όταν οι αριστερές λύσεις έχουν απαξιωθεί, κερδίζουν έδαφος δεξιές λύσεις κάθε μορφής, ανάμεσα στις οποίες και ο φασισμός».

 Ο φασισμός λοιπόν είναι γέννημα της οικονομικής κρίσης. Όταν τεράστια τμήματα της κοινωνίας ρίχνονται στον Καιάδα, είναι φυσιολογικό να αναζητούν τέτοιες διεξόδους. Όπως με μίσος τους συμπεριφέρεται η κοινωνία, μέσα από τους θεσμούς της, έτσι και πολλοί απελπισμένοι απαντούν με μίσος. Μίσος προς τον ξένο, που, υποτίθεται τους παίρνει τις δουλειές ή είναι απειλή για το έθνος και τη φυλή. Μίσος προς το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα, που είναι αναποτελεσματικό και διεφθαρμένο. Μίσος προς κάθε τι διαφορετικό. Καταφυγή σε έννοιες περί καθαρότητας της φυλής, περί του αδικαίωτου και κατατρεγμένου έθνους. Και χρησιμοποίηση κάθε μέσου για την επιβολή αυτών των ιδεών.

Το φαινόμενο του φασισμού διογκώθηκε στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, με την διάλυση κάθε κοινωνικού ιστού. Με τον ιδιότυπο εμφύλιο μεταξύ κοινωνικών ομάδων, που καλλιεργήθηκε για να επιβληθούν νεοφιλελεύθερες και άδικες πολιτικές. Και φυσικά με την οικτρή αποτυχία του αστικού πολιτικού συστήματος. Τη διαφθορά και την αναποτελεσματικότητά του. Με την εγκληματική ευθύνη και την αδιαφορία για το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. Η κοινωνία γέμισε μίσος, φθόνο και απόγνωση.

Ας μην συγχέουμε τις εκδηλώσεις της λαϊκής δυσαρέσκειας, όσο ακραίες κι αν είναι καμιά φορά, με τις φασιστικές νοοτροπίες. Ο φασισμός δεν περιμένει νομιμοποίηση και έγκριση από κανέναν για να εκδηλωθεί. Αρκεί να του δώσεις το έδαφος να καλλιεργηθεί. Και το έδαφος είναι η ανεξέλεγκτη οικονομική κρίση και η απύθμενη κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος.

Ας κοιτάξουμε να ξαναφτιάξουμε μία ευνομούμενη πολιτεία. Ας κάνουμε πιο δίκαια τα βάρη της οικονομικής κρίσης. Ας παρέμβουμε πιο αποφασιστικά σε θέματα ασφάλειας, χωρίς όμως να καλλιεργούμε το μίσος και την ξενοφοβία. Έτσι απομονώνεται ο φασισμός. Έτσι αντιμετωπίζεται η βία. Έτσι εξοβελίζουμε τη βαρβαρότητα.

Την πόρτα στη Χρυσή Αυγή, τους Κασιδιάρηδες και τον φασισμό την άνοιξε η κρίση- οικονομική και πολιτική - και η αδυναμία να την αντιμετωπίσουμε με κοινωνική δικαιοσύνη. Και μπορούμε να την κλείσουμε μόνο εάν αντιμετωπίσουμε τα αίτια, όχι μόνο με λεκτικές καταδίκες της βίας.
Γιάννης Μακρυγιάννης

Μια μεγάλη αλήθεια...

Πριν και μετά το σεξ:

Έχεις σκεφτεί πως πριν το σεξ ο ένας βοηθάει τον άλλο να γδυθεί;

Έχεις σκεφτεί επίσης πως μετά το σεξ καθένας ντύνεται μόνος του;
Ηθικό δίδαγμα:
Στη ζωή, κανείς δεν σε βοηθάει όταν σε έχουν πηδήξει!
 Και αν κάποιος σε βοηθήσει, είναι σίγουρο πως … μετά θα σε πηδήξει!

ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΠΑΝΤΑ…

«Λυπηρό γεγονός» χαρακτηρίζει

το Ίδρυμα «Γεωργίου Παπανδρέου»

τη μη χρηματοδότησή του

Με αφορμή δημοσιεύματα, περί απόρριψης προγράμματος που είχε υποβάλει στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ, το Ίδρυμα Γεωργίου Παπανδρέου απαντά με ανακοίνωσή του.

 Το Ίδρυμα είχε υποβάλει πρόγραμμα με τίτλο «Αναδίφηση στη σύγχρονη ιστορική πραγματικότητα μέσω της δημιουργικής αξιοποίησης του αρχειακού υλικού του Ιδρύματος Γεωργίου Παπανδρέου, για τη λειτουργία καινοτόμου θεματικού πάρκου της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας». Αν αληθεύουν οι πληροφορίες περί απόρριψης του προγράμματος, τονίζεται στην ανακοίνωση, αποτελεί λυπηρό γεγονός, που «θα μειώσει τη δυνατότητα συνέχισης του πολύτιμου έργου της διαφύλαξης ενός μέρους της ιστορικής μνήμης του τόπου και αυτό δεν μπορεί να θεωρείται χαρμόσυνη είδηση».

Το πρόγραμμα, το οποίο φαίνεται να απορρίφθηκε για τυπικούς λόγους, όπως επισημαίνεται, δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, ούτε πηγαίνει στο Ίδρυμα, αλλά στα άτομα και στους φορείς που θα επιλέξει το αρμόδιο υπουργείο να αναθέσει το έργο, ύστερα από διαγωνισμό.

Στην ανακοίνωση αναφέρεται επίσης ότι το Ίδρυμα δεν έχει υλοποιήσει στο παρελθόν άλλο παρόμοιο πρόγραμμα, ενώ σημειώνεται ότι ήταν η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου εκείνη που διέκοψε οποιαδήποτε κρατική επιχορήγηση προς τα Ιδρύματα Κοινοβουλευτικών Πρωθυπουργών. Με την απόφαση αυτή διακόπηκε κάθε κρατική στήριξη στα Ιδρύματα Ανδρέα και Γεωργίου Παπανδρέου.

Η διακοπή της επιχορήγησης, τονίζεται στην ανακοίνωση, δυσκολεύει το έργο του Ιδρύματος και παράλληλα επισημαίνεται ότι αυτό γίνεται όταν άλλα Ιδρύματα μπορούν να λειτουργήσουν άνετα χωρίς την κρατική ενίσχυση.

Τονίζεται επίσης ότι μέρος του έργου του Ιδρύματος συνεχίζεται και ενισχύεται από εθελοντές και μέλη της οικογένειας, τα οποία, με βάση το καταστατικό, «δεν μπορούν να έχουν οποιαδήποτε αμοιβή ή οικονομικό όφελος για όσα κάνουν για να προβάλουν την ιστορία της χώρας μέσα από το έργο των πρωθυπουργών».

Στην ανακοίνωση επισημαίνεται ότι σε όλες τις χώρες του κόσμου το αντίστοιχο υλικό θεωρείται πολύτιμο, καθώς πέραν της ιστορίας, αποτελεί και πηγή πολιτιστικού πλούτου, που αξιοποιούμενος μπορεί να δώσει και οικονομικά οφέλη.

{σ. Περίδρομου: ΑΥΤΗ η απάντηση …ΔΕΝ έπεσε στην αντίληψη της παροικιακής εφημερίδας «Ελληνικός Τύπος» του κ. Κώστα Κρανιά, ώστε να διορθώσει την παραπληροφόρηση των αναγνωστών της, μιας και (έκρινε ότι) τόσο πολύ ενδιαφέρονται για το ζήτημα αυτό.!!! Τις …πατάτες σας στην Ελλάδα κ. Κρανιά, όπου έχουν …ζήτηση. Εδώ γελάνε όλοι πλέον με τις …αλαλίες σας.! Φτάνει, πια, ο κατήφορος. Οι συνεργάτες σας, με τα ό, ποια κουσούρια τους και με μπροστάρη τον αρχισυντάκτη, σας έχουν κάνει ρεζίλι (και) των σκυλιών… ΕΓΕΡΘΗΤΩ… (ή ξυπνήστε) επί τέλους.! Αν όχι για σας, τουλάχιστον για την (ό, ση ασχολείται ακόμα μαζί σας) φουκαριάρα παροικία η οποία, δεν έχει μεγάλες δυνατότητες πρόσβασης σε άλλες πηγές ενημέρωσης και η οποία ΔΕΝ απαρτίζεται από …«ζωντανά», όπως η εφημερίδα σας, δια του αρχισυντάκτη της, την αποκαλεί… Αυτά και με κάθε …επιφύλαξη.!}

  

Η ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ ΣΥΝΙΣΤΩΣΑ !...

Στα τέλη του 1995, ο Ανδρέας Παπανδρέου μπήκε στο νοσοκομείο, ορίζοντας ως αναπληρωτή πρωθυπουργό τον Ακη Τσοχατζόπουλο. Στα μέσα Ιανουαρίου του 1996, η υγεία του ανάγκασε τον Ανδρέα να παραιτηθεί από πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα συνεδρίασε για να εκλέξει νέο πρόεδρο του κόμματος, που θα γινόταν αυτομάτως και πρωθυπουργός. Ισοψήφησαν ο Ακης Τσοχατζόπουλος με τον Κώστα Σημίτη, ενώ έμεινε πίσω ο Γεράσιμος Αρσένης και πολύ πίσω ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος. Πριν από την επαναληπτική ψηφοφορία μεταξύ των δύο πρώτων, ο Αρσένης εξέφρασε υποστήριξη στον Τσοχατζόπουλο. Μάλιστα, προτάθηκε από τον δεύτερο σενάριο δυαρχίας, με τον Αρσένη πρωθυπουργό και τον ίδιο πρόεδρο του κόμματος. Ο Σημίτης, που επέμεινε στην ανάγκη καθαρών λύσεων, κέρδισε με μικρή διαφορά τη νέα ψηφοφορία κι έγινε πρωθυπουργός.
Η επικράτηση του Σημίτη ήταν έκπληξη, καθώς το ΠΑΣΟΚ ήταν ώς τότε κυρίως αυτό που εξέφραζε ο Τσοχατζόπουλος: το μόρφωμα που συχνά αναφέρεται ως «βαθύ ΠΑΣΟΚ», δηλαδή ένα κόμμα βασισμένο στους ισχυρούς εσωτερικούς μηχανισμούς, στους επαγγελματίες κομματικούς, στον έλεγχο κλαδικών και συντεχνιακών οργανώσεων και τη διαπλοκή τους με τα δίκτυα πελατειακών σχέσεων που χτίστηκαν από το 1981 σε υπουργεία και οργανισμούς, μέσω εγκάθετων κομματικών κομισάριων -των λεγόμενων «πρασινοφρουρών», τα δίκτυα εξουσίας που ουσιαστικά υποκατέστησαν την επίσημη γραφειοκρατική ιεραρχία του κράτους, επιβάλλοντας ένα νέου τύπου παρακράτος.

Στα χρόνια της πρωθυπουργίας του Σημίτη αναδείχθηκε για πρώτη φορά, μέσα από κάποια καινούργια πρόσωπα και κυβερνητικές πράξεις η νέα, τότε, «εκσυγχρονιστική» πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ. Ομως η άλλη, των «τσοχατζοπουλικών» δεν εξαφανίστηκε. Τουναντίον. Αν και έχασε τη συμβολική ταύτισή της με τον ηγέτη του κόμματος, λειτούργησε ουσιαστικά ως αυτόνομη ομάδα σε κυβερνητικό επίπεδο, ελέγχοντας καίρια υπουργεία, με τον αρχηγό της, Ακη Τσοχατζόπουλο, πανίσχυρο υπουργό, αρχικά Αμυνας και μετά Ανάπτυξης. (Την πολιτεία του ως υπουργού τη μάθαμε πρόσφατα.) Και βέβαια, το βαθύ ΠΑΣΟΚ παρέμεινε πανίσχυρο στο μέσο και το κατώτερο οργανωτικό επίπεδο του κόμματος.



Με κάποια πολύ ουσιαστική έννοια, δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ επί Σημίτη παρέμεινε εν πολλοίς το βαθύ, «τσοχατζοπουλικό» κόμμα, ενώ οι εκσυγχρονιστές έμειναν ξένο σώμα, τόσο που ύστερα από δεκαπέντε χρόνια, το 2009, ήταν ακόμη για τα περισσότερα στελέχη «αυτοί», οι άλλοι, οι μη-καθαροί και μη-γνήσιοι.

Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε στηρίξει από την αρχή τον Σημίτη, και όταν παρέλαβε από αυτόν το κόμμα, το 2004, προσπάθησε να το μεταλλάξει σε αμιγώς εκσυγχρονιστικό. Αν και απέτυχε, έδωσε την ευκαιρία στους ανθρώπους του βαθέος ΠΑΣΟΚ να ερμηνεύσουν την αναποτελεσματική διαχείριση της οικονομικής κρίσης από την κυβέρνησή του, που έφερε και την εκλογική συντριβή, ως ήττα του μετεξελιγμένου, εκσυγχρονιστικού κόμματος. Τα απομεινάρια αυτού του κόμματος είναι το βαθιά τραυματισμένο ΠΑΣΟΚ του σήμερα, ένα κόμμα-σκιά του εαυτού του, που δηλώνει έντρομο ότι θα κυβερνήσει και με τη Νέα Δημοκρατία και με τον εκ διαμέτρου αντίθετο ΣΥΡΙΖΑ. Που αντί, δηλαδή, να ηγείται στην κοινωνία, ακολουθεί, ζητώντας ελεημοσύνη από όποιον τη δώσει.

Θα μπορέσει άραγε ποτέ αυτό το ΠΑΣΟΚ να ξαναποκτήσει τη θέση πρωταγωνιστικού κόμματος στην πολιτική σκηνή; Και αν ναι, με ποια ταυτότητα; Και ποιον αρχηγό; Αυτά θα τα απαντήσει το μέλλον. Αυτό που έχει σημασία να σημειώσουμε τώρα είναι ότι το άλλο ΠΑΣΟΚ, το βαθύ, επιζεί. Απλώς έχει μετακομίσει: από την Ιπποκράτους στην Κουμουνδούρου. Αυτό άρχισε να συμβαίνει τον χειμώνα, με την προσχώρηση στον ΣΥΡΙΖΑ αρκετών βουλευτών του ΠΑΣΟΚ προερχόμενων από αυτή την τάση, αλλά και -εξίσου σημαντικό- με τη μεταγραφή σημαντικών κομματικών στελεχών, αρκετών από το προσωπικό επιτελείο του Ακη Τσοχατζόπουλου. Οι άνθρωποι αυτοί συμμετείχαν καθοριστικά στον επιτελικό σχεδιασμό και την καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές, και ήταν πίσω από το σύνθημα το «νέο ΠΑΣΟΚ».

Αυτή ακριβώς η μετάγγιση ήταν που έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ να ξεχωρίσει από τα άλλα κόμματα της Αριστεράς και να τετραπλασιάσει το ποσοστό του 2009, αφού, όπως δείχνουν οι έρευνες, η συντριπτική πλειοψηφία των νέων ψηφοφόρων του ψήφιζαν ώς τότε ΠΑΣΟΚ. Από τις 6 Μαΐου και μετά συνεχίζονται οι μετακομίσεις στελεχών και συνδικαλιστών του βαθέος ΠΑΣΟΚ, ατομικά και ομαδικά, για να προσελκυστούν περισσότεροι ψηφοφόροι. Ως συμβολική ευλογία αυτής της κίνησης, μάλιστα, ήρθε η πρόταση από τον κ. Τσίπρα, του κ. Αρσένη ως υπηρεσιακού πρωθυπουργού. (Ετσι, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ έγινε ο δεύτερος Ελληνας πολιτικός, μετά τον Ακη Τσοχατζόπουλο, που πρότεινε τον Γεράσιμο Αρσένη για πρωθυπουργό.)

Είναι τόσο πολλά τα στελέχη του βαθέος ΠΑΣΟΚ που μετακινήθηκαν πρόσφατα στον ΣΥΡΙΖΑ, που κατά κάποιον τρόπο αποτελούν μια ακόμη συνιστώσα του. Αυτή, η δέκατη τρίτη συνιστώσα, μπορεί να είναι μεν άτυπη, αλλά είναι μεγαλύτερη από τις άλλες δώδεκα μαζί, κι αποτελείται από στελέχη εμπειρότατα στον κομματικό έλεγχο του κράτους. Αναρωτιέμαι σε τι βαθμό το συνειδητοποιούν αυτό οι νέοι ψηφοφόροι, οι ιδεαλιστές και καλόπιστοι άνθρωποι που επιλέγουν να ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως μια νέα πρόταση, μια ελπίδα για την ανανέωση της πολιτικής μας ζωής. Αναρωτιέμαι: ξέρουν ότι στην καρδιά του κόμματος που ψηφίζουν είναι οι παλιοί «τσοχατζοπουλικοί»; Και αν το ξέρουν, τους αρέσει ; Το εγκρίνουν ;

Απόστολος Δοξιάδης

ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΑ...

Η σύζυγος του βουλευτή  Λ. Γρηγοράκου

υπάλληλος της Βουλής.!!!

Διαβάσατε την κατάπτυστη επιστολή του νεοφώτιστου πολιτικάντη Θάνου Τζήμερου προς την "εξοχοτάτη" Ανγκελα Μέρκελ; Ο άνθρωπος, μέσα στη βλακεία του, γράφει και κάτι που (μας) …σοκάρει.! Διαβάστε:

Με την 3987/2708/22-3-2010 κοινή απόφαση της κ. Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου και του προέδρου της Βουλής κ. Φίλιππου Πετσάλνικου, διορίστηκε στη Βουλή χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένο αντικείμενο και χωρίς προκήρυξη διαγωνισμού, η δακτυλογράφος στο Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος «Σωτηρία», κ. Σοφία Ανδριτσοπούλου, ως μόνιμη πλέον υπάλληλος της Βουλής, με Α΄ βαθμό.!

Την περίοδο της πρόσληψης η κοινή γνώμη συγκλονιζόταν από τις αποκαλύψεις για το όργιο προσλήψεων στη Βουλή και για τα προκλητικά προνόμια των χιλιάδων υπαλλήλων της – όλοι τους συγγενείς βουλευτών, τους οποίους, σε πλήρη αντίθεση με το δημόσιο αίσθημα, υπερασπίζονται οι πολιτικοί συγγενείς τους. Η κ. Σ. Ανδριτσοπούλου είναι η σύζυγος του βουλευτή Λακωνίας του ΠΑΣΟΚ κ. Λεωνίδα Γρηγοράκου.!!!Ώστε έτσι κύριε Γρηγοράκο; Είστε εσείς που θέλατε την εξυγίανση του ΠΑΣΟΚ και αγωνιστήκατε για την ανατροπή του Γιώργου Παπανδρέου; Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι βολέψατε τη γυναίκα σας;  Δεν ξεχνάμε, βέβαια, ότι ο κύριος Γρηγοράκος έλεγε την περίοδο της συνομωσίας κατά του Γιώργου Παπανδρέου πως θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν ώστε να μην γίνει δημοψήφισμα, λέγοντας ότι «το ερώτημα ευρώ ή δραχμή έχει απαντηθεί».! Ώστε έχει απαντηθεί κύριε Γρηγοράκο; Και μάλιστα τότε έλεγε πως θα ζητήσει την σύγκληση της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ και «θα επιδιωχθεί συνάντηση με τον Αντώνη Σαμαρά και τις άλλες πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Βρε τι μπουμπούκια έχει το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου!!! Μήπως για το λόγο αυτό έλεγε ότι η κοινωνία μας έχει γυρίσει την πλάτη;;
Κρίμα, μωρέ, που σε λένε και... Λεωνίδα!!!