ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 82 ΕΤΩΝ

ΠΕΘΑΝΕ  Η ΜΑΡΙΚΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Την τελευταία της πνοή άφησε τα ξημερώματα της Κυριακής, σε ηλικία 82 ετών, η Μαρίκα Μητσοτάκη. Η σύζυγος του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Στην Αθήνα επιστρέφει εσπευσμένα η κόρη της Ντόρα Μπακογιάννη.

ΤΑ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ...ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ (ΜΑΣ).!

Στο Ζάππειο μια…νύχτα περιπατούσα...

Λίγο πριν την ομιλία Σαμαρά.!

Ζάππειο ώρα 20:15!! Σε λίγο στην εξέδρα θα ανέβει ο ηγέτης της νέας μεταπολίτευσης !! Ο Αντώνης Σαμαράς !!! Οι εκφωνήτριες εκφωνούν πύρινα …ανεβαστικά συνθήματα αλλά κανένας (!!!) δεν αντιδρά.!! Δε ζητωκραυγάζει, δεν ...χειροκροτά.!!! Ένα μαζικό μπλοκ 500 ατόμων, από την ΟΝΝΕΔ Δυτικής Αττικής, εισβάλλει στη συγκέντρωση γεμίζοντας τα κενά και δίνοντας τον παλμό.!!! Διοργανωτές και παράγοντες του κόμματος περνάνε δίπλα μου,150 μέτρα από την εξέδρα που σε δέκα λεπτά θα ανέβει ο …αυριανός πρωθυπουργός, αν πιστέψουμε την εκφωνήτρια, και κουνάνε απογοητευμένοι το κεφάλι τους.!! Από εκεί και η φωτογραφία που βλέπετε. Μόλις 150 μέτρα από την εξέδρα του Αντώνη …Κομανέτση, μεταξύ Ζαππείου Μεγάρου και Αμαλίας.!!! Θλιβερή κατάντια!!! 

Άρθρο του Γιώργου Α. Παπανδέου:

ΑΠΟ ΤΟΝ 

ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΧΕΙΜΩΝΑ 

ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΝΟΙΞΗ

Δύο ολόκληρα χρόνια παλεύαμε ως ελληνική κυβέρνηση ουσιαστικά μόνοι μέσα σε ένα συντριπτικά συντηρητικό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Σήμερα, Ελλάδα και Γαλλία μπορούν να μπουν στην πρωτοπορία της αλλαγής πολιτικής στην Ευρώπη. Αλλαγή πολιτικής, που συνδυάζει την δημοσιονομική υπευθυνότητα με την επένδυση στην πράσινη ανάπτυξη. Αυτό που το ΠΑΣΟΚ λέει εδώ και χρόνια. Σήμερα, λοιπόν, που οι προτάσεις μας δικαιώνονται, την ώρα που η Ευρώπη αλλάζει σελίδα, η Ελλάδα χρειάζεται και πάλι πρώτο το ΠΑΣΟΚ.

Ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος της λογικής «εγώ τα έλεγα». Αλλά κάποια πράγματα πρέπει, επιτέλους, να ειπωθούν με το όνομά τους.

Στις 30 Οκτωβρίου 2009, στο πρώτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο οποίο συμμετείχα ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας, είχα πει:

«Η πρόταση που κατέθεσα εγώ προσωπικά, εκ μέρους της Ελληνικής Κυβέρνησης, είναι να συνδέσουμε την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης με την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Δηλαδή, να βρεθούν νέες επενδύσεις, που θα αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση, αλλά θα είναι επενδύσεις, στην προσπάθεια της ανθρωπότητας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των χωρών μας, να μεταβούν σε μια πράσινη οικονομία, έτσι ώστε να είναι και βιώσιμη, που θα έχει ως αποτέλεσμα να αναπτυχθούν οι οικονομίες μας, για να μπορούμε να έχουμε και αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά και των μεγάλων ελλειμμάτων, που πολλές φορές δημιουργούνται σε πάρα πολλά κράτη, ειδικά λόγω αυτής της ύφεσης που έχουμε σήμερα. Σε αυτό, έκανα μία συγκεκριμένη πρόταση, χθες, για νέα χρηματοδοτικά εργαλεία, όπως είναι ο φόρος επί των συναλλαγών, ή αλλιώς, όπως παλαιότερα είχε ονομαστεί Τobin tax, φόρος του Tobin».

Στις 11 Δεκεμβρίου 2009, στη συνέντευξη τύπου μετά από ακόμη ένα Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, είχα πει:

«Εμείς επίσης τονίσαμε και ξανασυζητήθηκε το θέμα των νέων και πιο καινοτόμων τρόπων χρηματοδότησης για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, αλλά βεβαίως και της μεταφοράς πλούτου προς τις αναπτυσσόμενες χώρες, όπως είναι το λεγόμενο transaction tax, ο φόρος επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, ή τα πράσινα ομόλογα, ή επίσης ο φόρος στο διοξείδιο του άνθρακα, το carbon tax. Επιβεβαιώθηκε ότι η Επιτροπή δουλεύει πάνω σε αυτές τις προτάσεις...»

Και είχα συμπληρώσει σε σχέση με την Ελλάδα:

«Αυτά που κάνουμε εμείς είναι βαθύτερα και θα είναι και μακροχρόνια, προς όφελος της βιωσιμότητας της ελληνικής οικονομίας. Γιατί το να κόψεις σήμερα το μισθό ή τη σύνταξη, δεν δημιουργεί βιωσιμότητα στην ελληνική οικονομία. Δεν απαντά στο πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Το τονίζω αυτό. Να φύγουμε απ' αυτή την ιδεοληψία. Υπάρχουν άλλα προβλήματα που έχει η χώρα μας και αυτά είναι που πρέπει να χτυπήσουμε. Το λέω, είναι πιο δύσκολα, πιο σκληρά κατ' εμέ, αλλά πιο δίκαια και πολύ πιο σημαντικά για το μέλλον της χώρας μας».

Ζητούσα χρόνο για την Ελλάδα. Χρόνο για να κάνουμε όλες τις απαιτούμενες διαρθρωτικές αλλαγές. Ζητούσα να συνδυαστεί η απαιτούμενη δημοσιονομική υπευθυνότητα με πανευρωπαϊκού επιπέδου επενδύσεις στην ανάπτυξη, ως τον αποτελεσματικότερο τρόπο να ανταπεξέλθει και η Ευρώπη και η Ελλάδα στην κρίση. Ζητούσα νέα, κοινωνικά δίκαια χρηματοδοτικά εργαλεία για την χρηματοδότηση της ανάπτυξης με βιώσιμο τρόπο, όπως ο φόρος επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και τα ομόλογα για την ανάπτυξη.

Δώσαμε πραγματική μάχη για όλα αυτά από την πρώτη στιγμή. Σε αντίθεση με τη ΝΔ, η οποία αφού εγκατέλειψε την Ελλάδα με ύφεση -3% το 2009, στη συνέχεια κραύγαζε υποκριτικά «ανάπτυξη» στο εσωτερικό, αλλά ποτέ δεν τόλμησε να το διεκδικήσει πραγματικά από τους ομοϊδεάτες της στο εξωτερικό.

Δημιουργήσαμε από το μηδέν τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Την ύστατη στιγμή, η Ε.Ε. στήριξε την Ελλάδα. Αλληλεγγύη στην Ελλάδα φυσικά και υπήρξε, και μάλιστα πρωτόγνωρη, αλλά με τέτοιο τρόπο που δεν επέτρεψε στην Ευρώπη να αντιμετωπίσει τη φωτιά εν τη γεννέσει της. Φωτιά που έγινε πυρκαγιά και απείλησε όλη την Ε.Ε.

Κι αυτό διότι στις εκκλήσεις μας για χρόνο και πανευρωπαϊκές αντι-υφεσιακές πολιτικές ως συμπληρωματικό πυλώνα στην δημοσιονομική υπευθυνότητα και το τέλος των ελλειμμάτων, η συντηρητική Ευρώπη απαντούσε μονοδιάστατα και απαιτούσε ένα και μόνο πράγμα για να μας δανειοδοτήσουν: σκληρή, πολύ σκληρή και γρήγορη προσαρμογή και μερικοί μάλιστα, με τιμωρητική διάθεση εις βάρος της χώρας μας. Δυστυχώς πίστευαν ότι δεν έχουμε την βούληση να κάνουμε καμία προσαρμογή. Πίστευαν ότι, πάλι θα τους κοροϊδέψουμε, γιατί είχαν την κακή εμπειρία του τι έκανε για μια πενταετία η προηγούμενη κυβέρνηση.

Η σκληρότητα του Μνημονίου ήταν και το τίμημα της αναξιοπιστίας της ΝΔ, που κληρονομήσαμε ως έθνος. Αλλά και του ιδεολογικού δογματισμού των Ευρωπαίων ομοϊδεατών της ΝΔ.

Σήμερα, οι προτάσεις μας, οι προτάσεις των ευρωπαίων σοσιαλιστών, που υποστηρίξαμε από την πρώτη στιγμή, δικαιώνονται.

Με τη βοήθεια – ελπίζω και την επικράτηση στη Γαλλία – του Franηois Hollande, οι προοδευτικές προτάσεις αρχίζουν να κυριαρχούν στην πανευρωπαϊκή ατζέντα.

Κρατήσαμε την Ελλάδα όρθια, όταν οι προηγούμενοι την εγκατέλειψαν ως σίγουρα χρεωκοπημένη.

Μείναμε μέσα στο ευρώ, μέσα στο ευρωπαϊκό «παιχνίδι».

Και πρέπει οπωσδήποτε να παραμείνουμε εκεί, έχοντας ως κυρίαρχη δύναμη την μόνη σοβαρή προοδευτική πρόταση στη χώρα μας: το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

Γιατί η μάχη για την επικράτηση των προοδευτικών ιδεών στην Ευρώπη, η μάχη για να μπει τέλος στον συντηρητικό ευρωπαϊκό χειμώνα, η μάχη για την επικράτηση της προοδευτικής άνοιξης, τώρα αρχίζει.

Η αλήθεια είναι ότι η κρίση που οι λαοί της Ευρώπης βιώνουν, με διαφορετική ένταση ο καθένας, ανέδειξε με τον πλέον καταλυτικό τρόπο, τις αντιφάσεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και της ευρωζώνης, καθώς και το εντεινόμενο έλλειμμα Δημοκρατίας, που φέρνουν μαζί τους.

Η Ευρώπη, 55 χρόνια μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης και 20 χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ, βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο. Οι σημερινές διεργασίες θα επηρεάσουν καθοριστικά την μορφή της Ευρώπης του μέλλοντος και τη ζωή των Ευρωπαίων πολιτών.

Η συζήτηση μπορεί να αφορά καταρχήν τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει την οικονομική κρίση, αλλά επί της ουσίας αφορά συνολικά το περιεχόμενο της Ένωσης, το γιατί και πως οι Ευρωπαϊκές χώρες ενώνουν τις μοίρες τους, το ιδεολογικό και πολιτικό πρόσημο της Ευρώπης στον άξονα συντήρηση - πρόοδος, που θα διαμορφώσει καθοριστικά τη νέα πραγματικότητα, την καθημερινή ζωή των λαών της, των πολιτών της.

Αυτό είναι το διακύβευμα για το οποίο σήμερα συζητούμε ή για την ακρίβεια πρέπει να συζητήσουμε ουσιαστικότερα, με πλήρη συνείδηση της σημασίας του και του ζωτικού χαρακτήρα που προσλαμβάνει για τη ζωή των Ευρωπαίων πολιτών, λαμβανομένων υπόψη των αρχών και των αξιών στις οποίες στηρίζεται η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης.

Σήμερα, το έλλειμμα Δημοκρατίας διευρύνεται διεθνώς λόγω μιας άτακτης παγκοσμιοποίησης που έχει αφήσει ανεξέλεγκτο και εκτός δημοκρατικής εποπτείας ένα διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα που έχει καταστεί πιο ισχυρό, επιθετικό και απρόβλεπτο από ποτέ άλλοτε.

Το έλλειμμα Δημοκρατίας διευρύνεται και στην Ευρώπη, λόγω της κοντόθωρης και μονόπλευρης πολιτικής αντιμετώπισης της κρίσης που επέβαλλαν οι κυρίαρχες συντηρητικές δυνάμεις.

Πράγματι, η πολιτική αυτή εξαντλείται στη δημοσιονομική προσπάθεια, μέσω του Δημοσιονομικού Συμφώνου, αγνοώντας την ανάγκη αλλαγών στην οικονομική διακυβέρνηση, ρύθμισης και ελέγχου των χρηματοπιστωτικών αγορών, τα ζητήματα δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, την ανάγκη προώθησης πολιτικών ανάπτυξης και σύγκλισης, καθώς και πολιτικής ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ενώ έχουμε ως Ερωπαϊκή Ένωση τεράστιες δυνατότητες, η συντηρητική Ευρώπη δεν τις αξιοποιεί.

Σήμερα, για αυτούς και πολλούς ακόμη λόγους, οι προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη και διεθνώς, μπορούν και οφείλουν να δώσουν τη μάχη όχι μόνο για την αλλαγή των συσχετισμών αλλά και -κυρίως- για την ευρύτερη κατά το δυνατόν συμμετοχή των πολιτών στον διάλογο και την λήψη των αποφάσεων.

Αυτό προϋποθέτει την επικέντρωση σε μία συζήτηση - και δράση, σχετικά με τις μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που πρέπει να προωθηθούν στην ΕΕ, τόσο στους θεσμούς όσο και στις ακολουθούμενες πολιτικές, οικονομικές και αναπτυξιακές. Και πρωτίστως, προϋποθέτει την "μεταρρύθμιση" αυτών των ίδιων των προοδευτικών δυνάμεων. Σε δομές, μέσα και πολιτικές.

Αν η κρίση συνδέεται με την επικράτηση των συντηρητικών πολιτικών, η υπέρβασή της δεν μπορεί παρά να συνδεθεί με την αλλαγή αντιλήψεων και νοοτροπιών που χαρακτηρίζει και τις ίδιες τις προοδευτικές δυνάμεις.

Διαφορετικά, ο κίνδυνος που βιώνουμε ήδη σήμερα στην Ευρώπη, είναι η κρίση, όπως κάθε κρίση, να δημιουργεί ανασφάλειες, να τροφοδοτεί τον εύκολο λαϊκισμό και τα φοβικά σύνδρομα και αυτά με τη σειρά τους, ακραίες εκφάνσεις της πολιτικής ζωής.

Έτσι, αντί οι επιπτώσεις της κρίσης, όπως και των πολιτικών που προωθούν οι έχοντες το πάνω χέρι στους συσχετισμούς, να οδηγούν σε ριζοσπαστικοποίηση των κοινωνιών στην Ευρώπη προς προοδευτική κατεύθυνση, παρατηρείται το φαινόμενο της συντηρητικοποίησης τους.

Εδώ ακριβώς, οι προοδευτικές δυνάμεις βιώνουν το δικό τους αυτεπίστροφο. Όσους η Ιστορία μας έταξε να βρεθούμε στην πρώτη γραμμή της αντιμετώπισης των επιπτώσεων από αυτήν την κρίση, κατανοούμε απολύτως τους νόμους κίνησης των ευρωπαϊκών κοινωνιών στο σύνολό τους, πολιτικών δυνάμεων και πολιτών και αντιλαμβανόμαστε ότι είναι η ώρα των προοδευτικών, ριζοσπαστικών αλλαγών. Και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι αυτός ο δρόμος θα είναι και μακρύς και απαιτητικός, αλλά είναι ο μοναδικός που μπορεί να οδηγήσει σε μία Ευρώπη με βιώσιμη ανάπτυξη και επομένως, με ισχυρές κοινωνικές δομές.

Όπως επεσήμανα από την αρχή αυτής της κρίσης, στην οποία η χώρα μας αποτέλεσε τον πιο αδύναμο κρίκο της Ευρωπαϊκής αλυσίδας, η βιώσιμη και κοινωνικά δίκαιη υπέρβασή της προς όφελος όλων των Ευρωπαίων πολιτών, απαιτεί ριζικές αλλαγές σε όλα τα πεδία άσκησης οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της Ευρώπης, αλλά και στον ίδιο τον τρόπο λειτουργίας της.

Όμως, ο συσχετισμός δυνάμεων στην Ευρώπη μέχρι σήμερα ήταν και είναι τέτοιος που χρειάστηκε μια τιτάνια πολιτική μάχη για να πειστεί η συντηρητική πλειοψηφία κυβερνήσεων στην Ευρώπη να εκδηλώσει την αλληλεγγύη της απέναντι σε μια χώρα της Ευρωζώνης, όπως η Ελλάδα που βρέθηκε σε κίνδυνο, η αλήθεια είναι εξαιτίας δικών της σφαλμάτων σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Σε αυτές τις συνθήκες, αυτή η εκδήλωση αλληλεγγύης προς την Ελλάδα αποτέλεσε και μια τεράστια πολιτική επιτυχία. Επιτυχία της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης.

Οι συντηρητικές δυνάμεις, ωστόσο, αρνήθηκαν συστηματικά να δουν την κρίση αυτή ως ευκαιρία μεγάλων αλλαγών που θα άλλαζαν το ίδιο το περιεχόμενο της Ευρώπης, δίνοντας περισσότερη εξουσία στους Λαούς έναντι των αγορών, αλλάζοντας το παραγωγικό πρότυπο της Ευρώπης και ξεκινώντας ένα νέο αναπτυξιακό κύκλο σε Πανευρωπαϊκό επίπεδο, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας και κάνοντας παράλληλα μεγάλα βήματα στη διαδικασία Ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Σε αυτό το πλαίσιο, έχω εδώ και χρόνια υποστηρίξει, όπως προείπα, την εισαγωγή στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα, νέων εργαλείων, θεσμικών, πολιτικών, οικονομικών και αναπτυξιακών. Εργαλείων που χαρακτηρίζονται από προοδευτικό πρόσημο και επίσης, μπορούν να συμβάλουν στην εμπέδωση νέων αντιλήψεων σχετικά με τη συμμετοχή των πολιτών:

Τα ευρωομόλογα, τόσο για το χρέος όσο και για την ανάπτυξη, ο φόρος επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, μια πρόταση που πρόσφατα κέρδισε την πλειοψηφία της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο φόρος του διοξειδίου άνθρακα, η ανάγκη ελέγχου αλλά και ρύθμισης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, των CDS, των οίκων αξιολόγησης, των φορολογικών παραδείσων καθώς και μιας νέας φιλόδοξης αναπτυξιακής στρατηγικής πανευρωπαϊκού επιπέδου με προτεραιότητα στην πράσινη ανάπτυξη, στις καθαρές τεχνολογίες και στην καινοτομία, που θα έφερνε δουλειές και θα προσέδιδε ξανά ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην Ευρώπη.

Αλλά και νέες ρυθμίσεις στους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, όπως η εμβάθυνση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η εκλογή του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου από τους Ευρωπαίους πολίτες, η προσπάθειά μας να ενεργοποιήσουμε φορείς, οργανισμούς και πολίτες για την έκδοση ευρωομολόγων, μέσω της Πρωτοβουλίας Ευρωπαίων Πολιτών, αλλά και η πρότασή μου για δημοψήφισμα, σήμερα, πλέον, συζητούνται ευρύτατα σε όλη την Ευρώπη.

Αν οι προτάσεις αυτές είχαν εισακουστεί εγκαίρως, η εξέλιξη σήμερα θα ήταν διαφορετική, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την Ευρώπη συνολικά, καθώς θα είχε αποτραπεί η διάδοση της κρίσης στο σύνολο της Ευρωζώνης.

Όπως έχω ξαναπεί, ήμασταν οι πρώτοι που κρούσαμε τον κώδωνα του κινδύνου, από τον Ιανουάριο του 2010, βλέποντας που πηγαίνουν τα πράγματα.

Και καταβάλαμε τεράστιες προσπάθειες για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε σήμερα. Συνεχείς και σκληρές προσπάθειες. Με τις θυσίες των Ελλήνων. Η διαπραγμάτευση δεν είναι σύνθημα για το θεαθήναι. Διαπραγμάτευση γίνεται κάθε μέρα. Αρκεί να είσαι αξιόπιστος. Έτσι βρήκαμε το Μάιο του 2010, τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ για τη χρηματοδότηση της χώρας, το μεγαλύτερο στην ιστορία πακέτο στήριξης, όταν κανείς δεν δάνειζε τη χώρα. Έτσι μειώσαμε το Μάρτιο του 2011 τα επιτόκια δανεισμού και εξασφαλίσαμε μεγαλύτερη περίοδο αποπληρωμής. Έτσι πετύχαμε τον Ιούλιο του 2011 την πρώτη συμφωνία για την συντεταγμένη διαγραφή χρέους της Ελλάδας. Έτσι εξασφαλίσαμε τον Οκτώβριο του 2011 νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα για την Ελλάδα, άλλα 130 δισεκατομμύρια, και ταυτόχρονα τη χωρίς προηγούμενο μείωση του ελληνικού χρέους.

Και όλα αυτά, ενώ οι συντηρητικές δυνάμεις στη χώρα μας, ασκούσαν άγονη κριτική “αντιμνημονιακού χαρακτήρα”, με γενικολογίες και εύκολα λόγια περί ανάπτυξης σε μια χώρα που οι ίδιες είχαν φέρει στο χείλος της καταστροφής. Μια κριτική που τους εκθέτει, καθώς σήμερα πλέον, έχουν αποδεχτεί απολύτως την ορθότητα της πολιτικής που τότε αρνούνταν.

Με την υπεράνθρωπη προσπάθεια του Ελληνικού λαού, κρατήσαμε τη χώρα όρθια. Η ιστορική σε παγκόσμιο επίπεδο μείωση του χρέους της χώρας και η διασφάλιση της ομαλής δανειοδότησής της με εξίσου ιστορικά πακέτα στήριξης, αποτελούν κατακτήσεις του Ελληνικού λαού. Και μπορούν, αν δεν εγκαταλειφθεί η προσπάθεια στη μέση με κίνδυνο να πάνε χαμένες οι θυσίες όλων των Ελλήνων, να αποφέρουν νέα και σημαντικότερα οφέλη για τη χώρα, για όλους.

Για αυτό και το αποτέλεσμα των εκλογών είναι καθοριστικό.

Αν από την αρχή αυτής της κρίσης, η Ελληνική κυβέρνηση με τις προτάσεις που εξαρχής ανάπτυξε δεν ζούσε σε συνθήκες πολιτικής μοναξιάς και υπήρχε και τότε έστω και ένας ευρωπαίος ηγέτης που να υποστήριζε αυτά που υποστηρίζει σήμερα ο Φρανσουά Ολάντ, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά.

Αρκετοί πια, γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι αγορές είναι αμείλικτες, εάν δεν υπάρχει ρύθμιση και ότι χρειάζεται να ενώσουμε τις δυνάμεις μας στην Ευρώπη, με αλληλεγγύη και σχέδιο. Αυτό προτείναμε εξαρχής και αυτό προτείνει σήμερα και ο Φρανσουά Ολάντ.

Οι προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη και την Ελλάδα, έχουν χρέος να διαμορφώσουν τους όρους και τις προϋποθέσεις για μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, για μία άλλη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης αλλά και για μία άλλη πολιτική που θα οδηγήσει στην οικονομική διακυβέρνηση και την πολιτική ενοποίηση. Με υπευθυνότητα, σοβαρότητα και αξιοπιστία. Με απόλυτη συναίσθηση της ευθύνης τους απέναντι στο μέλλον των Ευρωπαϊκών λαών, των Ευρωπαίων πολιτών.

Ας σκεφτούμε όλοι οι Έλληνες, καθώς θα προσέλθουμε στις κάλπες να ψηφίσουμε, αν μας αξίζει να στείλουμε διεθνώς το μήνυμα ότι στη χώρα μας ενισχύθηκαν οι συντηρητικές δυνάμεις, οι δυνάμεις εκείνες που ανήκουν στην ίδια πολιτική οικογένεια που ευθύνεται για τις αποφάσεις και τις πολιτικές που επικράτησαν στην Ευρώπη.

Ας σκεφτούμε επίσης, αν η χώρα έχει την πολυτέλεια να βαδίσει τον φαινομενικά εύκολο δρόμο που οδηγεί στο άγνωστο.

Και ας αναλογιστούμε πόσο σημαντικό είναι για τη χώρα μας, την ώρα της διαμόρφωσης των νέων συσχετισμών στην Ευρώπη, να έχει ισχυροποιηθεί με την ψήφο των πολιτών η πολιτική εκείνη δύναμη που, όχι μόνο κράτησε τη χώρα όρθια, αλλά και από την πρώτη στιγμή της κρίσης πάλεψε σε ένα καθ’όλα εχθρικό συντηρητικό περιβάλλον για μια άλλη πολιτική, με προοδευτικό πρόσημο. Όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη.

Σήμερα, λοιπόν, που οι προτάσεις μας δικαιώνονται, την ώρα που η Ευρώπη αλλάζει σελίδα, η Ελλάδα χρειάζεται και πάλι πρώτο το ΠΑΣΟΚ.

Ραγκουσης: . Χωρίς ΠΑΣΟΚ απλά δεν βγαίνει η εξίσωση.

Χωρίς ΠΑΣΟΚ δεν προκύπτει η προοπτική ηρεμίας και ασφάλειας, που απεγνωσμένα χρειάζεται η οικονομία μας για να βγει από την ύφεση.

Ο σημερινός αναπληρωτής Υπ.Εθνικής Άμυνας Γιάννης Ραγκούσης υπήρξε πρόσωπο-κλειδί των κυβερνήσεων Παπανδρέου, έχοντας ζήσει στην πρώτη γραμμή όλες τις κρίσιμες στιγμές των τελευταίων δυο ετών.

Την Κυριακή, διεκδικεί την ψήφο των πολιτών στην εκλογική περιφέρεια της Β' Αθηνών. Ακολουθεί η συνέντευξη του στην Παραπολιτική:

-Την επομένη των εκλογών, ο ελληνικός λαός δεν θα έχει δώσει σε κανένα κόμμα την εντολή να κυβερνήσει αυτοδύναμα και το ΠΑΣΟΚ θα κληθεί αυτονόητα να συμμετάσχει σε ένα κυβερνητικό σχήμα ευρύτερης συνεργασίας. Αρκεί η σύμπραξη ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για να κυβερνηθεί ο τόπος ή χρειάζεται και η συμμετοχή ενός 3ου κόμματος; Αν ναι, ποιο κόμμα θα μπορούσε να είναι αυτό;

Είναι απολύτως αναγκαία η συνεργασία για να κυβερνηθεί ο τόπος. Καμία πολιτική δύναμη δεν μπορεί να διαχειριστεί μόνη της την παρούσα κρίση και η λαϊκή ψήφος εύλογα θα εκφράσει μια τέτοια ανάγκη, στο βαθμό που θα το πράξει. Όποιος οραματίζεται μονοκομματικές κυβερνήσεις, όπως ο κ. Σαμαράς, είτε αγνοεί την πραγματικότητα είτε την υποτάσσει, με υψηλό ρίσκο, στις φιλοδοξίες του. Σας καλώ να φανταστείτε, με έναν μαγικό τρόπο, για μια μόνο στιγμή την κυβέρνηση και την πολιτική σκηνή της χώρας με το ΠΑΣΟΚ να απουσιάζει. Αυτό που απομένει τρομάζει. Θα βρισκόταν η Ελλάδα έρμαιο στα χέρια του μετώπου της δραχμής. Θα βρισκόταν στα χέρια του κ. Τσίπρα, της κ. Παπαρήγα, του κ. Σαμαρά, του κ. Καμμένου και της Χρυσής Αυγής. Ποιος θα κυβερνούσε; Μήπως μια συμμαχία Σαμαρά-Καμμένου-ΛΑΟΣ-Χρυσής Αυγής; Ή ίσως μια συμμαχία Τσίπρα-Παπαρήγα-Κουβέλη-Καμμένου; Είμαι βέβαιος πως και οι δυο εικόνες τρομάζουν. 

Το ΠΑΣΟΚ, παρά τα λάθη και τις καθυστερήσεις, είναι ιστορικά και πραγματικά ο κύριος εκφραστής των προοδευτικών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων της χώρας. Είναι εθνική επιταγή η ενισχυμένη συμμετοχή του σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, που θα φέρει τη χώρα σε ήρεμα νερά. Χωρίς ΠΑΣΟΚ απλά δεν βγαίνει η εξίσωση. Χωρίς ΠΑΣΟΚ δεν προκύπτει η προοπτική ηρεμίας και ασφάλειας, που απεγνωσμένα χρειάζεται η οικονομία μας για να βγει από την ύφεση. Χωρίς ΠΑΣΟΚ και χωρίς κυβέρνηση συνεργασίας –στην οποία πρέπει να συμμετέχει και το κόμμα του κ. Κουβέλη, η ΔΗΜΑΡ- η χώρα κινδυνεύει να μπει στην τροχιά της ακυβερνησίας και της εξόδου από το ευρώ. Ο σίγουρος αλλά ανηφορικός δρόμος της προόδου μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι δεδομένος και δεν πρέπει να θεωρείται τέτοιος από τους πολίτες. 

Από το 2007 μέχρι το 2009 διατελέσατε διαδοχικά εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου. Έχοντας γνωρίσει τότε όλες τις οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ ανά την Ελλάδα, πόσο έτοιμο ήταν αυτό το κομμάτι της κοινωνίας για ένα πακέτο πολιτικών όπως το Μνημόνιο;

Να μην απαντήσω κατ’ εκτίμηση, με αναδρομικές υποθέσεις, αλλά με βάση απολύτως πραγματικά, και μάλιστα δημοσιοποιημένα πραγματικά δεδομένα.

 Δεδομένο πρώτο, και το έχω δημοσιεύσει στο κείμενο του απολογισμού μου τον Ιανουάριο 2012, στο www.ragkousis.gr, (έβδομο εισαγωγικό σημείο) «Ειδική αναφορά οφείλω στο γεγονός ότι, κατά τη γνώμη μου, η ΑΔΕΔΥ κινήθηκε πάντοτε με πνεύμα συνεργασίας και ότι για καμία από τις θεμελιώδεις θεσμικές μεταβολές (την κατάργηση των stages, την αξιοκρατία στις προσλήψεις μέσω ΑΣΕΠ, τη Δι@ύγεια, τον Καλλικράτη…) δεν αντέδρασε με δημαγωγικό και ανεύθυνο τρόπο». 
Δεδομένο δεύτερο, σας παραθέτω χωρίς σχόλιο τι είπα στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ στις 15 Ιανουαρίου: «Σας ξαναλέω όχι ως πρώην Γραμματέας αλλά ειδικότερα ως πρώην Υπουργός Εσωτερικών, είναι παντελώς άδικο να αναφέρεται κανείς στις οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ σαν να είναι αυτές το πρόβλημα. Εγώ ρητώς και κατηγορηματικώς θέλω να καταγραφεί η άποψή μου ότι όλοι μας μπορεί να φταίμε και να φταίμε για πολλά. Εγώ μέχρι τώρα και μέχρι αποδείξεως του εναντίον, δεν έχω βρει αυτά τα δύο χρόνια πουθενά ως εμπόδιο γι΄ αυτά που θα πω στη συνέχεια κάτι που να προήλθε από τις οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ.»
Δεδομένο τρίτο: το εκλογικό αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών του φθινοπώρου του 2010, μετά το πρώτο Μνημόνιο: ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ αντέδρασε με ηρεμία και υπευθυνότητα κι έδωσε τη μεγάλη πλειοψηφία στους υποψηφίους της παράταξής μας.
Δεδομένο τέταρτο: μέχρι τον Ιούλιο του 2011 το ΠΑΣΟΚ προηγούνταν σταθερά σε όλες τις δημοσκοπήσεις. 
Το συμπέρασμα προκύπτει ολοκάθαρα: μην αναζητάτε το πρόβλημα στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, στις οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ. Αναζητείστε το πρόβλημα στις μικρές ολιγαρχίες και στο πελατειακό πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης, που δεν ήξερε άλλο δρόμο να πολιτεύεται από τη συναλλαγή, δεν ήξερε άλλο τρόπο να κυβερνά από το ασυλλόγιστο μοίρασμα των δανεικών. Αναζητείστε το πρόβλημα στο χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα και στους εκπροσώπους της «σκοτεινής πλευράς» της Μεταπολίτευσης. 

-Το 2009 τεθήκατε επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ σε ηλικία 44 ετών, σε μια προσπάθεια της τότε ηγεσίας του Κινήματος να συμβολίσει την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού. Γιατί το ΠΑΣΟΚ κέρδισε εκείνες τις εκλογές και μάλιστα με 10 μονάδες διαφορά; Θεωρείτε ότι πράγματι “παραπλανήθηκαν” πολλοί από το “λεφτά υπάρχουν”;

Θα ήταν αφελές αν δεν ήταν κακόβουλο να ανάγει κανείς μια αποστροφή του λόγου του τότε Προέδρου του ΠΑΣΟΚ σε αιχμή του προεκλογικού προγράμματος που οδήγησε το ΠΑΣΟΚ στη σημαντική νίκη και στην εξουσία το 2009. Το πραγματικό «λεφτά υπάρχουν» που καθόρισε τα πράγματα δεν ήταν εκείνη η κουβέντα του Παπανδρέου. Ήταν ένα άλλο, σιωπηρό «λεφτά υπάρχουν», με βάση το οποίο κυβερνήθηκε αστόχαστα και τινάχτηκε η Ελλάδα στον αέρα κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Καραμανλή/Σαμαρά. Κι ήταν, πράγματι, ένα, επίσης άρρητο, «λεφτά υπάρχουν» αυτό που καθόρισε την πολιτική κάποιων υπουργείων της δικής μας κυβέρνησης μετά της εκλογές. Όχι όμως το δικό μου. Εγώ προχώρησα από την πρώτη στιγμή στις μεταρρυθμίσεις που είχε ανάγκη ο τόπος υλοποιώντας τις προεκλογικές εξαγγελίες μας. Επρόκειτο, όπως γνωρίζετε, για μεταρρυθμίσεις μεγάλων εξοικονομήσεων και εξορθολογισμού. Και οι πολίτες τις αγκάλιασαν και τις υποστήριξαν από την πρώτη στιγμή. Γιατί για αυτό είχαν δώσει τότε την ψήφο τους. Για να αλλάξει η Ελλάδα, όχι για κανένα «λεφτά υπάρχουν». 

-Η κατάργηση των προγραμμάτων Stage, το συμμάζεμα των ΟΤΑ μέσω του Καλλικράτη και η Διαύγεια αποτελούν κινήσεις υπέρ ενός μικρότερου και περισσότερο ευέλικτου κράτους. Πόσο συμβατές είναι τέτοιες πολιτικές με την ιδεολογία αλλά και το κυβερνητικό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ;

Παρά την πίκρα και την απογοήτευση που δικαιολογημένα αισθάνονται οι πολίτες, θα πρέπει να το πούμε, να το θυμίσουμε, και μάλιστα με ιδιαίτερη ένταση: σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης και μέχρι σήμερα, το ΠΑΣΟΚ ήταν και παραμένει ο πυρήνας του μεταρρυθμιστικού μετώπου ανάπτυξης και δικαιοσύνης, ο κύριος εκφραστής του μεταρρυθμιστικού προοδευτικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Μπορεί να μην αρέσει σε κάποιους, αναμφισβήτητα άλλωστε διέπραξε σοβαρά σφάλματα και ενέχεται για καθυστερήσεις και παλινωδίες. Αλλά ισχύει αυτό που σας είπα. Κι έτσι απαντώ και στο ερώτημά σας: μα οι μεταρρυθμίσεις που κατονομάσατε δεν ήταν βέβαια έμπνευση δική μου ούτε ενός ανδρός «φυγή προς τα μπρος». Ήταν η υλοποίηση των δεσμεύσεων και των εξαγγελιών της παράταξής μας. Τις υπηρέτησα και τις υλοποίησα εφαρμόζοντας αυτά για τα οποία στρατεύθηκα στο ΠΑΣΟΚ. 

-Διαχρονικά στο ΠΑΣΟΚ διεξάγεται μια συζήτηση σχετικά με τη διαρκή πολιτική σύγκρουση της μεταρρυθμιστικής του πτέρυγας με αυτό που περιγράφεται ως "βαθύ ΠΑΣΟΚ". Πώς βιώσατε ως υπουργός τη σύγκρουση των δυο τάσεων; Σε ποια από τις δυο θεωρείτε ότι ανήκετε; 

Όπως σας είπα και πριν, στο ΠΑΣΟΚ βρήκε μέχρι τώρα έκφραση ο κύριος όγκος των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων αυτής της κοινωνίας. Αλλά ως κόμμα εξουσίας το ΠΑΣΟΚ όφειλε να είναι πολυσυλλεκτικό, όχι για να λέει «ναι» σε όλα αλλά για να συνθέτει και να συγκεράζει. Εμένα θα μου επιτρέψετε να θεωρώ ότι ανήκω στο κομμάτι εκείνο της παράταξής μας που θέλει να εκφράσει αυτό που εξακολουθώ να θεωρώ πλειοψηφικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία: τον ανθρωπισμό που δεν είναι λαϊκισμός, την παραγωγική Ελλάδα που δεν είναι παρασιτική. Και θα πρόσθετα ακόμη και λίγα λόγια από την ηλεκτρονική πλατφόρμα proxorame.gr, όπου μαζί με φίλους και συνεργάτες θέσαμε ένα πλαίσιο συζήτησης και ενεργοποιήσαμε ένα διάλογο που αποβλέπει σε μια νέα ληξιαρχική πράξη γέννησης της παράταξης, μετά τις εκλογές: «Υπάρχει ρήξη στη σχέση εμπιστοσύνης του πολίτη με το ΠΑΣΟΚ, γιατί έχουμε κατάρρευση της αξιοπιστίας του ΠΑΣΟΚ. Γιατί το ΠΑΣΟΚ την ώρα που θα έπρεπε να πορεύεται με ενιαία στρατηγική, με καθαρό μήνυμα, επέλεξε την αμφισημία και τη διγλωσσία. Άρα ένα ΠΑΣΟΚ που δεν ξεκαθαρίζει το δρόμο που θέλει να πάρει, δεν αποσαφηνίζει τη στρατηγική του –η λογική δηλαδή του ότι «είμαστε πολυσυλλεκτικοί ίσον πατάμε σε δυο βάρκες»- αντί να μας βγάλει από την κρίση θα μας βυθίσει βαθύτερα σε αυτήν, διατηρώντας την αναξιοπιστία, συντηρώντας και αναπαράγοντας την κρίση εμπιστοσύνης.
Ο δρόμος της αλήθειας, των ριζικών αλλαγών, της συνέπειας, της αυστηρότητας και της λογοδοσίας, ο δρόμος των αποτελεσματικών μεταρρυθμίσεων με σχέδιο και αποφασιστικότητα, είναι και ο μόνος φιλολαϊκός δρόμος για να κερδηθεί σήμερα η πλειοψηφία από μια μεγάλη δημοκρατική προοδευτική παράταξη. Για όσους πιστεύουμε σε ένα νέο πλειοψηφικό ρεύμα και σε μια νέα ενότητα που θα την εκφράσει, ο δρόμος αυτός είναι μια μεγάλη ιστορική ευκαιρία. Οδηγεί σε νέο ξεκίνημα για τη χώρα, για την οικονομία, για το πολιτικό σύστημα.»

-Πρόσφατα, ο Αλέξης Τσίπρας έκλεισε το μάτι στον Πάνο Καμμένο τη στήριξη του οποίου φαίνεται ότι θωρεί χρήσιμη για τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης της Αριστεράς. Πώς αξιολογείτε τη συγκεκριμένη εξέλιξη;

Έχω μιλήσει ήδη για την «παρά φύσιν» συμμαχία του μετώπου Τσίπρα/Καμμένου. Είναι η τελευταία και απολύτως αποκρουστική μετάλλαξη του «μετώπου της δραχμής» στην οποία συνέπλευσαν οι δυνάμεις του αριστερού και του δεξιού λαϊκισμού. Κι ας μην ξεχνάμε ότι τον κ. Καμμένο τον κατέστησε παράγοντα του δημόσιου βίου μας η ακροδεξιά και λαϊκίστικη ρητορική του κ. Σαμαρά. Όμως τα περιθώρια για τέτοια επικίνδυνα παιχνίδια δεν είναι καν στενά: είναι απολύτως ανύπαρκτα. Η χώρα κινδυνεύει με καταστροφή, αν οι δυνάμεις αυτές επικρατήσουν. Χρειάζεται ένα μέτωπο ευρωπαϊκής πορείας, κοινής λογικής, ευθύνης. Δηλαδή ρηξικέλευθων μεταρρυθμίσεων, ανανέωσης, άμεσης δράσης. Χρειάζεται συναγερμός ευθύνης των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων της χώρας: στην πολιτική, την οικονομία, τη διανόηση. Χρειάζεται συστράτευση των αποφασισμένων για να αποκτήσει την επόμενη μέρα η χώρα κυβέρνηση που θα διασφαλίσει την παραμονή μας στο ευρώ. Αλλιώς οι θυσίες πολιτών και επιχειρήσεων κινδυνεύουν να πάνε στράφι. 

- Όλα δείχνουν ότι την επομένη της 6ης Μαΐου θα βρεθείτε στα βουλευτικά έδρανα δίπλα σε στελέχη της Χρυσής Αυγής. Πώς φτάσαμε μέχρι εδώ;

Τη «Χρυσή Αυγή», όπως και τον Π. Καμμένο τους έκανε παράγοντες της πολιτικής ζωής ο κ. Σαμαράς. Πάρτε παράδειγμα την τελευταία απόπειρά του με το μεταναστευτικό πρόβλημα, του οποίου είναι «πατέρας» ο ίδιος: έβαλε τώρα στόχο την κατάργηση του «νόμου Ραγκούση» για την ιθαγένεια,  θέλοντας προφανώς να αποκρύψει τις δικές του τεράστιες ευθύνες, αφού με την άφρονα πολιτική του άνοιξε τα σύνορα, και έφερε ουσιαστικά τη χώρα μας από το ’91 και μετά, αντιμέτωπη για πρώτη φορά στην ιστορία της, με το φαινόμενο της παράνομης μετανάστευσης. Καταργεί τον «νόμο Ραγκούση» για να δικαιώσει το προηγούμενο καθεστώς, που επέτρεπε να δίνεται η ιθαγένεια αδιαφανώς, πελατειακά, ανεξέλεγκτα.

Ο «νόμος Ραγκούση» δεν αφορά την παράνομη μετανάστευση, όπως ο κ. Σαμαράς θέλει ψευδώς να λέει.  Αφορά αποκλειστικά την απονομή ιθαγένειας σε ομογενείς και νόμιμους μετανάστες, καθώς και στα παιδιά και τα εγγόνια τους, που μεγάλωσαν και μορφώθηκαν στην Ελλάδα, με διαδικασία που αντιστοιχεί σε ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό κράτος δικαίου.

Οι αριθμοί αποτυπώνουν την πραγματικότητα: 13.000 πολιτογραφήσεις πριν τις εκλογές του 2009, που έπεσαν στις 6.500 μετά το νέο νόμο και εξακολουθούν να φθίνουν ραγδαία χάρη στις διαφανείς διαδικασίες που τώρα ακολουθούνται.

Αλλά μιλά για αυτό και η προσωπική μου στάση στην Υπατία. Έφτασα τότε μέχρι και στην υποβολή παραίτησης αρνούμενος να υποκύψω στον εκβιασμό της απεργίας πείνας η οποία τελικά έληξε χωρίς και καμία ανθρώπινη ζωή να μην κινδυνεύσει αλλά και χωρίς να δοθεί καμία άδεια παραμονής, όπως είχε δοθεί σε αντίστοιχη περίπτωση από την κυβέρνηση Καραμανλή και τον κύριο Παυλόπουλο ένα χρόνο πριν. 

Και όλα αυτά, όταν η μοναδική αλήθεια είναι ότι η τελευταία μαζική νομιμοποίηση μεταναστών που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, και η οποία πράγματι λειτούργησε ως μαγνήτης, ήταν όταν το 2007 η κυβέρνηση Καραμανλή/Σαμαρά νομιμοποίησε μαζικά 300.000 μετανάστες χωρίς χαρτιά. 
Να πώς στρώνεται ο δρόμος για τη Χρυσή Αυγή: με ψεύδη, ακροδεξιά ρητορική και άφρονα, και στο ζήτημα αυτό, πολιτική.

«Ήμασταν το πειραματόζωο»

λέει στο Time ο Γ. Παπανδρέου

«Ήμασταν το πειραματόζωο» δηλώνει στο περιοδικό Time ο τέως πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, ανατρέχοντας στα όσα μεσολάβησαν τα τελευταία δύο χρόνια, στην ανάμειξη ευρωπαϊκών κυβερνήσεων στα πολιτικά πράγματα της χώρας, στα γεγονότα που οδήγησαν στην παραίτησή του, καθώς και στο γεγονός ότι η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα στην ευρωζώνη που έπρεπε να αποδεχθεί επώδυνα μέτρα λιτότητας ως αντάλλαγμα για τα δάνεια διάσωσης.

«Δεν θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί. Ήμασταν το πειραματόζωο» λέει χαρακτηριστικά.

«Τα μέτρα λιτότητας συνέθλιψαν την ελληνική οικονομία, η οποία διανύει την πέμπτη χρονιά ύφεσης. Το ποσοστό ανεργίας εκτοξεύτηκε από το 9% το 2009 στο 21% σήμερα. Αύξηση παρουσιάζουν και τα ποσοστά αυτοκτονιών. Δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν. Ορισμένοι από τους οικονομικά ασθενέστερους Έλληνες βρέθηκαν ξαφνικά άστεγοι και ζουν από τα συσσίτια» σχολιάζει η αρθρογράφος του Τime.

«Μακάρι να μπορούσαμε να το αντιμετωπίσουμε με πιο ήπιο τρόπο για τον λαό, κυρίως γι’ αυτούς που δεν έφταιγαν σε τίποτα, όπως οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Όμως τελικά όλοι πλήρωσαν και πλήρωσαν ακριβά» απαντά ο Γ. Παπανδρέου.

Ο τέως πρωθυπουργός εκφράζει την πικρία του για το γεγονός ότι ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες, τους οποίους χαρακτηρίζει «λαϊκιστές», δεν αναγνωρίζουν τις θυσίες του ελληνικού λαού. «Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα, αλλά οι Έλληνες. Πώς μπορεί ένας βουλευτής ή ένας ηγέτης να λέει από τη μία πλευρά ότι θα στηρίξει την Ελλάδα και, από την άλλη πλευρά, να χαρακτηρίζει τους Έλληνες τεμπέληδες;» διερωτάται.

Παράλληλα, υπερασπίζεται και πάλι την απόφασή του να προτείνει δημοψήφισμα, σημειώνοντας ότι ο λαός έπρεπε να αποφασίσει για να μην υπάρχει η αίσθηση ότι κάποιοι του επιβάλλουν το δεύτερο μνημόνιο.

«Έπρεπε να αποφασίσουμε εάν θέλουμε το δεύτερο πακέτο βοήθειας, εάν επιθυμούμε την παραμονή στην Ευρωζώνη και -εάν όχι- ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις. Πίστευα ότι ο ελληνικός λαός θα έλεγε ‘ναι’, ότι θα ήταν δύσκολο αλλά πως θα ξεπεράσουμε την κρίση πάση θυσία».

Γι’ αυτό –συνεχίζει- τον δυσαρέστησε ιδιαίτερα το γεγονός ότι υπήρξαν αρνητικές αντιδράσεις στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με το Time, οι βουλευτικές εκλογές της Κυριακής αναμένεται να είναι οι πιο περίπλοκες εκλογές των τελευταίων δεκαετιών, καθώς κανένα κόμμα δεν φαίνεται πιθανό να καταφέρει να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Το περιοδικό σημειώνει, επίσης, ότι οι εκλογές είναι άλλη μία ψηφοφορία κατά των μέτρων λιτότητας που, σε συνδυασμό με τις εκλογές στη Γαλλία και την προβλεπόμενη νίκη του Φρανσουά Ολάντ, θα μπορούσε να αλλάξει τη δυναμική της κρίσης στην Ευρωζώνη.